| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Sprawy karne > Prawo karne > Przestępstwa gospodarcze > Korupcja w sporcie

Korupcja w sporcie

Ściganie łapownictwa w sporcie dopiero od niedawna jest elementem polityki karnej państwa i przedmiotem zainteresowania ustawodawcy. Do roku 2010, kiedy to uchwalono ustawę o sporcie, nasze prawo karne zawierało jedynie cząstkową i niewystarczającą w istniejących warunkach, regulację.

Ustawodawca przewidział także typ kwalifikowany obu form łapownictwa – w sytuacji gdy korzyść majątkowa jest znacznej wartości (art. 46 ust. 4 ustawy). Typ kwalifikowany jest wyłączony w przypadku, gdy ekwiwalentem jest korzyść osobista, nie dająca się wyrazić w pieniądzu.

Gdy jednak porównamy przepis uchylony z nowo wprowadzonym tzn. art. 296b k.k. z art. 46 ustawy o sporcie,  możemy stwierdzić od razu, że zakres odpowiedzialności za łapownictwo, pod rządami nowej ustawy jest znacznie szerszy. Ustawa o sporcie nie przewiduje bowiem jakichkolwiek ograniczeniach podmiotowych w zakresie tego kto może być sprawcą – poprzednio był to zawodnik sędzia, trener, działacz sportowy. Nie widzimy także dookreślanie zakresu przedmiotowego objętego działaniem przepisu do sport profesjonalnego (co było przedmiotem krytyki w przypadku art. 296b k.k.). Jedynym ograniczeniem wprost wynikającym z treści przepisu art. 46 jest, to, że ochroną prawno – karną objęte są wyłącznie zawody sportowe organizowane przez polski związek sportowy, albo innym podmiot działający na podstawie umowy zawartej z takim związkiem lub podmiot działający z jego upoważnienia.

Wykaz polskich związków sportowych znajduje się na portalu Ministerstwa Sportu.

Zobacz również serwis: Sprawy karne

Kolejny, tj. 47 art. omawianej ustawy określa, iż ten kto, mając wiadomość o popełnieniu czynu zabronionego określonego w art. 46, bierze udział w zakładach wzajemnych dotyczących zawodów sportowych, do których odnosi się ta wiadomość, lub ujawnia tę wiedzę w celu wzięcia udziału przez inną osobę w takich zakładach, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Przytoczony przepis określa występek tzw. nieuczciwości w zakładach wzajemnych. Stanowi on w polskim prawie karnym nowość a polega na tym, że sprawca, wiedząc o popełnieniu czynu z art. 46 (tzn. łapownictwa sportowego), bierze udział w zakładach wzajemnych, do których odnosi się ta wiadomość, lub ujawnia tę wiedzę w celu wzięcia udziału przez inną osobę w takich zakładach. Uznaje się, iż wiedza sprawcy niekoniecznie musi być pełna czy też szczegółowa, np. co do tego jaki dokładnie wynik zawodów ustalono.

Odpowiednia interpretacja omawianego przepisu wymaga sięgnięcia do art. 2 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540), precyzującego pojęcie "zakłady wzajemne". Przepis ten stanowi, że są nimi zakłady o wygrane pieniężne lub rzeczowe polegające na:

  • odgadywaniu wyników sportowego współzawodnictwa w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranej zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek (totalizator), albo na
  • zaistnieniu różnych zdarzeń, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranych zależy od umówionego między przyjmującym zakład a wpłacającym stawkę stosunku wpłaty do wygranej (bukmacherstwo).

Skazanie za przestępstwo z art. 47 może skutkować orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych (art. 41c § 2 k.k.).

Zobacz również: Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych (art. 41c)

reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Krajowa Izba Biegłych Rewidentów

Samorząd zawodowy biegłych rewidentów

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »