reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr KN-I.4131.1.457.2014.8 Wojewody Wielkopolskiego

z dnia 27 listopada 2014r.

orzekające nieważności §11 pkt 1) w zakresie wyrazów „na samochody o nośności do 3,5 tony” oraz „ogrodowych lub wiat na samochody”, § 12 pkt 2 lit. a i § 14 pkt 5 lit a uchwały Nr XLII/416/14 Rady Miejskiej w Zbąszyniu z dnia 20 października 2014 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,miasta Zbąszynia oraz części wsi Perzyny i Nowy Dwór na obszarze działek o numerach ewidencyjnych 325,329 i 332 oraz części działki o numerze ewidencyjnym 327 w Zbąszyniu

Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
(tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. Nr 594 ze zm.).

orzekamnieważności §11 pkt 1) w zakresie wyrazów "na samochody o nośności do 3,5 tony" oraz "ogrodowych lub wiat na samochody", § 12 pkt 2 lit. a i § 14 pkt 5 lit a uchwały Nr XLII/416/14 Rady Miejskiej w Zbąszyniu z dnia 20 października 2014 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,miasta Zbąszynia oraz części wsi Perzyny i Nowy Dwór na obszarze działek o numerach ewidencyjnych 325,329 i 332 oraz części działki o numerze ewidencyjnym 327 w Zbąszyniu - ze względu na istotne naruszenie prawa.

Uzasadnienie do Rozstrzygnięcia nadzorczego Nr KN-I.4131.1.457.2014.8
Wojewody Wielkopolskiego
z dnia 27 listopada 2014 r.

Uchwałą Nr XLII/416/14 z dnia 20 października 2014 roku Rada Miejska w Zbąszyniu dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,miasta Zbąszynia oraz części wsi Perzyny i Nowy Dwór na obszarze działek o numerach ewidencyjnych 325,329 i 332 oraz części działki o numerze ewidencyjnym 327 w Zbąszyniu. Uchwała została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu dnia 29 października 2014 roku. Uchwałę podjęto na podstawie przepisu art. 18 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. Nr 594 ze zm.) oraz przepisu art. 20 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r., Nr 647 ze zm.). Organ nadzoru dokonując badania zgodności z prawem uchwały, stwierdził
co następuje:Zgodnie z zasadą wyrażoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Poprzez działanie na podstawie i w granicach prawa w zakresie podejmowania uchwał przez organy jednostek samorządu terytorialnego rozumieć należy działanie zgodne z przepisami regulującymi podstawy prawne podejmowania uchwał; przepisami prawa ustrojowego; przepisami prawa materialnego oraz zgodne z przepisami regulującymi procedurę podejmowania uchwał. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21.01.2009r., sygn. akt III SA/Łd 564/08, wyrok NSA O/Z we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 1999r., sygn. akt II SA/Wr 364/098). W myśl przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r., Nr 647 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą" - naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdzić więc należy, że przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08, lex 574411; zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Rozwiązanie to stwarza obowiązek rygorystycznego przestrzegania ustawowo określonych zasad sporządzania planu miejscowego, co uzasadniania także fakt, że plan miejscowy jako akt prawa miejscowego, ingeruje w konstytucyjnie chronione prawo własności. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą kwestii merytorycznych, związanych ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, do czego odnoszą się także przepisy § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587) - zwanego dalej "rozporządzeniem" - na mocy których ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać m. in. określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania. W oparciu o ustalenia zawarte w § 12 pkt 2 lit. a oraz § 14 pkt 5 lit. a przedmiotowej uchwały, stwierdzić należy, że dla terenu zieleni urządzonej i zbiorników retencyjnych wody, oznaczonego na rysunku planu symbolem "ZP, WS" oraz terenu drogi wewnętrznej, oznaczonego na rysunku planu symbolem "KDW", dopuszczono jednocześnie odmienne przeznaczenie ich części "wzdłuż publicznej drogi wojewódzkiej nr 302 na cele regulacji jej pasa drogowego". Powołane ustalenia planu umożliwiają więc zagospodarowanie ww. części terenów "ZP,WS" oraz "KDW" w sposób całkowicie odmienny niż wynika to z ich podstawowego przeznaczenia. Zaznaczyć należy, że akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów jego zapisów, jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów Ustalenie na jednym terenie, bez rozgraniczenia linią rozgraniczającą, wzajemnie rozłącznych funkcji (lub, w przypadku drogi wewnętrznej, funkcji odmiennych ze względu na kategoryzację, a co za tym idzie określenie podmiotów zarządzających drogą) - poza sprzecznością z ww. normami ustawy jak i z zasadą przyjmowania ładu przestrzennego za podstawę działań planistycznych (art. 1 ust. 1 ustawy) - prowadzić może także do licznych konfliktów przestrzennych związanych z różnym sposobem użytkowania takich terenów. Wprawdzie wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy, jak i regulujących szczegółowo zakres projektu planu przepisów rozporządzenia odnoszących się do sposobu określania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, iż dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), to jednak jest to dopuszczalne pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2551/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. IV SA/Po 978/12, CBOSA). Ponadto wprowadzenie w § 11 pkt 1 przedmiotowej uchwały zapisów odnoszących się do zasad i sposobu użytkowania garaży oraz wiat na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zapisów dotyczących możliwość lokalizacji garaży tylko "na samochody o nośności do 3,5 tony" oraz wiat tylko "ogrodowych lub wiat na samochody", w świetle wymogów art. 15 ustawy, określających zakres zagadnień, które winien obejmować plan miejscowy, stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego organów sporządzających i uchwalających plan. Zgodnie bowiem z ww. normą ustalenia planu winny ograniczać się wyłącznie do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu a nie rodzaju czy sposobu użytkowania garaży lub wiat. Mając na uwadze powyższe wydanie niniejszego rozstrzygnięcia jest w pełni uzasadnione. Od niniejszego rozstrzygnięcia przysługuje skarga za moim pośrednictwem
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Wojewoda Wielkopolski (-) Piotr Florek

reklama
reklama

POLECANE

reklama

Artykuł sponsorowany

reklama

Ostatnio na forum

reklama

Artykuł partnerski

reklama

Eksperci portalu infor.pl

Krystyna Kwapisz

Radca prawny.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama