| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr NPII.4131.1.502.2013 Wojewody Śląskiego

z dnia 30 października 2013r.

stwierdzające nieważność całości uchwały Nr 438/XXXIX/2013 Rady Miejskiej w Lublińcu z dnia 24 września 2013r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lublińcu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej

Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 poz. 594 z późn. zm.)

stwierdzam nieważność

uchwały Nr 438/XXXIX/2013 Rady Miejskiej w Lublińcu z dnia 24 września 2013r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lublińcu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w całości jako sprzecznej z art. 8b i art. 12 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1228 z późn. zm.), dalej jako "ustawa"

U z a s a d n i e n i e

Na sesji w dniu 24 września 2013r. Rada Miejska w Lublińcu podjęła uchwałę w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lublińcu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Uchwała została doręczona Wojewodzie Śląskiemu w dniu 30 września 2013r.

Jako podstawę prawną do podjęcia przedmiotowej uchwały, Rada Miejska wskazała art. 39 ust. 4, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z przepisem art. 39 ust. 4 tej ustawy, do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rada gminy może upoważnić również organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Powyższy przepis stanowi normę ogólną, statuującą kompetencję rady gminy do podjęcia uchwały, którą może zostać upoważniony wskazany organ do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, czyli do prowadzenia postępowań administracyjnych. Uchwała taka stanowi akt prawa miejscowego i, co podkreśla się w literaturze, "w przypadku uregulowanym w art. 39 ust. 4 u.s.g. znajduje wyraz tzw. dekoncentracja zewnętrzna […], wskutek czego, w przeciwieństwie do osób upoważnionych przez wójta, podmioty [upoważnione na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g.] działają jednak we własnym imieniu, a nie w imieniu rady czy wójta, ergo wskutek upoważnienia uzyskują status organu […]" (A. Szewc, Komentarz do art. 39 ustawy o samorządzie gminnym , LEX).

Przepis art. 39 ust. 4 jest przepisem ogólnym, wobec którego mogą występować wyjątki w ustawach szczegółowych. Jak wskazano w Komentarzu z odniesieniami do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa (red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, C.H. Beck), "unormowania niektórych ustaw szczególnych wyłączają zatem możliwość omawianego upoważnienia na mocy reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali . Przykładowo: «art. 4 ust. 3 i art. 12 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów stanowią lex specialis w stosunku do art. 39 ust. 4 SamGmU i wyłączają w uregulowanym w nich zakresie jego stosowanie». Zdaniem NSA, również w pozostałym zakresie co do spraw wynikających z tej ustawy - to jest w odniesieniu do czynności organu właściwego dłużnika, które nie zostały objęte art. 4 ust. 3 ww. ustawy, a także co do wydawania decyzji o umarzaniu należności (zob. art. 30 ust. 1 ww. ustawy), brak jest możliwości zastosowania art. 39 ust. 4 u.s.g. «Niezależnie od tego, że wspomniane wcześniej czynności organu właściwego dłużnika, nieobjęte art. 4 ust. 3 ustawy, mają w większości charakter materialnotechniczny, a więc nie mieszczą się w pojęciu 'załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej', o którym mowa w art. 39 ust. 4 SamGmU, to przede wszystkim stwierdzić trzeba, jak słusznie podniesiono w zaskarżonym wyroku, że regulacja zawarta w art. 2 pkt 9 i 10 ustawy o pomocy osobom ubiegającym się o alimenty wyznaczyła w sposób jednoznaczny organy właściwe w sprawach w niej uregulowanych». Pokreślono, że «skoro ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów precyzuje zarówno organ właściwy, jak i zakres spraw, które mogą być przekazane kierownikowi ośrodka pomocy społecznej, to rada gminy nie może zastępować tego organu ani rozszerzać tego zakresu spraw, co wynika z obowiązującego w prawie administracyjnym zakazu domniemania kompetencji […]»".

W niniejszej sprawie, przedmiotem uchwały jest upoważnienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lublińcu do wydawania decyzji administracyjnych na podstawie art. 27 ust. 2 oraz art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Jak wskazano powyżej, uprawnienia do udzielania upoważnień w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów znajdują się właśnie w tej ustawie. Zgodnie z art. 8b oraz art. 12 ust. 2 ustawy, odpowiednio organ właściwy dłużnika lub wierzyciela może upoważnić w formie pisemnej swojego zastępcę, pracownika urzędu albo kierownika ośrodka pomocy społecznej lub innej jednostki organizacyjnej gminy, a także inną osobę na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej lub innej jednostki organizacyjnej gminy do podejmowania działań wobec dłużników alimentacyjnych, prowadzenia postępowania i wydawania w tych sprawach decyzji lub do prowadzenia postępowań w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego i wydawania w tych sprawach decyzji.

Powyższe przepisy wyłączają zatem działanie organu stanowiącego do wydawania upoważnienia w tych sprawach, a organem właściwym jest organ właściwy dłużnika i wierzyciela, czyli w tym przypadku Burmistrz Miasta Lublińca. W związku z tym, organ nadzoru stwierdza, iż przedmiotowa uchwała istotnie narusza prawo, poprzez wkroczenie Rady Miejskiej w kompetencje Burmistrza Miasta (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Go 147/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotność naruszenia prawa, a tym samym konieczność wyeliminowania przedmiotowej uchwały, sprowadza się do tego, iż jakiekolwiek postępowanie administracyjne prowadzone przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lublińcu na podstawie upoważnienia zawartego w uchwale obarczone byłoby przesłanką nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku bowiem uznania, że przedmiotowa uchwała zachowuje moc obowiązującą, doszłoby do sytuacji, w której Dyrektor OPS-u działa bez upoważnienia, o którym mowa w ustawie, a co za tym idzie, wydaje decyzje administracyjne, nie będąc organem kompetentnym.

Mając powyższe na uwadze, uchwałę Nr 438/XXXIX/2013 Rady Miejskiej w Lublińcu z dnia 24 września 2013r., ze względu na wyżej opisane nieprawidłowości, należy uznać za wadliwą, co czyni stwierdzenie jej nieważności w całości uzasadnionym i koniecznym.

Na niniejsze rozstrzygnięcie nadzorcze służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Wojewody Śląskiego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.

z up. WOJEWODY ŚLĄSKIEGO
Dyrektor Wydziału Nadzoru Prawnego


Krzysztof Nowak

1) Rada Miejska w Lublińcu

- za zwrotnym potwierdzeniem odbioru,

2) a/a.

reklama

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Eugenia Jabłokow

Radca prawny- ekspert w dziedzinie postępowania spadkowego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »