| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Konsument i umowy > Umowy > Najem i dzierżawa > Najem okazjonalny – eksmisja lokatora

Najem okazjonalny – eksmisja lokatora

Najem okazjonalny to instytucja wprowadzona do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów. Jest to szczególny rodzaj najmu. Wprowadza on skuteczniejszą ochronę praw właścicieli lokali przed lokatorami nadużywającymi swojej pozycji. Jak skutecznie eksmitować niesubordynowanego lokatora zgodnie z regulacją dot. najmu okazjonalnego?

Najem okazjonalny

Zgodnie z treścią art. 19a przytoczonej ustawy, umowa najmu okazjonalnego dotyczy lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, którego właściciel, będący osobą fizyczną, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali, zawarta jest na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

Eksmisja

Ustawodawca przyznaje właścicielowi lokalu prawo do eksmisji lokatorów, którzy nadużywają swoich praw. W odniesieniu do tradycyjnego najmu jest to procedura dużo łatwiejsza i szybsza. Zgodnie z definicją słownika języka polskiego eksmisja to usunięcie kogoś z zajmowanego lokalu lub z nieruchomości na mocy decyzji władz administracyjnych lub wyroku sądowego.

Zakończenie stosunku najmu

Pierwszą czynnością, jakiej musi dokonać właściciel jest skuteczne wypowiedzenie, zawartej w formie pisemnej, umowy najmu okazjonalnego. Nie ma tego obowiązku, w sytuacji gdy umowa uległa skutecznemu rozwiązaniu, np. na skutek upływu okresu czasu, na jaki została zawarta. Gdy lokator nie opuści mieszkania i nie opróżni go, właściciel jest uprawniony do podjęcia kolejnych kroków.

Zobacz również: Najem okazjonalny odmianą najmu tradycyjnego

Żądanie udostępnienia lokalu

By skutecznie eksmitować lokatorów musi zwrócić się do nich z pisemnym żądaniem udostępnienia lokalu. Żądanie wymaga formy pisemnej z urzędowo poświadczonym podpisem właściciela (dla spełnienia tego kryterium wystarczy by podpisanie pisma nastąpiło w obecności notariusza). Treść żądania powinna obejmować oznaczenie stron rozwiązanej już umowy, wskazanie samej umowy wraz z przyczyną ustania stosunku najmu oraz terminu, w którym najemca i osoby z nim zamieszkujące mają opróżnić lokal. Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni.

Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności

Bezskuteczny upływ wskazanego terminu rodzi po stronie właściciela uprawnienie do złożenia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu. Stanowi on obligatoryjny element zawieranej umowy najmu okazjonalnego. Swoją treścią obejmuje oświadczenie najemcy o poddaniu się egzekucji oraz zobowiązanie do opróżnienia i wydania lokalu. Stanowi, obok prawomocnego orzeczenia sądowego, ugody zawartej przed sądem czy mediatorem, jeden z tytułów egzekucyjnych. Wniosek kierowany jest do sądu i podlega opłacie sądowej w wysokości 50 zł. Pismo to nie sam wniosek ale także załączone do niego dokumenty. Wśród nich wyróżnia się: żądanie opróżnienia lokalu wraz z dowodem jego doręczenia najemcy albo dowodem wysłania go przesyłką poleconą; dokument potwierdzający przysługujący właścicielowi tytuł prawny do lokalu, którego opróżnienia dotyczy żądanie właściciela (np. akt notarialny); potwierdzenie zgłoszenia umowy najmu do naczelnika właściwego urzędu skarbowego. Właściciel dysponuje więc klauzulą wykonalności, może udać się wraz z aktem notarialnym do komornika, celem rozpoczęcia procedury eksmisyjnej.

Polecamy serwis: Najem i dzierżawa

Egzekucja

Dodatkowo na mocy art. 1046 § 4 [1] kpc wobec omawianych umów wyłączone zostało zastosowanie regulacji nakazującej by komornik wstrzymał się z egzekucja do czasu znalezienia pomieszczenia tymczasowego. Eksmisja jest więc od razu możliwa.

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów (Dz.U. 2010 nr 3 poz. 13),
  • ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz.U. 2001 nr 71 poz. 733),
  • ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296).
reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Magdalena Golińska

aplikant radcowski

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »