reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr KN.I.4131.1.222.2013.10 Wojewody Wielkopolskiego

z dnia 17 kwietnia 2013r.

orzekające nieważność uchwały Nr XXIX / 351 / 2013 Rady Miasta Gniezna z dnia 30 stycznia 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. Okopowej i Zachodniej na os. Kleryka w Gnieźnie

Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
( Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. )

orzekam

nieważność uchwały Nr XXIX / 351 / 2013 Rady Miasta Gniezna z dnia 30 stycznia 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. Okopowej i Zachodniej na os. Kleryka w Gnieźnie - ze względu na istotne naruszenie prawa.

Uzasadnienie do Rozstrzygnięcia nadzorczego Nr KN.I.4131.1.222.2013.10
Wojewody Wielkopolskiego
z dnia 17 kwietnia 2013 r.

Uchwałą Nr XXIX / 351 / 2013 z dnia 30 stycznia 2013 r. doręczoną Wojewodzie Wielkopolskiemu w dniu 12 marca 2013 r. Rada Miasta Gniezna przyjęła plan zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. Okopowej i Zachodniej na os. Kleryka w Gnieźnie.

Dokonując oceny zgodności z prawem przedmiotowej uchwały – organ nadzoru stwierdził, co następuje:

W dniu 21 października 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwo-wej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871 ).

Na mocy art. 4 ust. 2 tej ustawy do planów miejscowych oraz studiów, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku przedmiotowego planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto w dniu 31 stycznia 2007 r., a zatem zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe

              Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, do czego odnoszą się także przepisy § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587, zwanym dalej rozporządzeniem), na mocy których ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać m. in. określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania.

              Należy stwierdzić, że w przedmiotowym planie dopuszczono wzajemnie wy-kluczające się ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenu oznaczonego sym-bolem 4MN/U, dla którego, w § 18 ust. 1 uchwały, ustalono jako przeznaczenie terenu zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi, przy czym w § 18 ust. 2, w ramach ww. przeznaczeń terenu ustalono m.in. „budynki mieszkaniowe jednorodzinne wolnostojące” oraz budynki usługowe. Jednocześnie, w § 18 ust. 3 pkt 2 uchwały, dopuszczono „realizację usług wyłącznie w formie budynków wbudowanych w budynki mie-szkalne”.

              Przy tak skonstruowanych zapisach uchwały, dopuszczających realizację budynków usługowych, a dalej jednocześnie nakazujących lokalizację funkcji usługowych wy-łącznie na zasadzie wbudowania w budynki mieszkalne, stwierdzić należy naruszenie zasad sporządzenia planu w zakresie regulowanym przepisem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia, w odniesieniu dozasad zagospodarowania terenów. Nie sposób bowiem na podstawie ww. zapisów jednoznacznie ustalić czy możliwa jest budowa budynku usługowego (a więc takiego obiektu budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) czy też działalność usługowa funkcjonować może wyłącznie w ramach budynku mie-szkalnego. Mając na uwadze ww. definicję budynku, obarczone logicznym błędem jest przy tym, użyte § 18 ust. 3 pkt 2 uchwały, sformułowanie o możliwości realizacji „budynków wbudowanych w budynki”.

              Ze względu na brak jednoznacznie określonych zasad zagospodarowania te-renów, w wątpliwość należy ponadto poddać ustalenia odnoszące się do terenu ogrodów działkowych, oznaczonego symbolem „44ZD”. W ramach przeznaczenia ww. terenu, w § 25 ust. 2 uchwały, dopuszcza się w sposób enumeratywny: ogrody działkowe, zieleń urządzoną, drogi wewnętrzne, komunikację pieszą i rowerową oraz parkingi. Nie jest w związku z tym jasne czy na ww. terenie, dopuszcza się także w domyśle realizację np. altan, jako obiektów związanych z funkcjonowaniem ogrodów działkowych, czy też być może intencją uchwałodawcy było pozostawienie tego terenu jako wolnego od wszelkiego rodzaju budynków, mając zwłaszcza na względzie zamknięty katalog obiektów i możliwych sposobów zagospodarowania terenu, określony w § 25 ust. 2 uchwały. Omawianych wątpliwości nie rozwiewa przy tym w sposób jednoznaczny definicja „rodzinnego ogrodu działkowego”, zawarta w przepisach art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którą jest to „wydzielony obszar gruntu będący we władaniu Polskiego Związku Działkowców, podzielony na te-reny ogólne i działki oraz wyposażony w infrastrukturę niezbędną do jego pra-widłowego funkcjonowania”, jak też pozostałe unormowania ww. ustawy, nie przesądzające jednoznacznie ani też nie nakazujące realizacji ogrodów działkowych łącznie z powiązanymi z nimi funkcjonalnie budynkami.

