DPS a ZOL. Czym się różnią, kto może się dostać, jakie są opłaty?

• Zakład Opiekuńczo-Leczniczy (ZOL) – dla kogo?
• Jakie są opłaty w ZOL?
• Kto może się dostać do domu pomocy społecznej (DPS)?
• Kto płaci za pobyt mieszkańca w DPS?
• Czym różni się DPS od ZOL – podsumowanie

Zakład Opiekuńczo-Leczniczy (ZOL) – dla kogo?

Zakład Opiekuńczo-Leczniczy (ZOL) sprawuje całodobowo opiekę i pielęgnację tych pacjentów, którzy wprawdzie nie wymagają hospitalizacji, ale nie są samodzielni ze względu na swój stan zdrowia. Z tej formy pomocy korzystają w szczególności pacjenci przewlekle chorzy, po zabiegach operacyjnych, pacjenci z niepełnosprawnościami. Chodzi o to, by pacjent mógł odzyskać sprawność i powrócić do domu.

Do ZOL mogą być skierowane osoby, które w skali Barthel uzyskały od 0 do 40 punktów.

Ale uwaga! Do ZOL nie przyjmuje się pacjentów którzy w ocenie skalą Barthel otrzymali 40 punktów lub mniej, jeżeli podstawowym wskazaniem do objęcia go opieką jest zaawansowana choroba nowotworowa, choroba psychiczna lub uzależnienie.

Celem pobytu w ZOL jest odzyskanie sprawności pacjenta.

Jakie są opłaty w ZOL?

Osoba przebywająca w ZOL ponosi koszty wyżywienia i zakwaterowania. W przypadku osób dorosłych miesięczna opłata jest ustalana w wysokości odpowiadającej 250% najniższej emerytury (aktualnie: 4 946,23 zł). Maksymalnie pacjent może zapłacić za ZOL kwotę odpowiadająca 70% swojego miesięcznego dochodu.

Koszty gwarantowanych świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach opieki długoterminowej w warunkach stacjonarnych są pokrywane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ).

Kto może się dostać do domu pomocy społecznej (DPS)?

Seniorzy i osoby chore mogą przebywać też w innych placówkach świadczących całodobową opiekę. Są to m.in. prywatne domy opieki czy domy pomocy społecznej (DPS). Jeśli taki DPS jest prowadzony przez daną gminę, to obowiązują w nim zasady określone w ustawie o pomocy społecznej.

Kto zatem może dostać się do samorządowego DPS-u? Otóż mogą w nim zostać umieszczone osoby wymagające całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogące samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych.

Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę mieszkańca domu za jego pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej.

Kto płaci za pobyt mieszkańca w DPS?

Co do zasady pobyt w gminnych domach opieki jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca (jest on różny w poszczególnych miejscowościach). Mieszkaniec DPS płaci za pobyt nie więcej niż 70% swojego dochodu. Pozostałą część opłaty pokrywają krewni oraz gmina. Członkowie rodziny nie dopłacają, jeżeli pełną odpłatność ponosi mieszkaniec.

Krewnymi, których można zobowiązać do wniesienia opłat za pobyt mieszkańca DPS-u są małżonek, a także zstępni (dzieci, wnuki) przed wstępnymi (rodzice), jeżeli posiadają odpowiednie dochody.

• Jeśli krewny jest osobą samotnie gospodarującą, to jego dochód musi być wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (aktualnie 3030 zł). Kwota 3030 zł powinna mu też pozostać po wniesieniu opłaty.
• Osoba w rodzinie dopłaca do DPS-u członka rodziny, jeżeli jej dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (obecnie 2469). Kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 2469 zł.

Brakującą kwotę uiszcza gmina.

Czym różni się DPS od ZOL – podsumowanie

Najprościej rzecz ujmując ZOL jest placówką nastawioną na rekonwalescencję. Osoba przebywająca w ZOL uzyska tam niezbędną opiekę medyczną i rehabilitację. Z kolei DPS zapewnia opiekę i pomoc osobom, które nie mogą funkcjonować samodzielnie.

Polecamy: Pomoc społeczna. Komentarz do ustawy