REKLAMA

REKLAMA

Kategorie
Zaloguj się

Zarejestruj się

Proszę podać poprawny adres e-mail Hasło musi zawierać min. 3 znaki i max. 12 znaków
* - pole obowiązkowe
Przypomnij hasło
Witaj
Usuń konto
Aktualizacja danych
  Informacja
Twoje dane będą wykorzystywane do certyfikatów.

REKLAMA

Dziennik Ustaw - rok 1991 nr 71 poz. 307

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 16 lipca 1991 r.

w sprawie wynagrodzenia i świadczeń przysługujących pracownikom polskich placówek dyplomatycznych i urzędów konsularnych

Tekst pierwotny

Na podstawie art. 47 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121 i Nr 51, poz. 300 oraz z 1991 r. Nr 55, poz. 234) zarządza się, co następuje:

§ 1.
1. Przepisy rozporządzenia stosuje się do obywateli polskich skierowanych do pracy w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, stałych przedstawicielstwach przy organizacjach międzynarodowych, instytutach polskich, zwanych dalej „placówkami”.

2. Do innych obywateli polskich zatrudnionych w placówkach na podstawie umowy o pracę stosuje się przepisy § 3 i 17 oraz odpowiednio przepis § 20 rozporządzenia.

3. Przepisy rozporządzenia stosuje się odpowiednio do obywateli polskich skierowanych do pracy w stacjach naukowych Polskiej Akademii Nauk za granicą.

§ 2.
1. Ustala się:

1) tabelę stanowisk i zaszeregowania pracowników placówek, stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia,

2) tabelę współczynników do obliczania wysokości wynagrodzenia walutowego w poszczególnych grupach zaszeregowania, stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia.

2. (skreślony).

§ 3.
1. Pracownikowi przysługuje wynagrodzenie walutowe wypłacane w walucie państwa, w którym wykonuje pracę. Wynagrodzenie to może być wypłacane w całości lub w części w innej walucie obcej, jeżeli umowa płatnicza z danym państwem przewiduje rozliczenie w innej walucie lub uzasadniają to warunki bytowe pracowników placówki albo inne okoliczności.

2. Wynagrodzenie walutowe ustalają minister właściwy do spraw zagranicznych oraz minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, przyjmując za podstawę wynagrodzenie w grupie zaszeregowania IXb pracowników placówek w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej (USA), zwane dalej „wynagrodzeniem bazowym”.

3. Wynagrodzenie bazowe wynosi 800 USD.

4. Wynagrodzenie walutowe w grupie zaszeregowania IXb w poszczególnych państwach oblicza się od wynagrodzenia bazowego przy zastosowaniu wskaźnika kosztów utrzymania publikowanego w Biuletynie Statystycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych.

5. Minister właściwy do spraw zagranicznych oraz minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy mogą podwyższyć lub obniżyć wynagrodzenie walutowe, jeżeli uzasadnia to wartość waluty miejscowej w stosunku do dolara USA.

6. Wysokość wynagrodzenia walutowego w poszczególnych grupach zaszeregowania ustala się przy zastosowaniu współczynników określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

7. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce na stanowisko ambasadora przysługuje dodatek w wysokości 25% wynagrodzenia walutowego ustalonego zgodnie z ust. 6.

§ 4.
1. Zmiana wynagrodzenia walutowego jest dokonywana:

1) w USA (bazowego) — o procent wzrostu kosztów utrzymania w tym państwie, opublikowany w Biuletynie Statystycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych z września roku poprzedzającego,

2) w pozostałych państwach — o procent wynikający z pomnożenia wynagrodzenia bazowego przez wskaźnik kosztów utrzymania, o którym mowa w § 3 ust. 4.

2. Przepis § 3 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

3. Zmiana wynagrodzenia walutowego następuje począwszy od 2000 r. corocznie z dniem 1 maja.

§ 5.
W państwach, dla których w Biuletynie Statystycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych nie publikuje się wskaźnika kosztów utrzymania, wynagrodzenie walutowe ustala się na okres nie dłuższy niż jeden rok, w wysokości wynagrodzenia w państwie o zbliżonych kosztach utrzymania.
§ 6.
1. Wynagrodzenie walutowe przysługuje od dnia podjęcia zatrudnienia w placówce do dnia zakończenia pracy w placówce.

2. Wynagrodzenie walutowe za jeden dzień oblicza się w wysokości 1/30 części wynagrodzenia miesięcznego.

3. Wypłata wynagrodzenia walutowego następuje z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca. Za pierwszy miesiąc pracy wynagrodzenie jest wypłacane w dniu podjęcia pracy w placówce.

4. Wynagrodzenie walutowe pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do wynagrodzenia określonego dla danego stanowiska za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

5. W razie odwołania pracownika z placówki w ciągu miesiąca, za który wypłacono mu wynagrodzenie walutowe, oraz w razie zgonu pracownika, wynagrodzenie wypłacone za miesiąc, w którym nastąpiło odwołanie lub zgon, nie podlega zwrotowi.

§ 7.
Pracownikowi, któremu powierzono czasowe pełnienie obowiązków kierownika placówki, przysługuje począwszy od czwartego miesiąca nieprzerwanego pełnienia tych obowiązków wynagrodzenie walutowe w wysokości najniższego wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska kierownika placówki, nie niższe jednak od przysługującego dotychczas.
§ 8.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce poza wynagrodzeniem walutowym przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 1a, walutowy dodatek rodzinny, zwany dalej „dodatkiem rodzinnym”, na przebywających z nim za granicą:

1) małżonka — jeżeli spełnia jeden z następujących warunków:

a) wychowuje choćby jedno dziecko w wieku do 8 lat lub sprawuje opiekę nad dzieckiem, na które przysługuje walutowy dodatek pielęgnacyjny, o którym mowa w § 9a,

b) ukończyła 50 lat — kobieta lub ukończył 65 lat — mężczyzna,

c) jest niepełnosprawny w stopniu znacznym lub umiarkowanym,

2) dziecko:

a) do ukończenia 16 roku życia, a jeżeli kształci się w szkole polskiej przy placówce bądź w szkole zagranicznej — do czasu ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 20 roku życia; jeżeli ukończenie 20 roku życia przypada na ostatni lub przedostatni rok nauki w szkole, dodatek rodzinny przysługuje odpowiednio do zakończenia bieżącego lub następnego roku szkolnego,

b) bez względu na wiek, gdy jest niepełnosprawne w stopniu znacznym lub umiarkowanym, jeżeli niepełnosprawność ta powstała w wieku uprawniającym do otrzymywania dodatku rodzinnego.

1a. Dodatek rodzinny nie przysługuje na małżonka lub dziecko, jeżeli osiągane przez nich dochody miesięcznie przekraczają kwotę 90% wynagrodzenia w grupie zaszeregowania IX b.

1b. Za dzieci, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uważa się:

a) dzieci własne pracownika, dzieci małżonka, dzieci przysposobione, dzieci przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej oraz dzieci, których opiekunem prawnym został ustanowiony pracownik lub jego małżonek,

b) przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności: wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, gdy ich rodzice nie żyją, a gdy rodzice żyją, jeżeli nie mogą zapewnić im utrzymania albo zostali pozbawieni lub ograniczeni w sprawowaniu władzy rodzicielskiej.

1c. Dodatek rodzinny na dziecko kształcące się w szkole przysługuje również za okres wakacji między poszczególnymi latami szkolnymi oraz za okres okolicznościowych przerw w nauce w ciągu roku szkolnego.

2. Dodatek rodzinny jest wypłacany w walucie, w której jest wypłacane wynagrodzenie walutowe.

3. W przypadkach, o których mowa w § 6 ust. 5, członkom rodziny przebywającym w placówce może być wypłacony dodatek rodzinny za okres niezbędny do załatwienia spraw związanych z przeniesieniem, nie dłuższy jednak niż 30 dni.

§ 9.
1. Dodatek rodzinny wynosi miesięcznie na:

1) małżonka — 30%,

2) każde dziecko — 20%

miesięcznego wynagrodzenia walutowego ustalonego dla grupy zaszeregowania IXb.

2. Dodatek rodzinny za niepełny miesiąc oblicza się przyjmując 1/30 część tego dodatku za każdy dzień pobytu za granicą. Przepis § 6 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

§ 9a.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce, niezależnie od dodatku rodzinnego, przysługuje miesięczny walutowy dodatek pielęgnacyjny na przebywających z nim za granicą:

1) dziecko w wieku do 16 lat w przypadku stwierdzenia przez publiczny zakład opieki zdrowotnej, że ze względu na stan zdrowia wymaga ono ze swej strony innej osoby stałej opieki, polegającej na pielęgnacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i rehabilitacyjnym,

2) dziecko w wieku powyżej 16 lat o stwierdzonym umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność ta powstała w wieku uprawniającym do dodatku rodzinnego,

3) małżonka i dziecko, jeżeli są niepełnosprawni w stopniu znacznym.

2. Wysokość walutowego dodatku pielęgnacyjnego wynosi 10% miesięcznego wynagrodzenia walutowego, ustalonego dla grupy zaszeregowania IX b.

3. Przepis § 8 ust. 1b i 2 stosuje się odpowiednio.

§ 10.
(skreślony).
§ 11.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce przydziela się nieodpłatnie w państwie wykonywania pracy lokal mieszkalny wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem odpowiednio do zajmowanego stanowiska i liczby przenoszących się z nim członków rodziny, odpowiednio do standardów przyjętych dla kraju urzędowania.

2. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynosi:

1) dla pracownika samotnego — do 75 m2,

2) dla pracownika z 1 lub 2 członkami rodziny — do 90 m2,

3) dla pracownika z 3 członkami rodziny — do 110 m2,

4) dla pracownika z 4 członkami rodziny — do 130 m2,

5) dla pracownika z więcej niż 4 członkami rodziny — dodatkowo do 20 m2 dla każdego następnego członka rodziny.

3. Za członków rodziny, o których mowa w ust. 1, uważa się małżonka oraz dzieci pozostające na utrzymaniu pracownika.

4. Do powierzchni normatywnej nie wlicza się pomieszczeń reprezentacyjnych, użytkowanych w związku z pełnioną funkcją.

5. W przypadku gdy pracownikowi został przydzielony, na jego pisemny wniosek, lokal mieszkalny o ponadnormatywnej powierzchni, pracownik zwraca placówce różnicę za ponadnormatywną powierzchnię najmowanego lokalu proporcjonalnie do zajmowanej powierzchni.

6. W uzasadnionych ekonomicznie przypadkach pracownikowi można przydzielić lokal mieszkalny o powierzchni przekraczającej normatywy, o których mowa w ust. 2.

§ 12.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce pokrywa się z budżetu placówki, stosownie do normatywów mieszkaniowych określonych w § 11 ust. 2 i 4, koszty następujących świadczeń:

1) ogrzewania, klimatyzacji i wentylacji lokalu mieszkalnego,

2) zaopatrzenia w zimną i ciepłą wodę,

3) oświetlenia korytarzy, klatek schodowych oraz utrzymania urządzeń, pomieszczeń i otoczenia budynków przeznaczonych do wspólnego użytkowania lokatorów, zbiorczych anten telewizyjnych i abonamentu telewizji kablowej znajdującej się w budynku mieszkalnym, korzystania z wind, wywozu śmieci, a także innych świadczeń i opłat wynikających z miejscowych warunków i zwyczajów — jeżeli jest zobowiązany do ich ponoszenia,

4) zainstalowania, przeniesienia, utrzymania linii, opłat stałych i konserwacji jednego stacjonarnego aparatu telefonicznego standardowego (bez dodatkowego wyposażenia) w lokalu mieszkalnym pracownika skierowanego do pracy w placówce zamieszkałego poza siedzibą placówki oraz analogiczne koszty jednego aparatu telefonicznego wewnętrznego z wyjściem do sieci miejskiej w lokalu mieszkalnym pracownika zamieszkałego na terenie placówki.

2. Zastrzeżone w umowie najmu lokalu mieszkalnego wynajętego na potrzeby pracownika skierowanego do pracy w placówce zabezpieczenie finansowe dla wynajmującego jest opłacane z budżetu placówki.

§ 13.
Pracownik skierowany do pracy w placówce może korzystać z części reprezentacyjnej przydzielonego mu lokalu mieszkalnego również do celów prywatnych, za zryczałtowaną odpłatnością w wysokości 20% kosztów eksploatacyjnych części reprezentacyjnej.
§ 13a.
Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce, w celu pokrycia kosztów służbowych rozmów prowadzonych z aparatu telefonicznego w lokalu mieszkalnym, można przyznać ryczałt do wysokości 30 USD miesięcznie lub równowartość tej kwoty w walucie miejscowej.
§ 14.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce, przeniesionemu do placówki w innym państwie albo powracającemu z placówki:

1) pokrywa się koszty przejazdu w podróży przesiedleniowej pracownika i każdego przenoszącego się z nim członka rodziny, niezależnie od terminu ich faktycznego przesiedlenia, na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju,

2) wypłaca się ryczałt w wysokości 1,5 diety na pracownika i każdego przenoszącego się z nim członka rodziny — jeżeli podróż trwa poniżej 24 godzin; przy podróży trwającej powyżej 24 godzin wypłaca się trzy diety na osobę,

3) pokrywa się koszty przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego (mienie przesiedleniowe), w granicach określonych w ust. 2.

2. Na pokrycie kosztów związanych z przewozem mienia, o którym mowa w ust.1 pkt 3, pracownikowi wypłaca się ryczałt w wysokości wynikającej z pomnożenia bieżących stawek frachtu IATA przez wagę bagażu przesiedleniowego. Wagę tę określa się przyjmując 100 kg na pracownika i każdego przenoszącego się z nim członka rodziny. Ryczałt nie przysługuje, jeżeli istnieje możliwość przewozu mienia przesiedleniowego transportem służbowym.

3. Minister właściwy do spraw zagranicznych może, w wyjątkowych przypadkach, wyrazić zgodę na pokrycie kierownikowi przedstawicielstwa dyplomatycznego w czasie jego pobytu na placówce kosztów jednego przejazdu pomocy domowej z kraju do placówki i z powrotem.

§ 15.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce lub przenoszonemu do placówki w innym państwie przysługuje, z zastrzeżeniem § 16, zasiłek adaptacyjny w wysokości 200% miesięcznego wynagrodzenia walutowego w grupie zaszeregowania IXb, a jeżeli pracownik przenosi się bez rodziny — 100% tego wynagrodzenia.

2. W razie przyjazdu członka rodziny w terminie późniejszym niż pracownik, pozostałą część zasiłku adaptacyjnego oblicza się od aktualnego wynagrodzenia w grupie zaszeregowania IXb.

3. Zasiłek adaptacyjny wypłaca się w dniu podjęcia pracy w placówce w walucie, w której wypłaca się wynagrodzenie walutowe. Na wniosek pracownika zasiłek może być wypłacony w kraju w złotych przed wyjazdem na placówkę.

§ 16.
Pracownikowi przeniesionemu do placówki w innym państwie w okresie 2 lat od skierowania do pracy w placówce lub poprzedniego przeniesienia do placówki w innym państwie zasiłek adaptacyjny nie przysługuje.
§ 17.
1. Pracownikom odbywającym podróż służbową na terenie państwa zatrudnienia przysługują należności zgodnie z przepisami w sprawie pokrywania kosztów podróży służbowych poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 2—4.

2. Dieta wynosi 70% stawki diety ustalonej dla danego państwa; jeżeli podróż trwa krócej niż 8 godzin, dieta nie przysługuje.

3. Koszty dojazdu z dworca i do dworca kolejowego, autobusowego, portu lotniczego lub morskiego oraz usług tragarzy pokrywa się na podstawie przedłożonych przez pracownika rachunków lub pisemnego oświadczenia pracownika, uznanego przez kierownika placówki.

4. Minister właściwy do spraw zagranicznych, w wyjątkowo uzasadnionych przypadkach, może wyrazić zgodę na pokrycie ambasadorowi kosztów podróży żony towarzyszącej mu w podróży służbowej.

§ 18.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce i członkom jego rodziny przebywającym z nim na placówce pokrywa się koszty przejazdu z placówki do miejsca stałego zamieszkania na urlop wypoczynkowy i z powrotem raz na 2 lata pracy, z tym że nie wcześniej niż po upływie 18 miesięcy pracy w placówce. Koszty przejazdu pokrywa się ponownie po każdych następnych 2 latach pracy w placówce, jednakże nie w roku, w którym następuje odwołanie pracownika z placówki.

2. Pracownikowi nie przysługuje ekwiwalent z tytułu nieskorzystania z uprawnień, o których mowa w ust.1.

§ 19.
Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce pokrywa się w czasie jego zatrudnienia w placówce koszty przejazdu do placówki i z powrotem członków rodziny spełniających warunki, o których mowa w § 8 ust.1, nie przebywających z nim w placówce:

1) dwukrotnie, ale nie częściej niż raz na dwa lata — jeżeli członek rodziny pracownika nie przesiedlał się na placówkę,

2) jednokrotnie — jeżeli członek rodziny przebywał z pracownikiem na placówce i pracownikowi pokryto koszty jego podróży przesiedleniowej po upływie jednego roku od przesiedlenia.

§ 20.
1. Wynagrodzenie pracownika skierowanego do pracy w placówce, korzystającego po powrocie do kraju z urlopu wypoczynkowego, do którego nabył prawo w okresie zatrudnienia w placówce, ustala się w złotych, stosując następującą skalę procentową w stosunku do czterokrotności kwoty bazowej ustalanej w ustawie budżetowej dla członków korpusu służby cywilnej:

 

Grupa zaszeregowania w placówce

Procent czterokrotności kwoty bazowej ustalanej w ustawie budżetowej dla członków korpusu służby cywilnej

I

100

II

85

III

75

IV

70

V

60

VI

55

VII

50

VIII

45

IX

40

 

2. Przepis ust. 1 stosuje się do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, do którego pracownik nabył prawo w okresie zatrudnienia w placówce.

§ 21.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce, którego dzieci ze względu na szczególne warunki państwa, w którym pracownik wykonuje pracę, nie mają możliwości uczęszczania do bezpłatnej państwowej szkoły typu podstawowego i średniego, przysługuje — za zgodą jednostki finansującej placówkę — zwrot opłat za naukę w innej szkole tego typu. Wniosek pracownika w tej sprawie powinien być zaopiniowany przez kierownika placówki.

2. Zwrot opłat następuje na pisemny, udokumentowany wniosek pracownika. Zwrot opłat nie obejmuje wydatków na podręczniki i przybory szkolne, składki ubezpieczeniowe, odzież szkolną, wyżywienie, dojazdy dziecka do szkoły, opłaty za ponadobowiązkowe językowe kursy dokształcające, zajęcia i wycieczki.

§ 22.
Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce pokrywa się jednorazowo koszty przejazdu dziecka pracownika z placówki do kraju lub najbliższego państwa, w którym znajduje się szkoła polska przy placówce, i z powrotem, w celu złożenia egzaminu maturalnego, gdy wyjazd ten nie może być połączony z przyjazdem pracownika na urlop do kraju.
§ 23.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce przysługuje zwrot niezbędnych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie, w którym wykonuje pracę, oraz kosztów leczenia przebywających z nim małżonka oraz dzieci, o których mowa w § 8 ust.1 pkt 2.

2. Zwrotowi, o ile nie przekraczają równowartości 1 000 EURO, podlegają koszty:

1) pobytu i leczenia w szpitalu lub w innym zakładzie leczniczym, porodów, porad i badań lekarskich oraz zabiegów leczniczych (z wyjątkiem kosztów pobytu i leczenia w sanatorium lub uzdrowisku oraz porad i zabiegów z zakresu kosmetyki) — w 100%,

2) badań dodatkowych zaleconych przez lekarza, a zwłaszcza: analiz laboratoryjnych, badań rentgenowskich, USG — w 100%,

3) obowiązkowych szczepień ochronnych zleconych przez WHO, miejscową lub krajową służbę zdrowia — w 100%,

4) rehabilitacji zaleconej przez lekarza, w tym fizykoterapii, elektroterapii, kinezyterapii, gimnastyki korekcyjnej u dzieci i młodzieży do 18 roku życia — w 50%,

5) leczenia cukrzycy (wizyty lekarskie, analizy, lekarstwa, testy, wstrzykiwacze) — w 100%,

6) leczenia stomatologicznego, zachowawczego i profilaktycznego — w 70%,

7) chirurgii stomatologicznej, ekstrakcji zębów, badania rentgenowskiego zębów — w 100%,

8) porad z zakresu protetyki, protez dentystycznych, nie częściej niż jeden raz na pięć lat, aparatów ortodontycznych dla dzieci i młodzieży do 18 roku życia i środków pomocniczych — w 50%,

9) zakupu leków na zlecenie lekarza — w 70%, a w państwach i obszarach o szczególnie trudnych warunkach klimatycznych i bytowych wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia — w 100%,

10) zakupu strzykawek i igieł jednorazowych oraz materiałów opatrunkowych zaleconych przez lekarza — w 100%,

11) zakupu szkieł okularowych (korekcyjnych, szkieł dwuogniskowych, standardowych soczewek kontaktowych), zleconych przez lekarza okulistę lub optyka, nie częściej jednak niż raz na 2 lata i tylko w przypadku zmiany ich mocy — w 50% kosztów zwykłych szkieł korekcyjnych; w przypadku dzieci i młodzieży do 18 roku życia, w razie pogorszenia się wady wzroku, dopuszcza się zwrot kosztów szkieł częściej, w zależności od wniosku lekarza.

3. Zwrot kosztów leczenia nie przysługuje, gdy pracownik i członkowie rodziny:

1) są uprawnieni do bezpłatnego leczenia w państwie, w którym pracownik wykonuje pracę, i mogą ze względu na poziom lecznictwa w tym państwie korzystać z tego uprawnienia,

2) korzystają bez uzasadnionej przyczyny z usług lekarzy i zakładów leczniczych innych niż te, które stosownie do zawartego porozumienia są zobowiązane do leczenia pracowników placówek,

3) korzystają z porad lekarskich, dentystycznych i innych usług leczniczych poza gabinetami lekarskimi i dentystycznymi działającymi przy polskich placówkach za granicą — bez skierowań wystawionych przez lekarzy tych gabinetów.

4) korzystają bez uzasadnienia z drogich procedur medycznych, mimo dostępu do tańszych procedur medycznych.

4. Zwrot kosztów leczenia następuje w walucie, w jakiej zostały poniesione.

5. (skreślony).

§ 23a.
1. Pracownikowi skierowanemu do pracy w placówce i członkom jego rodziny przysługuje zwrot kosztów, o których mowa w § 23 ust. 2, przekraczających równowartość 1 000 EURO oraz zwrot kosztów za przyjazd pracownika placówki lub członka jego rodziny na leczenie do kraju, za uprzednią zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych bądź ministra właściwego do spraw gospodarki wobec osób skierowanych na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki. Nie dotyczy to przypadków, gdy ze względu na stan zdrowia pracownika konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarska w szpitalu.

2. W przypadku leczenia szpitalnego lub porodu za granicą zwraca się koszt pobytu i leczenia w szpitalu lub w innym zakładzie leczniczym o przeciętnym poziomie kosztów leczenia i standardzie w państwie przyjmującym. Osobiste wydatki chorego ponoszone podczas pobytu w szpitalu nie podlegają zwrotowi.

3. W uzasadnionych przypadkach kierownik placówki może wyrazić zgodę na wypłacenie pracownikowi zaliczki do wysokości 50% przewidywanych kosztów leczenia.

4. Zwrot kosztów leczenia następuje na podstawie dokumentów potwierdzających wydatkowane środki.

§ 24.
1. Minister właściwy do spraw zagranicznych lub minister właściwy do spraw gospodarki, każdy w swoim zakresie działania, może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów przejazdu pracownika i członków rodziny do kraju w celu leczenia szpitalnego.

2. Pracownikom skierowanym do pracy w państwach i obszarach o szczególnie trudnych warunkach klimatycznych i bytowych i tych, w których występuje szczególne zagrożenie chorobami tropikalnymi, oraz członkom ich rodzin zobowiązanym do poddania się kontrolnym badaniom lekarskim przysługują następujące świadczenia:

1) zwrot kosztów przejazdu w obie strony na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju,

2) udzielenie zwolnienia od pracy w placówce w wymiarze do 12 dni roboczych. Za czas zwolnienia od pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie jak za urlop wypoczynkowy. Pracownikowi wykorzystującemu urlop wypoczynkowy w kraju zwolnienie od pracy w celu przeprowadzenia obowiązkowych kontrolnych badań lekarskich przysługuje tylko łącznie z urlopem wypoczynkowym.

3. Zwrot kosztów przejazdu nie przysługuje w roku, w którym pracownik korzysta z urlopu wypoczynkowego w kraju, i w roku odwołania z placówki.

§ 24a.
Pracownikom placówek nie przysługują inne składniki wynagrodzenia oraz świadczenia przewidziane dla pracowników urzędów administracji rządowej poza określonymi w rozporządzeniu oraz w przepisach o niektórych prawach i obowiązkach pracowników służby dyplomatyczno — konsularnej.
§ 24b.
1. Wynagrodzenie walutowe, o którym mowa w § 4 ust. 1, w 1992 r. i w 1993 r. ustala się w wysokości ustalonej w 1991 r.

2. Wynagrodzenie walutowe, o którym mowa w § 4 ust. 1, ustala się do dnia 31 października 1995 r. w wysokości ustalonej w 1994 r.

3. W państwach, dla których wskaźniki kosztów utrzymania publikowane w Biuletynie Statystycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych z września 1994 r. są niższe od wskaźników kosztów utrzymania publikowanych w Biuletynie Statystycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych z września 1993 r. i przyjętych do ustalenia wynagrodzenia walutowego od dnia 1 stycznia 1994 r., wynagrodzenie walutowe w 1995 r. pozostaje w wysokości ustalonej w 1994 r.

4. Wynagrodzenie walutowe, o którym mowa w § 4 ust. 1, ustala się do dnia 30 kwietnia 1996 r. w wysokości ustalonej w 1995 r.

5. W przypadku gdy w państwach:

1) o którym mowa w ust. 3,

2) w których dla pracowników od dnia 1 listopada 1995 r. ustalono wynagrodzenia walutowe na podstawie § 3 ust. 2, wskaźniki kosztów utrzymania publikowane w Biuletynie Statystycznym ONZ z września 1995 r. są niższe od wskaźników kosztów utrzymania publikowanych w Biuletynie Statystycznym z września 1994 r. — wynagrodzenie walutowe w 1996 r. pozostaje w wysokości obowiązującej od dnia 1 listopada 1995 r.

6. Wynagrodzenie walutowe, o którym mowa w § 4 ust. 1, ustala się do dnia 31 marca 1997 r. w wysokości ustalonej w 1996 r.

7. W przypadku gdy w państwach:

1) o których mowa w ust. 3,

2) w których dla pracowników od dnia 1 maja 1996 r. ustalono wynagrodzenie walutowe na podstawie § 3 ust. 2.

— wskaźniki kosztów utrzymania publikowane w Biuletynie Statystycznym ONZ z września 1996 r. są niższe od wskaźników kosztów utrzymania publikowanych w Biuletynie Statystycznym ONZ z września 1995 r. — wynagrodzenie walutowe w 1997 r. pozostaje w wysokości obowiązującej od dnia 1 maja 1996 r.

8. Wynagrodzenie walutowe, o którym mowa w § 4 ust. 1, ustala się do dnia 31 maja 1998 r. w wysokości ustalonej w 1997 r.

9. W przypadku gdy w państwach, w których dla pracowników od dnia 1 kwietnia 1997 r. ustalono wynagrodzenie walutowe na podstawie § 3 ust. 2 — wskaźniki kosztów utrzymania publikowane w Biuletynie Statystycznym ONZ z września 1997 r. są niższe od wskaźników kosztów utrzymania publikowanych w Biuletynie Statystycznym ONZ z września 1996 r. — wynagrodzenie walutowe w 1998 r. pozostaje w wysokości obowiązującej od dnia 1 kwietnia 1997 r.

§ 24c.
Z dniem 1 listopada 1999 r. pracownikowi przysługuje jednorazowy dodatek walutowy stanowiący różnicę między wynagrodzeniem walutowym przysługującym zgodnie z § 3 ust. 1 w wysokości określonej na podstawie § 4 ust. 1 z uwzględnieniem dodatków, o których mowa w § 3 ust. 7, § 8 ust. 1, § 9a ust. 1 oraz § 15 ust. 1, a wynagrodzeniem walutowym wypłaconym wraz z wymienionymi dodatkami w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 października 1999 r. lub do dnia wcześniejszego zakończenia pracy w placówce.
§ 25.
Tracą moc:

1) uchwała nr 218/74 Rady Ministrów z dnia 6 września 1974 r. w sprawie zwolnień od pracy i zwrotu kosztów przejazdu na obowiązkowe profilaktyczne badania lekarskie pracowników zatrudnionych w niektórych państwach — w stosunku do pracowników objętych rozporządzeniem,

2) uchwała nr 103/85 Rady Ministrów z dnia 24 czerwca 1985 r. w sprawie wynagrodzenia i świadczeń przysługujących pracownikom skierowanym do pracy za granicą, zmieniona uchwałą nr 78/89 z dnia 26 maja 1989 r.,

3) uchwała nr 217/90 Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1990 r. w sprawie podwyższenia wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych i urzędach konsularnych w państwach zaliczanych do dnia 31 grudnia 1990 r. do I obszaru płatniczego,

4) uchwała nr 218/90 Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1990 r. w sprawie wynagradzania pracowników skierowanych do pracy w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych i urzędach konsularnych w państwach zaliczanych do dnia 31 grudnia 1990 r. do I obszaru płatniczego.

§ 26.
[1] Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 1991 r.
Załącznik 1. [TABELA STANOWISK I ZASZEREGOWANIA PRACOWNIKÓW PLACÓWEK]

Załączniki do rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 16 lipca 1991 r. (poz. 307)

Załącznik nr 1

TABELA STANOWISK I ZASZEREGOWANIA PRACOWNIKÓW PLACÓWEK

Lp.

Stanowisko (tytuł)

Grupa zaszeregowania

1

2

3

1

 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny,

minister pełnomocny,

radca—minister pełnomocny,

konsul generalny—minister pełnomocny,

radca handlowy—minister pełnomocny

Ia—Id

2

 radca,

radca handlowy,

konsul generalny,

radca ekonomiczny,

radca finansowy,

attaché obrony, wojskowy, morski i lotniczy,

dyrektor instytutu polskiego,

dyrektor stacji naukowej Polskiej Akademii Nauk,

delegat ministra

IIa—IId

3

 I sekretarz,

konsul,

attaché handlowy,

attaché ekonomiczny,

attaché finansowy,

attaché techniczny,

szef misji,

zastępca attaché wojskowego,

wicedyrektor instytutu polskiego,

zastępca dyrektora stacji naukowej Polskiej Akademii Nauk,

główny księgowy

IIIa—IIId

4

 II sekretarz,

wicekonsul,

zastępca attaché handlowego,

zastępca attaché ekonomicznego,

zastępca attaché finansowego,

zastępca attaché technicznego,

zastępca szefa misji,

ekspert

IVa—IVd

5

 III sekretarz,

agent konsularny,

attaché,

attaché konsularny,

kierownik działu,

starszy handlowiec,

księgowy,

rzeczoznawca

Va—Vd

6

 sekretarz,

archiwista,

sekretarz konsularny,

starszy referent,

sekretarz kierownika placówki,

kierownik

kancelarii,

tłumacz,

handlowiec,

radiooperator,

technik,

monter obsługi technicznej

VIa—VId

7

 referent,

kasjer,

sekretarka,

kancelista,

intendent,

starsza maszynistka,

kierowca—intendent (mechanik)

VIIa—VIId

8

 maszynistka,

informator,

telefonistka,

recepcjonistka,

rzemieślnik,

magazynier,

kierowca

VIIIa—VIIId

9

 woźny,

wartownik,

dozorca,

sprzątaczka,

ogrodnik

IXa—IXb

 

Załącznik 2. [TABELA WSPÓŁCZYNNIKÓW DO OBLICZANIA WYSOKOŚCI WYNAGRODZENIA WALUTOWEGO W POSZCZEGÓLNYCH GRUPACH ZASZEREGOWANIA]

Załącznik nr 2

TABELA WSPÓŁCZYNNIKÓW DO OBLICZANIA WYSOKOŚCI WYNAGRODZENIA WALUTOWEGO W POSZCZEGÓLNYCH GRUPACH ZASZEREGOWANIA

 

Grupa zaszeregowania

Współczynnik obliczeniowy

1

2

I a

4,80

b

4,40

c

4,10

d

3,90

II a

3,50

b

3,20

c

3,00

d

2,95

III a

2,90

b

2,70

c

2,60

d

2,55

IV a

2,50

b

2,40

c

2,30

d

2,25

V a

2,20

b

2,10

c

2,00

d

1,95

VI a

1,90

b

1,80

c

1,70

d

1,65

VII a

1,60

b

1,50

c

1,40

d

1,35

VIII a

1,30

b

1,25

c

1,20

d

1,15

IX a

1,10

b

1,00

 

Załącznik 3. [WYKAZ PAŃSTW I OBSZARÓW O SZCZEGÓLNIE TRUDNYCH WARUNKACH KLIMATYCZNYCHI BYTOWYCH]

Załącznik nr 3

WYKAZ PAŃSTW I OBSZARÓW O SZCZEGÓLNIE TRUDNYCH WARUNKACH KLIMATYCZNYCH
I BYTOWYCH

1.

Afganistan

2.

Algieria

3.

Angola

4.

Arabia Saudyjska

5.

Armenia

6.

Azerbejdżan

7.

Bangladesz

8.

Birma (Związek Myanmar)

9.

Boliwia

10.

Brazylia

11.

Egipt

12.

Ekwador

13.

Etiopia

14.

Filipiny

15.

Ghana

16.

Gruzja

17.

Gwinea

18.

Indie

19.

Indonezja

20.

Irak

21.

Iran

22.

Jemen

23.

Kambodża

24.

Kamerun

25.

Kazachstan

26.

Kenia

27.

Kolumbia

28.

Kongo (Demokratyczna Republika Konga)

29.

Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna

30.

Kostaryka

31.

Kuba

32.

Kuwejt

33.

Kirgistan

34.

Laos

35.

Liberia

36.

Libia

37.

Malezja

38.

Mali

39.

Meksyk

40.

Mongolia

41.

Mozambik

42.

Nepal

43.

Niger

44.

Nigeria

45.

Nikaragua

46.

Pakistan

47.

Panama

48.

Peru

49.

Senegal

50.

Singapur

51.

Sri Lanka

52.

Sudan

53.

Tajlandia

54.

Tanzania

55.

Turkmenistan

56.

Uganda

57.

Uzbekistan

58.

Wenezuela

59.

Wietnam

60.

Wybrzeże Kości Słoniowej

61.

Zambia

62.

Zimbabwe

63.

Zjednoczone Emiraty Arabskie

64.

Miasto Tajpej

65.

Miasto Hongkong

66.

Miasto Kanton

67.

Miasto Kijów (Ukraina)

68.

Miasto Irkuck (Rosja)

69.

Miasto Nowosybirsk (Rosja)

70.

Miasto Ufa (Rosja)

71.

Miasto Władywostok (Rosja)

 

[1] Rozporządzenie wchodzi w życie 12 sierpnia 1991 r. z mocą od 1 lipca 1991 r.

Metryka
  • Data ogłoszenia: 1991-08-12
  • Data wejścia w życie: 1991-08-12
  • Data obowiązywania: 2000-09-01
  • Z mocą od: 1991-07-01
  • Dokument traci ważność: 2002-05-10
Jest zmieniany przez:
Brak zmienianych dokumentów.

REKLAMA

Dziennik Ustaw

REKLAMA

REKLAMA

REKLAMA