                            Zaznaczyć należy, że akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów jego za-pisów, jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów. W ww. przypadku, wzajemnie sprzeczne ustalenia planu skutkują brakiem możliwości takiego odczytu sposobów zagospodarowania terenu, aby możliwe było skuteczne i pozbawione wątpliwości natury interpretacyjnej wydanie pozwolenia na budowę budynków usługowych, bądź też – zakładając odwrotne intencje uchwałodawcy – dopuszczenie funkcji usługowych wyłącznie w ramach budynków mieszkalnych. Nie będzie też jasne dla organu administracji architektoniczno - budowlanej czy na terenie ogrodów działkowych zgodna z planem będzie realizacja budynków związanych z funkcjonowaniem tego ogrodu.

              Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587, zwanego dalej rozporządzeniem ) na rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego.

              W odniesieniu do omawianego planu przepis rozporządzenia naruszono w ten spo-sób, że nieprzekraczalna linia zabudowy dla terenu 4MN/U wyznaczona została na rysunku planu niezgodnie z ustaleniami zawartymi w § 18 ust. 4 pkt 1 lit. c uchwały: w tekście planu ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy „na fragmentach w odległości 8 m i 10 m od linii rozgraniczających z terenem 64KDD”, co nie znajduje odzwierciedlenia na rysunku, gdzie linia zabudowy wyznaczona jest wyłącznie w odległości 6 m od terenu 64KDD.

Szereg nieścisłości i nieprecyzyjne ustalenia, stwarzające wątpliwości interpretacyjne w odczycie ustaleń planu zawarte są w:

- § 9 ust. 2 pkt 1 lit b i lit. c uchwały, dotyczące użytych wskaźników miejsc postojowych, nakazujące realizację: „dla usług -1 miejsce postojowe nausługę” oraz „dla terenowych urządzeń sportowych – 1 miejsce postojowe na 3miejsca użytkowe...”;

- § 18 ust. 4 pkt 2 uchwały, dotyczące dopuszczalnego udziałupowierzchni usług( bez wskazania czy chodzi o powierzchnię użytkową czy też powierzchnię zabudowy, co przy wskazywanych wyżej naruszeniach dotyczących braku jednoznacznie określonych zasad zagospodarowania terenu 4MN/U rodzi tym większe wątpliwości w interpretacji) w stosunku dopowierzchni zabudowy( bez wskazania czy chodzi o powierzchnię zabudowy budynku czy też powierzchnię zabudowy działki, przy tych samych okolicznościach związanych z naruszeniem zasad sporządzenia planu w zakresie zasad zagospodarowania terenu.

Biorąc powyższe pod uwagę powyższe okoliczności należało orzec jak w sentencji.

Od niniejszego rozstrzygnięcia nadzorczego przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego – w terminie 30 dni od daty jego doręczenia.

Wojewoda Wielkopolski

/-/ Piotr Florek

reklama
reklama

POLECANE

reklama

KORONAWIRUS - podatki i prawo

reklama

Ostatnio na forum

reklama

Artykuł partnerski

reklama

Eksperci portalu infor.pl

Advicero Nexia

Doradztwo podatkowe, księgowość, corporate services, obsługa płacowo-kadrowa

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama