reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.4131.153.2012 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego

z dnia 29 maja 2012r.

Na podstawie art. 91 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1591; późn.zm.), stwierdzam nieważność załącznika do uchwały nr XIX/171/2012 Rady Gminy Gietrzwałd z dnia 26 kwietnia 2012 r w sprawie wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Gminy Gietrzwałd na lata 2012-2016, w zakresie:

- § 2 pkt 10. załącznika do uchwały

- § 21 ust. 1 załącznika do uchwały, od słów "gdy najemca", do słów "o dodatkach mieszkaniowych"

- § 21 ust. 5 załącznika do uchwały

- § 22 załącznika do uchwały

- § 27 załącznika do uchwały

Uzasadnienie

Uchwałą wskazaną na wstępie, Rada Gminy Gietrzwałd, powołując jako podstawę art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266; późn. zm.), przyjęła wieloletni Program Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Gminy Gietrzwałd na lata 2012-2016, w formie załącznika do uchwały.

W treści § 2 pkt 10 załącznika do uchwały Rada wprowadziła definicję "mieszkaniowego zasobu Gminy", postanawiając, iż pod pojęciem tym rozumieć należy lokale mieszkalne stanowiące własność Gminy Gietrzwałd albo gminnych osób prawnych a także lokale pozostające w posiadaniu samoistnym tych podmiotów.

Tymczasem, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie praw lokatorów, pojęcie to obejmuje także lokale stanowiące własność (także pozostające w posiadaniu samoistnym) spółek handlowych utworzonych z udziałem gminy, z wyjątkiem towarzystw budownictwa społecznego. Stwierdzić zatem należy, że w przypadkach w których definicję legalną wprowadza ustawodawca, organ samorządowy w treści podejmowanych uchwał, nie może samodzielnie stanowić lub wprowadzać modyfikacji w tym zakresie. Zakwestionowany zapis w sposób istotny narusza art. 2 ust 1 pkt 10 ustawy o ochronie prawa lokatorów.

W § 21 ust. 1 załącznika do uchwały, Rada wskazała, iż na wniosek najemcy o niskich dochodach, stawka czynszu może być obniżona. Jednocześnie jednak, Rada wprowadziła wymóg, iż obniżenie czynszu może mieć miejsce jedynie w przypadku, w którym najemca spełnia łącznie następujące warunki: 1) zawarł umowę najmu lokalu na czas nieoznaczony, 2) nie ma zaległości w opłatach za używanie lokalu, a w przypadku lokalu zadłużonego wówczas, gdy Gmina wyraziła zgodę na spłatę zaległości w ratach i dłużnik dokonuje terminowej spłaty naliczonych rat, 3) zajmuje lokal o powierzchni użytkowej nie przekraczającej powierzchni normatywnej, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych.

Ponadto, w ust. 5 w/w paragrafu, Rada wskazała, że obniżka stawki czynszu przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30 % albo, 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %.

W treści § 22 załącznika do uchwały, Rada wprowadziła negatywne przesłanki możliwości dokonania obniżenia czynszu, postanawiając, iż obniżki stawki czynszu nie udziela się, gdy najemca nie złożył deklaracji o dochodach lub złożył deklarację niezgodną z prawdą, gdy wynajmowania lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej przekraczającej 80m2 wynajętego w drodze przetargu, gdy wynajmowania lokalu socjalnego, gdy najemca odmówił przyjęcia zaproponowanego przez administratora lokalu, spełniającego warunki lokalu zamiennego o niższych kosztach utrzymania, a także - gdy najemca zalega z zapłatą należności za zajmowany lokal mieszkalny, chyba że zostanie z nim zawarta umowa określająca spłatę zaległości.

W ocenie organu nadzoru przytoczone wyżej zapisy w sposób istotny naruszają prawo, a mianowicie art. 7 ust. 2, ust. 7, ust. 9 i ust. 10 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z regulację ustawową (art. 7 ust. 2 ustawy), w przypadku właścicieli lokali wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, przewidziana została możliwość obniżenia stawek czynszu, w oparciu o postanowienia odpowiednio uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, zarządzenia wojewody lub uchwały organu wykonawczego państwowej osoby prawnej. Uprawnienie do ubiegania się o obniżenie stawki czynszu ustawodawca przyznał najemcom o niskich dochodach. Ustawodawca wskazał także, że obniżki mogą być udzielane najemcom, których średni dochód w przeliczeniu na członka gospodarstwa domowego nie przekracza poziomu określonego w uchwale odpowiedniego organu lub w zarządzeniu wojewody. Ustawodawca przesądził, że kwota obniżki powinna być zróżnicowana w zależności od wysokości dochodu gospodarstwa domowego najemcy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że krąg osób uprawnionych do obniżki czynszu określony został przez ustawodawcę, a jedynym kryterium takiego uprawnienia może być dochód poszczególnych najemców. W konsekwencji, rada gminy nie posiada kompetencji do wprowadzania kryteriów dodatkowych, nieprzewidzianych w ustawie. Zapisy takie zawarte w badanej uchwale (§ 21 ust. 1 i ust. 5 załącznika) w sposób istotny naruszają art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów.

Z uwagi istniejące na regulacje ustawowe zakwestionować należy także zapisy § 22 załącznika do uchwały. Zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o ochronie praw lokatorów, właściciel może odstąpić od obniżenia czynszu, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy wskazującym, że jest on w stanie uiszczać czynsz nieobniżony, wykorzystując własne środki i posiadane zasoby finansowe. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 9 ustawy, w przypadku, w którym ubiegający się o obniżkę najemca złoży deklarację niezgodną z prawdą, obowiązany jest zwrócić właścicielowi 200 % kwoty nienależnie otrzymanego obniżenia czynszu. Wnioskodawcom, którzy nie złożyli deklaracji (zgodnie z art. 7 ust. 10 ustawy) lub nie dostarczyli na żądanie właściciela zaświadczenia, o którym mowa w ust. 6, obniżki czynszu nie udziela się, a jeżeli wnioskodawca korzysta z obniżek udzielonych wcześniej, odstępuje się od stosowania obniżek po upływie terminu, w którym powinien on dostarczyć deklarację lub zaświadczenie.

Z powyższego wynika, że negatywne przesłanki dokonywania obniżeń stawek czynszu, jak również konsekwencje złożenia deklaracji niezgodnej z prawdą ustalił ustawodawca, a Rada nie miała podstawy do podejmowania uchwały w tym zakresie.

Ostatecznie też, jako sprzeczny z obowiązującym prawem ocenić należy zapis § 27 załącznika do uchwały, wedle którego, na wniosek najemców znajdujących się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i życiowej Wójt Gminy i Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej, w oparciu o postanowienia Uchwały Nr XLVI/502/10 Rady Gminy Gietrzwałd z dnia 14.10.2010 r., mogą wyrazić zgodę na umorzenie w całości, w części lub odroczenie i rozłożenie na raty spłaty należności.

Podnieść należy, że postanowienie powyższe nie mieści się w kompetencji przyznanej Radzie mocą art.
21 ust 1 i ust. 2 ustawy.

Niezależnie jednak od powyższego, zapis ten pozostaje niespójny także z treścią powołanej w nim uchwały w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg w spłacie należności pieniężnych, mających charakter cywilnoprawny przypadających Gminie Gietrzwałd i jej jednostkom podległym oraz warunki dopuszczalności pomocy publicznej w przypadkach, których ulga stanowić będzie pomoc publiczną, gdyż nie uwzględnia wszystkich przypadków możliwości stosowaniu ulg wskazanych w tej uchwale. Należności z tytułu najmu lokali z zasobu gminy niewątpliwie stanowią rodzaj należności cywilnoprawnych i w pełni mogą do nich znaleźć zastosowanie ulgi finansowe, na zasadach ogólnych. Brak podstaw do wprowadzenia szczegółowej regulacji powyższej kwestii w uchwale podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów.

Mając na uwadze powyższe, rozstrzygnięto jak w sentencji.

Na niniejsze rozstrzygnięcie nadzorcze przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Wojewody Warmińsko - Mazurskiego, w terminie 30 dni licząc od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.

wz. Wojewody
Wicewojewoda


Jan Maścianica

reklama
reklama

POLECANE

reklama
reklama

Ostatnio na forum

reklama
reklama

Eksperci portalu infor.pl

Dariusz Selak

Dyrektor Biura Relacji z Klientami, PFR Portal PPK Sp. z o. o.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama