Przejdź do treści głównej serwisu INFOR.pl

Czytaj w serwisie:


Ważna rola, jaką pełni świadectwo pracy w sferze zawodowej pracownika, uzasadnia objęcie go ochroną na wypadek, gdyby pracodawca nie wywiązał się z obowiązku jego wydania albo naraził pracownika na konsekwencje wskutek podania w świadectwie niepełnych bądź nieprawdziwych informacji. W takiej sytuacji pracownik ma bowiem prawo żądać sprostowania świadectwa lub odwołać się do sądu pracy, a pracodawca w razie uchybień w tym zakresie może zapłacić grzywnę lub odszkodowanie.
U progu nowego roku prezentujemy podsumowanie dotychczasowych zmian w prawie pracy, wynikających bezpośrednio z akcesji Polski do Wspólnot Europejskich.
Pracodawca, wypowiadając pracownikowi umowę o pracę na czas nieokreślony, powinien podać przyczynę wypowiedzenia. Niepodanie jej lub podanie, ale w sposób niewłaściwy, stanowi naruszenie prawa i uprawnia pracownika do dochodzenia odszkodowania. Za podstawowe kryterium ustalenia tego odszkodowania należy uznać wysokość poniesionej przez pracownika szkody. Szkodą w tym przypadku będzie utrata spodziewanych zarobków spowodowana bezpodstawnym wypowiedzeniem umowy o pracę – tak orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie 9 stycznia 2004 r. (III APa 139/03; Prawo Pracy 2004/5/46).
Pracownik na koniec swojego zatrudnienia ma prawo do szczególnych świadczeń, które mają na ogół charakter stosownych odpraw lub odszkodowań. Jednym z takich świadczeń jest odprawa emerytalna wypłacana osobie, która po spełnieniu wymaganych warunków przechodzi na emeryturę. Odprawa emerytalna zaliczana jest do grupy tzw. innych świadczeń związanych z pracą i ma charakter jednorazowy. Przysługuje o­na wprawdzie w związku z zakończeniem zatrudnienia z powodu przejścia na emeryturę, to jednak ze swej istoty jest uprawnieniem wynikającym ze stosunku pracy. Świadczenie to pracodawca jest zobowiązany wypłacić z własnych środków.
Od początku roku prawo do „trzynastek” tracą osoby zajmujące kierownicze stanowiska w administracji samorządowej. Za 2004 rok otrzymają jednak świadczenie – w wysokości połowy należnej im kwoty. Prawo do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia rocznego (tzw. trzynastki) za rok 2004 w obniżonej kwocie i likwidację tego prawa od 1 stycznia 2005 r. przewidziała w stosunku do osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych pracowników samorządowych ustawa z 4 marca 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niektórych innych ustaw (DzU nr 116, poz. 1202). Do tej pory uprawnieni do wspomnianego świadczenia byli na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (DzU nr 160, poz. 1080 ze zm.) wszyscy pracownicy jednostek sfery budżetowej, którzy zostali wskazani w ust. 2 tego artykułu.