| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Sprawy karne > Kodeks karny > Wymierzanie kar > Odstąpienie od wymierzenia kary oraz środków karnych (art. 61)

Odstąpienie od wymierzenia kary oraz środków karnych (art. 61)

Sąd może odstąpić od wymierzenia kary w wypadkach przewidzianych w ustawie oraz w wypadku określonym w art. 60 § 3, zwłaszcza gdy rola sprawcy w popełnieniu przestępstwa była podrzędna, a przekazane informacje przyczyniły się do zapobieżenia popełnieniu innego przestępstwa. Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe

Wskazany przepis wprowadza możliwość odstąpienia sądu od wymierzenia kary, w tym również ewentualnie może odstąpić od orzeczenia również od środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe. Skorzystanie przez sąd z tego uprawnienia jest fakultatywne i zależy od jego oceny tj. tego czy sąd kierując się ogólnymi dyrektywami kary uzna, iż osiągnie w ten sposób wobec sprawcy cele wychowawcze i zapobiegawcze kary, a w przypadku sprawcy określonego w art. 60 § 3 Kodeksu karnego, czy rola sprawcy w popełnieniu przestępstwa była podrzędna, a przekazane informacje przyczyniły się do zapobieżenia popełnieniu innego przestępstwa. Podkreślenia wymaga fakt, iż sąd może odstąpić od wymierzenia kary tylko w przypadkach wskazanych w ustawie.

W Kodeksie karnym istnieją jedynie 1 przypadek, gdy odstąpienie od wymierzenia kary jest obligatoryjne tj. w sytuacji określonej w art. 25 § 3 Kodeksu karnego, gdy przekroczenie granic obrony koniecznej przez sprawcę jest wynikiem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami.

Zobacz serwis: Kary i środki karne

Należy wskazać, że odstąpienie od wymierzenia kary następuje w związku z uznaniem danej osoby za winną zarzucanego w akcie oskarżenia czynu. W związku z powyższym dana osoba jest uważana za skazaną i informacja o tym fakcie widnieje w jej karcie karnej. Zatarcie skazania osoby, wobec której sąd odstąpił od wymierzenia kary następuje z mocy prawa upływem roku od wydania prawomocne orzeczenia w sprawie (art. 107 § 5 Kodeksu karnego).

Przystępując do orzekania o wymiarze kary dla sprawcy sąd ma najczęściej alternatywę w postaci możliwości orzeczenia nadzwyczajnego złagodzenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia. W przypadku określonym w art. 60 § 7 Kodeksu karnego nadzwyczajne złagodzenia kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary, jeżeli czyn zagrożony jest alternatywnie karami określonymi w art. 32 pkt 1-3 Kodeksu karnego i orzeczeniu obligatoryjnym środka karnego.

Przystępując do analizy sytuacji, w których sąd może odstąpić od wymierzenia kary należy wskazać, iż kodeks karny wyróżnia następujące sytuacje, gdy sąd może odstąpić od wymierzenia kary:

  1. nieudolne usiłowanie przestępstwa (art.13 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 14 § 2 Kodeksu karnego)
  2. nieskuteczne podżeganie lub pomocnictwo, gdy czynu nawet sprawca główny nie usiłował dokonać (art. 22 § 2 Kodeksu karnego)
  3. przekroczenie granic obrony koniecznej (art. 25 § 2 Kodeksu karnego)
  4. przekroczenie granicy tanu wyższej konieczności (art. 26 § 2 Kodeksu karnego)
  5. jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat albo alternatywnie karami wymienionymi w art. 32 pkt 1-3 i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka równocześnie środek karny, a cele kary zostaną przez ten środek spełnione. (art. 59 Kodeksu karnego)
  6. w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia (art. 60 § 3 Kodeksu karnego)
  7. jeżeli sprawca przestępstwa określonego w art. 145 § 2 i 3 dobrowolnie powrócił, a jego nieobecność trwała nie dłużej niż 14 dni (art. 146 KK)
  8. wobec sprawcy przestępstwa z art. 143 § 1, 144, 145 Kodeksu karnego jeżeli sprawca tych przestępstw w chwili ich popełniania nie był zdolny do służby wojskowej (art.147 KK)
  9. przy przestępstwie eutanazji w wyjątkowych wypadkach (art. 150 § 2 KK)
  10. przy przestępstwie zniewagi, jeżeli zniewagę wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej lub zniewagą wzajemną (art. 216 § 3)
  11. jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności (art. 217 § 2 KK)
  12. jeżeli naruszenie nietykalności funkcjonariusza wywołało niewłaściwe zachowanie się funkcjonariusza lub osoby do pomocy mu przybranej (art.222 § 2 KK)
  13. nieistotność fałszywych zeznań lub ich dobrowolne sprostowanie (art. 233 § 5 KK)
  14. Przy przestępstwie z art. 234 (fałszywe oskarżenie), 235 (tworzenie fałszywych dowodów) oraz z art. 236 § 1 (zatajenie dowodów niewinności) jeśli sprawca dobrowolnie sprostuje sytuację, zanim nastąpi choćby nieprawomocne rozstrzygnięcie sprawy (art. 237 Kodeksu karnego)

Zobacz: Bezpłatne porady prawne

reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Motiveo

Motiveo.pl to nowy sposób na tworzenie współczesnych systemów motywacyjnych dla handlowców. Platforma ta przeznaczona jest dla całego sektora MŚP.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »