Osoby niepełnosprawne trwają za 2000 zł. tj 1800 zł renty i 215,84 zł zasiłku pielęgnacyjnego nie waloryzowanego od 6 lat)

• Co to jest NDSE
• Czytelniczka o NDSE
• Jakie świadczenie wiążą się z NDSE?

Co to jest NDSE

Klasyfikacja budżetowa 2027. Nowe rozporządzenie z komentarzem eksperta

Kalkulator dat

Czytelniczka o NDSE

Piszę do Państwa, bo nie potrafię już dłużej milczeć i spokojnie przyglądać się temu, jak wygląda codzienna rzeczywistość osób chorych w naszym kraju. Jako osoba z niepełnosprawnością chcę poruszyć i nagłośnić sprawę jak to w Polsce  stworzono system wsparcia, który  opiera się na wspieraniu zdrowych i sprawnych i iluzji pomocy Ozn. Powiedzmy to sobie szczerze i bez owijania w bawełnę:  obecny system  wsparcia to jakaś ponura abstrakcja. Wygląda na to, że premiuje wyłącznie tych, którzy cechują się dobrym  zdrowiem, a  o chorowaniu słyszeli tylko z opowieści.

Największy paradoks polega na tym, że w tej całej machinie państwowej wielkie pieniądze idą za wszystkimi – tylko nigdy za samym chorym. Kasa płynie szerokim strumieniem do pośredników, instytucji i urzędów. Każdy po drodze dostaje swój wielki kawałek tortu. A co zostaje dla człowieka, który faktycznie zmaga się z chorobą? Skrawki z pańskiego stołu, albo nie dostaje ich wcale. Osoba z niepełnosprawnością  ląduje na szarym końcu tej kolejki, zepchnięta na margines.

Chciałabym zapytać twórców tych przepisów: czy próbowaliście Państwo kiedyś przeżyć cały miesiąc, mając do dyspozycji 2000 złotych? Przecież w dzisiejszych czasach to jest absolutnie niemożliwe. Sama skromna kawalerka czy podstawowe opłaty mieszkaniowe potrafią dziś pochłonąć od 2000 do nawet 3600 złotych miesięcznie. Gdzie tu miejsce na skromne jedzenie, które kosztuje samotną osobę minimum 500–800 złotych? A mówimy przecież o osobie chorej. Jedna prywatna wizyta u specjalisty – bo na NFZ czeka się miesiącami – to koszt rzędu 200–350 złotych. Godzina rehabilitacji to kolejne 250 złotych, a miesięczny koszt leków bez problemu zamyka się w granicach 400–600 złotych. Tego budżetu po prostu nie da się spiąć. To nie jest matematyka, to jest brutalna walka o przetrwanie.

Tyle krzyczy się o niezależnym życiu - mówią politycy, wołają głośno aktywiści - ale nikt z nich nie krzyczy, że osoby z niepełnosprawnościami bez tzw dodatku dopełniajacego (bez ndse  na rentach socjalnych i chorobowych oraz chorobowi ndse) muszą przetrwać za 2000 zł  tj 1800 zł renty i 215 zasiłku pielęgnacyjnego nie waloryzowanego od 6 lat). Jednak zręcznie pomijają ten  fakt - i dają swoje przyzwolenie na tworzenie systemu, który bardzo istotnie wspiera grono osób zdrowych i sprawnych cały aparat egzystujących wokół osób z niepełnosprawnościami  a nie je same. Na nich się zawsze oszczędza.  Dla calego systemu “zdrowych i sprawnych” pieniądze zawsze się znajdą. Zobaczmy na twarde liczby:

• Dla pracodawców: Za zatrudnienie osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności PFRON wypłaca firmie nawet 4140 złotych miesięcznie – dwa razy więcej, niż ma sam chory na przeżycie.
• Na asystentów: System bez mrugnięcia okiem płaci firmom i organizacjom od 50 do 55 złotych za każdą godzinę pracy asystenta, co w skali miesiąca generuje dla instytucji potężne sumy.
• Dla orzeczników: W lipcu tego roku weszły w życie gigantyczne podwyżki dla lekarzy orzeczników ZUS – tych samych, którzy decydują o naszym "być albo nie być". Ich minimalne pensje zasadnicze wzrosły z 7200 złotych do kosmicznych 14 245 złotych miesięcznie, a dla szefów orzecznictwa nawet do 26 700 złotych.

Jak to możliwe, że państwo ma miliardy na pensje dla urzędników, dopłaty dla firm i obsługę biurokracji, a człowieka zmusza do wegetacji za 2000 złotych? Pieniądze idą za pracodawcą, za asystentem, za lekarzem ZUS-u – nigdy za chorym.

Godne życie za takie grosze to po prostu fikcja. System zamiast realnie pomagać chorym i dawać te pieniądze bezpośrednio im do ręki, woli finansować wszystko i wszystkich dookoła. Chciałabym, aby na łamach Państwa mediów głośno powiedziano o tym absurdzie. Na ten moment w naszym państwie najbardziej opłaca się po prostu... nigdy nie chorować.

Jakie świadczenie wiążą się z NDSE?

1) Świadczenie uzupełniające (tzw. 500+ dla niepełnosprawnych). Przysługuje w wysokości do 500 zł miesięcznie, jeśli łączna kwota innych świadczeń publicznych (np. emerytury lub renty) nie przekracza określonego progu dochodowego.

2) Dodatek pielęgnacyjny: Przysługuje z ZUS/KRUS osobie całkowicie niezdolnej do pracy oraz do samodzielnej egzystencji (wynosi 366,68 zł).

Dodatek pielęgnacyjny to świadczenie przyznawane przez ZUS, które ma na celu częściowe pokrycie kosztów wynikających z niezdolności do samodzielnej egzystencji. Aby go otrzymać, trzeba spełnić przynajmniej jedną z dwóch poniższych przesłanek. Zazwyczaj otrzymują je osoby w wieku 75+. Poniżej tego wieku także można otrzymać świadczenie, o ile beneficjent dysponuje orzeczeniem o orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji (bez względu na wiek).

3) Zasiłek pielęgnacyjny: Wypłacany przez urząd gminy (MOPS/GOPS) w celu częściowego pokrycia wydatków na opiekę (wynosi 215,84 zł miesięcznie).

4) Dodatek dopełniający do renty socjalnej dla osób uprawnionych do renty socjalnej, które są całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji.

Od 1 marca 2026 r. dodatek dopełniający przysługuje w kwocie 2704,71 zł brutto . Kwota ta będzie corocznie waloryzowana w marcu. Dodatek dopełniający wypłacany jest wraz z rentą socjalną. Osoby, którym ZUS przyzna dodatek dopełniający na wniosek, otrzymają wypłatę tego dodatku od spełnienia warunków, ale nie wcześniej niż od miesiąca, w którym złożą wniosek.

Prawo do dodatku dopełniającego, podobnie jak to ma miejsce w przypadku renty socjalnej, zostaje zawieszone lub dodatek ten zostanie zmniejszony w zależności od osiąganego przychodu.