reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze Nr NK-4.4131.22 .2012.WE Wojewody Zachodniopomorskiego

z dnia 19 stycznia 2012 r.

stwierdzający nieważność uchwały Nr XIV/323/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Miodowa 2" w Szczecinie

Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591; zm.: z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 214, poz. 1806, z 2003 r. Nr 80, poz. 717 i Nr 162,
poz. 1568, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055, Nr 116, poz. 1203 i Nr 167, poz. 1759, z 2005 r.
Nr 172, poz. 1441, Nr 175, poz. 1457 oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 128, Nr 175 poz. 1457,
Nr 181, poz. 1337, z 2007 r. Nr 48, poz. 327, Nr 138, poz. 974, Nr 173, poz. 1218, z 2008 r.
Nr 180, poz. 1111, Nr 223, poz. 1458, z 2009 r. Nr 52, poz. 420, Nr 157, poz. 1241, z 2010 r.
Nr 28, poz. 142, Nr 28, poz. 146, Nr 106, poz. 675, Nr 40, poz. 230 z 2011 r. Nr 21, poz. 113, Nr 117, poz. 679, Nr 134, poz. 777, Nr 217, poz. 1281),

stwierdzam nieważność

uchwały Nr XIV/323/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Miodowa 2" w Szczecinie .

Uzasadnienie

W dniu 19 grudnia 2011 r. Rada Miasta Szczecin podjęła uchwałę Nr XIV/323/11
w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Miodowa 2" w Szczecinie .

W toku postępowania nadzorczego organ nadzoru stwierdził, iż przedmiotowy akt narusza obowiązujący porządek prawny.

Jako materialno - prawną podstawę kwestionowanej uchwały Rada przywołała
art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały .

Z cyt. unormowania wynika, iż organ stanowiący gminy jest prawnie umocowany do podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania gminy. Podjęcie tego aktu powinno jednakże być poprzedzone określonymi w nim rozstrzygnięciami o charakterze wstępnym, a mianowicie projekt miejscowego planu powinien być zgodny z ustaleniami studium, rada gminy powinna podjąć decyzję w sprawie uwag, które nie zostały uwzględnione na etapie prac nad projektem, ponadto uchwalając plan rada winna rozstrzygnąć jednocześnie kwestie sposobu realizacji, zapisanych w planie, inwestycjiz zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasad ich finansowania.

W trakcie prowadzonego postępowania nadzorczego, organ nadzoru stwierdził,
iż Rada Miasta Szczecin podejmując uchwałę Nr XIV/323/11 w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Miodowa 2" w Szczecinie, nie określiła stawki procentowej jednorazowej opłaty pobieranej przez gminę w chwili zbycia nieruchomości.

W tym miejscu wskazania wymaga przepis art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym prawodawca wyliczył enumeratywnie obligatoryjne elementy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymieniając w punkcie 12 cyt. regulacji stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Z kolei, w myśl art. 28 ust. 1 cyt. ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że uchwała Nr XIV/323/11 Rady Miasta Szczecin w sposób istotny narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 28 ust. 1 . ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieokreślenie stawki procentowej, na której podstawie będzie mogła być ustalana opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, dla całego obszaru objętego planem.

Jak wskazano bowiem powyżej, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 12 ww. ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 . Z kolei, w myśl art. 36 ust. 4 ustawy, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt (burmistrz, prezydent miasta) pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

Uwzględniając powyższe przepisy stwierdzić należy, że określenie stawek procentowych, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, jest obowiązkowym zapisem planu miejscowego. Świadczy o tym zawarte w cyt. art. 15 ust. 2 tejże ustawy sformułowanie: "w planie miejscowym określa się obowiązkowo", które nakłada na radę gminy obowiązek określenia wysokości stawki procentowej dla każdego przewidzianego w planie przeznaczenia terenu. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowo - administracyjnym (por. wyroki z: NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt II OSK 291/07 ; z dnia 7lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 86/09 ; z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 651/07 ; z dnia 17 listopada 2010 r.,sygn. akt II SA/Wr 423/10 ; z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 566/10).

Przedstawione stanowisko koresponduje z jedną z podstawowych zasad wyrażonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazującą, że wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą rodzi ustawowy obowiązek pobrania jednorazowej opłaty w razie zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia wejście uchwały w życie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą zostać określone obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę. Przesądzenie przez ustawodawcę istnienia obowiązku wniesienia opłaty w okolicznościach wymienionych w art. 36 ust. 4 omawianej ustawy, pociąga za sobą ograniczenie zakresu swobody w orzekaniu o jej wysokości. Ograniczenie to polega nie tylko na braku możliwości przekroczenia określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym górnej jego wysokości (30%), ale także wyklucza możliwość zastosowania stawki zerowej. Zastosowanie bowiem stawki zerowej pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem pobierania renty planistycznej, o którym mowa art. 36 ust. 4 w ustawieo planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie, w niniejszej sprawie podkreślić należy, że zasada obligatoryjnego uiszczenia tejże opłaty pociąga za sobą niedopuszczalność określania w planie stawki procentowej w taki sposób, który wyklucza jej ustalenie. Dozwolony i możliwy przedział stawek procentowych renty planistycznej musi być określony w sposób pozwalający na jej ustalenie (naliczenie), ale nie wyższy niż 30% wzrostu wartości nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 545/10 ; z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt OSK 904/10; z dnia 25maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08 ; z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II OSK 703/06 ).

W rozpatrywanej sprawie zaznaczenia wymaga, że organ uchwalający plan miejscowy nie posiada kompetencji do przesądzania z góry, że wartość nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem nie wzrośnie (por. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 424/10). Ponadto zauważyć należy, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się jedynie stawkę procentową, na podstawie której ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaś jej wysokość. Stwierdzenie natomiast, czy będzie występować podstawa do ustalenia i pobrania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jednorazowej opłaty, odbywa się w ramach odrębnego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem stosownej decyzji, po dokonaniu indywidualnej oceny stanu faktycznego (na podstawie operatu szacunkowego) dla każdej nieruchomości z osobna.
W postępowaniu tym, w razie ewentualnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od wejścia w życie planu, właściwy organ ustala i ocenia, czy i w jakiej wysokości doszło do wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu, wykorzystując przy tym operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, zgodnie z ustawowo określonymi metodami.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy,
że nieokreślenie przez Radę Miasta Szczecin stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą planu miejscowego dla obszaru pn. "Osów - Miodowa 2" w Szczecinie, stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby to naruszenie miało charakter istotny (art. 28 ust. 1 ustawy). W konsekwencji każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego winno skutkować wyeliminowaniem uchwały rady gminy - w całości lub w części - z obrotu prawnego.

Mając powyższe na względzie, nie budzi wątpliwości, że stwierdzenie nieważności uchwały Nr XIV/323/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Miodowa 2" w Szczecinie, jest konieczne i uzasadnione.

Rozstrzygnięcie nadzorcze może być zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skargę wnosi się do Sądu za pośrednictwem Wojewody Zachodniopomorskiego w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.

wz. WOJEWODY ZACHODNIOPOMORSKIEGO
WICEWOJEWODA


Ryszard Mićko

reklama
reklama

POLECANE

reklama
reklama

Ostatnio na forum

reklama
reklama

Eksperci portalu infor.pl

INDOS SA

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »

reklama
reklama
reklama