| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr KN-I.4131.1.440.2013.21 Wojewody Wielkopolskiego

z dnia 29 października 2013r.

orzekające nieważność uchwały Nr XXV/193/2013 Rady Miejskiej w Ujściu z dnia 20 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ługi Ujskie w rejonie ulic: Baśniowej, Brzozowej i Rzemieślniczej

              Na podstawie art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.)

orzekam

nieważność uchwały Nr XXV/193/2013 Rady Miejskiej w Ujściu z dnia 20 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ługi Ujskie w rejonie ulic: Baśniowej, Brzozowej i Rzemieślniczej -ze względu na istotne naruszenie prawa.

Uzasadnienie do Rozstrzygnięcia nadzorczego Nr KN-I.4131.1.440.2013.21
Wojewody Wielkopolskiego
z dnia 29 października 2013 r.

              Uchwała Nr XXV/193/2013 (dalej uchwała) Rady Miejskiej w Ujściu została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu w dniu 30 września 2013 r. Powyższą uchwałę podjęto na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 20 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, zwanej dalej ustawą).

              W myśl przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym, zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, sporządzając plan miejscowy, uzyskuje wymagane przepisami zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

              Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że Burmistrz Ujścia, przeznaczając grunty rolne stanowiące użytki rolne klasy IIIb na teren lokalizacji zabudowy usługowej (teren oznaczony symbolem „7U”) oraz teren zabudowy usługowo - mieszkaniowej (część terenu oznaczonego symbolem „5UM”), winien wystąpić o zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze do Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, czego – jak wynika z dokumentacji prac planistycznych i pisma Burmistrza Ujścia z dnia 23 października 2013 r., znak GP:7321/1/08 – nie dopełnił.

              Brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze skutkuje zatem istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego poprzez pominięcie wymienionych na wstępie czynności wynikających z art. 17 pkt 8 ustawy, a jednocześnie naruszeniem przepisów art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

              W odniesieniu do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzam, co następuje.

              W dniu 21 października 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010r. Nr 130, poz. 871). Na mocy art. 4 ust. 2 tej ustawy do planów miejscowych oraz studiów, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku przedmiotowego planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto w dniu17 lipca 2008 r., a zatem zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe.

              Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy.Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587, zwanego dalej rozporządzeniem), na mocy któregoustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.

              W § 11 pkt 2 uchwały, na terenach zabudowy usługowej, oznaczonych symbolami „1U” - „8U”, dopuszczono realizację na każdej działce budynku magazynowego i gospodarczo – garażowego nie ustalając zarazem geometrii dachów dla tej zabudowy, czym naruszono cytowane przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia. Podobnie w § 12 pkt 2 uchwały, na terenach zabudowy usługowo – produkcyjnej, oznaczonych symbolami „1UP” i „2UP”, umożliwiono realizację budynków: usługowo – biurowego, produkcyjnego, magazynowego, garażowego i usługowo – produkcyjno – magazynowego nie ustalając dla nich geometrii dachów. Należy nadmienić, iż zawarte w § 11 pkt 12 i § 12 pkt 8 uchwały, ustalenie o treści „nie określa się wymaganej geometrii dachu” nie może być traktowane jako spełnienie wymogu rozporządzenia w tym zakresie.

              Ponadto stwierdzam, iż pomimo wyznaczenia na rysunku planu oraz w § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały, terenu sportu i rekreacji, oznaczonego symbolem „US”, w treści planu nie zawarto dla niego żadnych ustaleń odnoszących się do sposobu jego zabudowy i zagospodarowania, w tym parametrów zabudowy wymaganych ww. przepisami (poza liniami zabudowy).

              Nadmieniam ponadto, że obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 ustawy, a więc m. in. parametrów zabudowy, nie jest wprawdzie bezwzględny, jednakże pozostaje uzależniony od warunków faktycznych panujących w terenie. Oznacza to, że plan miejscowy musi zawierać ustalenia, o których mowa w wskazanym przepisie, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Dopuszczenie w przedmiotowym planie zabudowy na wskazanych terenach rodzi więc obowiązek ustalenia dla niej parametrów określonych w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy.

              Zgodnie z art. 15 ust.2 pkt 10 ustawywplanie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.Uszczegółowienie tego przepisu stanowi § 4 pkt 9 rozporządzenia, który stanowi, że ustalenia te powinny zawierać:o              kreślenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególnościilość miejsc parkingowychw stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

              W odniesieniu do ww. przepisów wskazuję, że w przedmiotowym planie nie określono minimalnej liczby miejsc do parkowania dla terenów oznaczonych symbolami „US” i „U/ZC”, które przeznaczono odpowiednio pod usługi sportu i rekreacji oraz usługi sakralne. Stanowi to naruszenie §4 pkt 9 lit. c rozporządzenia.

              W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia, projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wyłożenia go do publicznego wglądu, sporządzania jego kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa.

              Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ww. wymogu rysunek planu nie spełnia w zakresie braku czytelnego oznaczenia drogi wewnętrznej położonej w zachodniej części planu w sąsiedztwie terenów rolnych. Uchybienie to uniemożliwia powiązanie terenu z zapisami uchwały.

              Ponadto zwracam uwagę na fakt, iż jedynie fragmentarycznie naniesiono na rysunku planu granice obszaru chronionego krajobrazu, co utrudnia odczytanie jej faktycznego przebiegu.

              Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń.

              Stwierdzam, naruszenie ww. przepisu w związku z:

- brakiem zamieszczenia w objaśnieniach do rysunku planu oznaczenia strefy sanitarnej wokół cmentarza naniesionej na rysunku;

- brakiem zamieszczenia w objaśnieniach do rysunku planu oraz treści uchwały terenu oznaczonego na rysunku symbolem „ZP”;

- niezamieszczeniem w objaśnieniach do rysunku planu oznaczenia granicy obszaru zalewowego, wyznaczonej na rysunku.

Stwierdzam również, że:

- w § 9 ust. 18 pkt 1 i § 9 ust. 19 pkt 1 uchwały, zawarto odwołanie do ustaleń              zawartych § 9 pkt 1 – 4 uchwały nie podając zarazem ustępu, co utrudnia odczytanie              ustaleń planu miejscowego w tym zakresie;

- w § 11 pkt 1 lit. a uchwały, zawarto odwołanie do zakazów zawartych w § 16 pkt 4              uchwały pomimo, iż pkt 4 nie zawarto w jego treści.

              Wątpliwości interpretacyjne z punktu widzenia przeznaczenia terenu budzi natomiast wyznaczenie w planie terenu mieszkaniowego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, oznaczonego symbolem „ZZ/MN”, który w myśl § 17 pkt 2 uchwały, użytkować można rolniczo.

              Akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów jego zapisów, jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów. Stąd też pod wątpliwość należy poddać wyznaczanie w planie jako osobnej jednostki funkcjonalnej terenu mieszkaniowego, na którym w istocie nie dopuszcza się realizacji jego podstawowej funkcji a wprowadza się możliwość użytkowania rolniczego terenu. Należy podkreślić, że brak spójności w tym przypadku pomiędzy oznaczeniem terenu a przypisaną mu funkcją może wprowadzić w błąd odbiorców planu miejscowego, w tym potencjalnych nabywców nieruchomości.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.

Pouczenie:

              Niniejsze rozstrzygnięcie nadzorcze może być zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego.

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

Chałas i Wspólnicy

Kancelaria Prawna

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »