| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr NK-III.4131.18.2012.KSŁ Wojewody Pomorskiego

z dnia 23 stycznia 2013r.

w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XVIII/149/2012 Rady Gminy Sulęczyno z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Sulęczyno

Na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) stwierdza się nieważność uchwały Nr XVIII/149/2012 Rady Gminy Sulęczyno z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Sulęczyno.

Uzasadnienie

W dniu 24 grudnia 2012 r. Rada Gminy Sulęczyno podjęła uchwałę Nr XVIII/149/2012 w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Sulęczyno.

Uchwała została podjęta na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 z późn. zm.) - dalej "ustawa".

Powyższa uchwała została doręczona Wojewodzie Pomorskiemu w dniu 24 grudnia2012 r.

W toku kontroli zgodności z prawem uchwały organ nadzoru stwierdził, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem prawa.

Delegację ustawową w przedmiotowej sprawie stanowi art. 4 ust. 1 ustawy, zgodnie
z którym rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Zakres regulacji uchwalanego regulaminu wynika z art. 4 ust. 2 ustawy. Zadaniem organu stanowiącego gminy jest zatem określenie wymagań dotyczących utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości, jednak wyłącznie w zakresie wynikającym z katalogu wskazanego w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy, który jest katalogiem zamkniętym. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się zwrotem
,,w szczególności", a dokonał szczegółowego wyliczenia kategorii spraw przekazanych organowi stanowiącemu gminy do unormowania w regulaminie utrzymania czystości i porządku. Wyliczenie to ma zatem charakter wyczerpujący. Oznacza to, że uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia regulaminu winna zawierać pełny zakres regulacji określony w tym przepisie,
a jednocześnie nie powinna zawierać postanowień, które wykraczałyby poza jego zakres. Nakładanie bowiem na właścicieli nieruchomości praw i obowiązków wykraczających poza delegację ustawową, wkracza w sferę praw i wolności obywatelskich zastrzeżoną dla aktów wyższego rzędu. Wszelkie zatem odstępstwa od katalogu spraw podlegających regulacji, zawartych w przepisie upoważniającym - art. 4 ust. 2 ustawy, stanowią istotne naruszenie przepisów prawa.

W § 20 przedmiotowej uchwały Rada Gminy Sulęczyno zobowiązała właścicieli nieruchomości, do przeprowadzenia na terenach zabudowanych deratyzacji w pomieszczeniach piwnic budynków i miejscach najbardziej zagrożonych bytowaniem gryzoni oraz nakazała właścicielom nieruchomości zbiórkę padłych gryzoni wraz z resztkami trucizn oraz ich unieszkodliwienie poprzez skierowanie ich w PSZOK. Upoważnienie wynikające z art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy uprawniało radę gminy jedynie do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzenia. Poprzez powyższe zapisy uchwały rozszerzono więc katalog obowiązków właścicieli nieruchomości zawarty w rozdziale 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nałożone obowiązki, wykraczają tym samym poza normę kompetencyjną zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy. Ponadto należy wskazać, że organ stanowiący gminy w uchwale z dnia 13 grudnia 2012 r., Nr XVIII/149/2012 nie określił terminów przeprowadzenia obowiązkowej deratyzacji. Nie można przyjąć bowiem za wyznaczenie terminu zapisu § 20 pkt 1 ,,w przypadku wystąpienia populacji gryzoni". W regulaminie nie uregulowano zatem wszystkich zagadnień wynikających wprost z treści art. 4 ust. 2 ustawy. Pominięcie przez Radę Gminy Sulęczyno wskazanych regulacji, stanowiących obligatoryjne elementy regulaminu, skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego i ma istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu. W konsekwencji organ nadzoru uznał, że przedmiotowa uchwała nie uregulowała wszystkich elementów określonych ustawą, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności w całości. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. (sygn. akt II SA/GD 212/10) stwierdził, że "wydany na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach regulamin stanowi prawo miejscowe i winien kompleksowo regulować zawartą w nim materię. Rada gminy nie jest tylko uprawniona, lecz zobligowana do uregulowania kwestii wskazanych w wymienionym przepisie".

Dla porządku wskazać jednak należy inne istotne naruszenia prawa dostrzeżone
w uchwale.

W § 2 pkt 2 regulaminu wprowadzono uregulowanie, iż przez określenie właściciele nieruchomości należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu. Powołane pojęcie "właściciela nieruchomości" stanowi powtórzenie definicji ,,właściciela nieruchomości" zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w którym to określono, że pod pojęciem tym rozumie się ,, także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością ". Pojęcie to zostało w istocie
w regulaminie zmodyfikowane i nie jest spójne zdefinicją ustawową. Powtarzanie zapisów ustawowych a także ich modyfikacja stanowi istotne naruszenie prawa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 93/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 611/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia
24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 618/11).

Kolejny z kwestionowanych zapisów uchwały stanowi, że ,,właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie nieruchomości w należytym stanie sanitarno-porządkowym"
(§ 4 załącznika nr 1 do uchwały) . Odnosząc treść tego obowiązku w części dotyczącej utrzymania czystości i porządku do brzmienia art. 5 ust. 1 zdanie wstępne ustawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wprowadzania takiego obowiązku, skoro został on w ustawie zdefiniowany poprzez wyliczenie określonych obowiązków spoczywających na właścicielach nieruchomości.
Z kolei obowiązek utrzymania należytego stanu sanitarnego nieruchomości odnosić się może, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy, wyłącznie do utrzymania urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych. Ustawa nie upoważnia natomiast do określenia w regulaminie obowiązku utrzymania należytego stanu sanitarno-porządkowego nieruchomości, zatem zapis przedmiotowego regulaminu w tym zakresie stanowi przekroczenie granic upoważnienia ustawowego. Ponadto wskazać należy, że zgodnie
z obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. nr 126, poz. 1384 ze zm.), wszyscy użytkownicy nieruchomości obowiązani są utrzymywać je w stanie sanitarnym nienaruszającym wymagań higienicznych i zdrowotnych, w tym w szczególności niestwarzającym zagrożenia przeniesienia chorób zakaźnych i zakażeń (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 120/12).

Ponadto w § 7 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały Rada Gminy zobowiązała właścicieli nieruchomości zabudowanych do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń, poprzez: zamiatanie, zbieranie, grabienie itp. (pkt 1), usuwanie śliskości z zachowaniem wymagań określonych w przepisach dotyczących rodzajów i warunków stosowania środków, które mogą być używane na drogach publicznych oraz ulicach i placach (pkt 3) oraz uprzątnięcie z chodnika piasku lub kruszywa użytego do likwidacji śliskości niezwłocznie po ustaniu przyczyn jego stosowania (pkt 4). W ocenie organu nadzoru w ramach delegacji określonej w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. "b" ustawy brak jest podstawy do nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku podejmowania dodatkowych działań mających na celu realizację wymogu uprzątania chodników. Ustawa
o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, że regulamin określa wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujące uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Także
art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy nakłada na właścicieli nieruchomości jedynie obowiązek polegający na uprzątaniu błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości. Brak jest więc podstaw prawnych do rozszerzenia tego obowiązku i nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku usuwania śliskości na chodnikach lub uprzątania piasku lub innych kruszyw poprzez zamiatanie, grabienie lub zbieranie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt: II SA/Gd 120/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt: II OSK 2012/12).

Wskazane wyżej uchybienia stanowią istotne naruszenie prawa i są podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Sulęczyno w całości.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdzenie nieważności uchwały wstrzymuje jej wykonanie w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego.

Od niniejszego rozstrzygnięcia nadzorczego służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, za pośrednictwem Wojewody Pomorskiego.

Wojewoda Pomorski


Ryszard Stachurski

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

Biuro Rachunkowe BMGM Spółka z o.o.

Usługi księgowe i doradztwo biznesowe

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »