Kategorie

Pracownik, Umowa na czas określony

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
W 2014 r. zatrudnialiśmy pracownicę przez 3 miesiące na okres próbny oraz następnie przez rok (od początku grudnia 2015 r. do końca listopada 2016 r.) na podstawie umowy na czas określony. Zatrudniliśmy tę osobę ponownie w 2016 r. - od początku marca do końca września (umowa na czas określony) oraz od początku października 2016 r. do końca września 2017 r. Obecnie chcielibyśmy ją zatrudnić ponownie od początku września 2018 r. Czy możemy zawrzeć z nią umowę na czas określony?
21 listopada 2018 r. upływa limit czasowy zatrudniania na czas określony. W przypadku kontynuacji zatrudnienia, od 22 listopada pracownicy - z mocy prawa - będą zatrudnieni na stałe.
Wypowiedzenie umowy o pracę daje możliwość rozwiązania umowy o pracę po upływie odpowiedniego czasu określonego w przepisach prawa pracy. Zarówno pracodawca jak i pracownik mogą wypowiedzieć zawartą umowę o pracę. Żadna ze stron nie musi wyrażać zgody na przyjęcie wypowiedzenia umowy o pracę; a strona składająca oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem nie powinna oczekiwać uzyskania takiej zgody.
Pracownikowi, któremu pracodawca niezgodnie z przepisami wypowiedział umowę o pracę, a także ten, który został zwolniony z pracy dyscyplinarnie, a który ją podjął ponownie w wyniku przywrócenia do pracy, powinien otrzymać wynagrodzenie za czas, kiedy nie pracował nigdzie indziej.
W przypadku wykonywania przez cudzoziemca pracy na terenie państwa polskiego zastosowanie mają regulacje polskiego Kodeksu pracy, jeżeli nie zostały skutecznie wyłączone. Dotyczy to również pracy na podstawie umów na czas określony.
Kiedy rozważamy ponowne zatrudnienie pracownika interpretacja przepisów dotyczących limitów umów terminowych okazuje się być problematyczna. Jak prawidłowo w świetle nowych regulacji Kodeksu pracy ponownie zatrudnić pracownika?
W przypadku zawarcia umowy terminowej przed 22 lutego 2016 r., konieczne będzie jej uzupełnienie. Pracodawca ma obowiązek do 21 maja 2016 r. uzupełnić umowę poprzez zamieszczenie informacji o obiektywnych przyczynach uzasadniających zawarcie takiej umowy oraz okolicznościach przekroczenia limitów.
Znowelizowane przepisy Kodeksu pracy, które obowiązują od 22 lutego 2016 r., wprowadziły ograniczenia w rodzajach umów o pracę. Obecnie mogą być zawierane trzy umowy o pracę - na okres próbny, na czas określony i na czas nieokreślony. W wyniku zmian zrezygnowano z wyodrębniania wśród rodzajów umów o pracę umowy na czas wykonywania określonej pracy oraz umowy na zastępstwo.
Od 22 lutego 2016 r. obowiązuje większość przepisów nowelizacji Kodeksu pracy z dnia 25 czerwca 2015 r. Wprowadzone zmiany mają na celu ograniczenie nadużywania umów o pracę na czas określony. Jak wyglądają obecnie zasady dotyczące podpisywania umów o pracę?
22 lutego 2016 r. zmieniły się zasady rozwiązywania umów o pracę zawartych na czas określony. W związku z tym pracodawcy zatrudniający pracowników na podstawie umów na czas określony zawartych przed zmianą przepisów powinni zaktualizować informacje o warunkach zatrudniania tych pracowników.
Od 22 lutego 2016 r. w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę pracodawca będzie mógł zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. Jak obliczyć wynagrodzenie za czas odpowiadający okresowi wypowiedzenia, w którym pracownik nie będzie pracował?
Od 22 lutego obowiązują zmiany w Kodeksie pracy dotyczące terminowych umów o pracę. Maksymalny okres, na jaki będzie można je zawierać z pracownikiem to 33 miesiące, plus do 3 miesięcy okresu próbnego.
Nowelizacja Kodeksu pracy, która zaczyna obowiązywać od 22 lutego 2016 roku, wprowadza daleko idące zmiany w zakresie umów terminowych. Nowe przepisy wprowadzają limit ilościowy – pracodawca będzie mógł zawrzeć jedną umowę na okres próbny oraz trzy umowy na czas określony, ponadto będzie obowiązywał także limit terminowy, czyli zawarte umowy nie będą mogły przekroczyć łącznie 33 miesięcy.
Od 22 lutego 2016 r. pracodawcy mogą podpisywać z tym samym pracownikiem umowy na czas określony maksymalnie na 33 miesiące. Zmienią się też okresy wypowiedzenia dla umów na czas określony, które będą uzależnione od długości zatrudnienia u danego pracodawcy.
Profesor Ewa Leś z Instytutu Polityki Społecznej UW ocenia "Plan na rzecz odpowiedzialnego rozwoju" przygotowany przez ministra rozwoju Mateusza Morawieckiego. Jej zdaniem pozytywne elementy Planu to położenie nacisku na zrównoważony rozwój społeczny i regionalny Polski, właściwa diagnoza pułapki średniego dochodu i zamiar podniesienia bezpieczeństwa pracowników poprzez m.in. ograniczenie umów terminowych. Natomiast błędem Planu jest brak dostrzeżenia problemów i znaczenia polskiej spółdzielczości.
Od 22 lutego 2016 r. wchodzą w życie nowe zasady zawierania umów terminowych o pracę - możliwość przedłużania ich została ograniczona do 33 miesięcy. Ogłoszona pół roku temu nowelizacja Kodeksu pracy zmieniła też długość okresu wypowiedzenia dla umów na czas określony – ujednoliciła je z umowami stałymi.
Nowelizacja Kodeksu pracy, która wchodzi w życie 22 lutego 2016 roku, wprowadza istotne zmiany w zakresie zawierania umów o pracę. Jakie dokładnie zmiany wprowadzają nowe regulacje?
Pracodawca, który od 22 lutego 2016 r. zwolni pracownika ze świadczenia pracy, musi mu wypłacić za ten czas wynagrodzenie obliczone jak za urlop wypoczynkowy. Jak ustalić wynagrodzenie urlopowe?
W związku z wejściem w życie zmian w Kodeksie pracy od 22 lutego 2016 r. pracodawców i pracowników będą obowiązywać nowe zasady dotyczące zawierania i rozwiązywania umów o pracę. Bez znajomości przepisów przejściowych ciężko będzie prawidłowo wdrożyć nowe regulacje. Co stanie się z umowami o pracę zawartymi do 22 lutego i jakie przepisy należy do nich stosować?
Od 22 lutego 2016 r. umowy zawierane na czas określony nie będą mogły trwać dłużej niż 33 miesiące, a łączna liczba umów zawieranych na czas określony nie będzie mogła przekroczyć trzech. Co się jeszcze zmieniło?
Każda umowa o pracę na czas określony, zawarta od 22 lutego 2016 r., będzie mogła być wypowiedziana zarówno przez pracownika, jak i pracodawcę. Zmienią się okresy wypowiedzeń takich umów, wciąż jednak pracodawca nie będzie musiał podawać przyczyn swojej decyzji ani konsultować jej z działającymi u niego związkami zawodowymi. Warto wiedzieć, że zmienią się za to zasady obliczania odszkodowań dla pracowników za niezgodne z prawem wypowiedzenie takiej umowy o pracę. Zobacz, co o szczegółach nowych rozwiązań mówi nasz ekspert.
Głównym celem nowelizacji Kodeksu pracy, która zacznie obowiązywać od 22 lutego 2016 r., jest ograniczenie nieuzasadnionego stosowania umów na czas określony. Przyjrzyjmy się najważniejszym nowym zasadom, jakie już wkrótce będą obowiązywać polskich pracodawców.
Dotychczas można było zawierać z pracownikiem kolejne umowy na czas określony, kiedy przerwa pomiędzy zakończeniem jednej a rozpoczęciem drugiej, wynosiła dłużej niż miesiąc. Drugim sposobem wykorzystania luki prawnej było zawieranie umowy na czas określony trwający np. 7 lat. Wynikało to z faktu, iż ustawodawca nie wskazał limitu trwania umowy na czas określony.
Zmiany, jakie zaczną obowiązywać od 22 lutego 2016 r., pozwolą na zatrudnianie danego pracownika na umowę na czas określony maksymalnie przez 33 miesiące. Czy długoterminowe umowy zawarte przed tym terminem trzeba będzie skrócić do 33 miesięcy?
Prognozy na rynku pracy pracy na 2016 rok są pozytywne dla pracowników. Branże, które będą zatrudniać najwięcej pracowników, to sprzedaż, obsługa klienta i finanse. Nadal będzie zapotrzebowanie na specjalistów z branży IT.
Od 22 lutego 2016 r. będą obowiązywały nowe przepisy dotyczące umów terminowych. Umowy na czas określony będzie można zawierać maksymalnie na okres 33 miesięcy, a ich limit zwiększy się z dwóch do trzech.
Nowe przepisy prawa pracy, które wejdą w życie 22 lutego 2016 r. będą dotyczyć m.in. umów o pracę zawieranych na czas określony. Nowe regulacje w znacznym stopniu zmienią dotychczasową praktykę zatrudniania pracowników na podstawie tych umów.
22 lutego 2016 r. wchodzą fundamentalne zmiany w Kodeksie pracy, których głównym celem jest ograniczenie możliwości zawierania przez pracodawców z pracownikami umów o pracę na czas określony.
Od 22 lutego 2016 roku w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę pracodawca będzie mógł zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. W okresie tego zwolnienia pracownik zachowa prawo do wynagrodzenia (art. 36 ² Kodeksu pracy).
Od 22 lutego 2016 r. umowę o pracę na czas określony będzie można wypowiedzieć, a okres wypowiedzenia będzie uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy. W przypadku wadliwego rozwiązania umowy o pracę na czas określony bez wypowiedzenia lub w razie naruszenia przepisów o wypowiadaniu takich umów pracodawca będzie musiał zapłacić pracownikowi odszkodowanie. Ile będzie wynosiło odszkodowanie?
Od 22 lutego 2016 r. będą obowiązywały nowe zasady zawierania umów o pracę na czas określony. Według nowelizacji Kodeksu Pracy, co do zasady umowy terminowe będą zawierane z pracownikami na okres do 3 lat (3 miesiące umowy na okres próbny oraz 33 miesiące umowy na czas określony). Po upływie tego czasu, pracownik będzie traktowany jak zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
Od 22 lutego 2016 r. obowiązywał będzie zmieniony wzór umowy o pracę. Nowy wzór uwzględnia zmiany wprowadzane nowelizacją Kodeksu pracy m.in. w zakresie zawierania umów o pracę na czas określony.
Najczęściej umowy na zastępstwo zawierane są na cały okres usprawiedliwionej nieobecności pracownika zastępowanego. Kiedy kończy się umowa na zastępstwo nieobecnego pracownika?
Od 22 lutego 2016 r. będą obowiązywały znowelizowane przepisy Kodeksu pracy, które ograniczają zawieranie umów na czas określony. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wyjaśnia nowe przepisy o umowach terminowych.
Od 22 lutego 2016 r. nowelizacja Kodeksu pracy wprowadza istotne zmiany w zawieraniu umów na czas określony. Umowy na czas określony będzie można zawierać maksymalnie na okres 33 miesięcy, a ich limit zwiększy się z dwóch do trzech. Jak stosować nowe przepisy o zatrudnieniu terminowym?
Od 22 lutego 2016 r. w Kodeksie pracy zostanie wprowadzony przepis o możliwości powtórzenia umowy próbnej między tymi samymi stronami. Ponowne zawarcie umowy o pracę na okres próbny z tym samym pracownikiem będzie możliwe tylko w określonych sytuacjach.
Przywrócony do pracy może zostać zarówno pra­cownik, któremu pracodawca niezgodnie z przepi­sami wypowiedział umowę o pracę, jak i pracow­nik, który został zwolniony z pracy dyscyplinarnie. Jednak prawo do przywrócenia do pracy zależy od rodzaju umowy o pracę. Nie każda bowiem wadli­wie rozwiązana umowa o pracę uprawnia pracow­nika do przywrócenia do pracy.
Nowelizacja Kodeksu pracy zmieni w 2016 r. zasady zawierania umów na czas określony. Niewielkie zmiany pojawią się również w przypadku zawierania umów na okres próbny. Ustawodawca postanowił doprecyzować zapisy w tym zakresie. Co do zasady na okres próbny będzie można zatrudnić pracownika tylko raz. Ale przewidziano tu pewne wyjątki.
21 sierpnia br. opublikowana została w Dzienniku Ustaw nowelizacja Kodeksu pracy. Nowe przepisy wiążą się ze zdecydowanym wzmocnieniem pozycji pracownika oraz dążeniem ustawodawcy do zwiększenia stabilności stosunku pracy. Jakie zmiany, począwszy od 22 lutego 2016 r., w umowach terminowych wprowadzą nowe regulacje?
Zmiany w Prawie pracy dotyczą w szczególności zatrudniania pracowników na czas określony. Pracodawca będzie mógł zawrzeć tylko trzy umowy na czas określony, przy czym łączny okres obowiązywania tych umów nie będzie mógł trwać dłużej niż 33 miesiące. Zmienią się także okresy wypowiedzenia.
W myśl uchwalonej przez Sejm w lipcu br. zmiany Kodeksu pracy, począwszy od 2016 r. umowa o pracę będzie zawierana na okres próbny, na czas nieokreślony albo na czas określony. Likwidacji ulegną umowy na czas wykonania określonej pracy. Głównym celem zmian jest ograniczenie nadużywania przez pracodawców podpisywania z pracownikami terminowych umów o pracę.
Nowelizacja Kodeksu pracy przewiduje, że łączny okres zatrudnienia na umowy terminowe nie może być dłuższy niż 33 miesiące. Niezależnie od okresu, liczba tych umów nie będzie mogla przekraczać trzech, czwarta z mocy prawa stanie się umową na czas nieokreślony. Nowe przepisy wprowadzają jednak wyjątki od tej zasady.
Nowelizacja przewiduje, że łączny okres zatrudnienia na umowy terminowe nie może być dłuższy niż 33 miesiące. Niezależnie od okresu, liczba tych umów nie będzie mogla przekraczać trzech, czwarta z mocy prawa stanie się umową na czas nieokreślony. Nowela ma wejść w życie po sześciu miesiącach od jej ogłoszenia. Obecnie trafiła do Senatu.
Sejm pracuje nad kolejnymi zmianami w kodeksie pracy. Celem tej nowelizacji jest przede wszystkim ograniczenie nieuzasadnionego wykorzystywania umów o pracę na czas określony. Proponowane rozwiązanie „33 i 3” zakłada, że gdy okres zatrudnienia pracownika na czas określony u jednego pracodawcy przekroczy 33 miesiące lub gdy pracodawca zawarł z pracownikiem już 3 takie umowy – to od następnego dnia po upływie 33 miesięcy lub od dnia zawarcia czwartej umowy – pracownik będzie zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Ponadto okresy wypowiedzenia umów o pracę będą takie same dla każdego rodzaju umowy.
Posłowie nie wnieśli żadnych poprawek podczas drugiego czytania rządowego projektu zmian w Kodeksie Pracy. Nowe założenia dotyczą skrócenia trwania umów terminowych do 33 miesięcy, niezależnie od okresu, liczba tych umów nie będzie mogła przekraczać trzech.
Generalną zasadą jest, że przy wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia pracodawca zobowiązany jest podać przyczyny uzasadniające wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Obecnie w orzecznictwie zliberalizowano wymagania odnośnie podawania przyczyn wypowiedzenia.
Projekt nowelizacji Kodeksu pracy, nad którym trwają prace w Sejmie, zakłada ograniczenie czasu trwania umów terminowych maksymalnie do 33 miesięcy oraz zmiany w długości okresów wypowiedzenia umów o pracę na czas określony.
Maksymalny czas trwania umów terminowych w jednej firmie nie będzie mógł przekroczyć 36 miesięcy - wraz z 3-miesięcznym okresem próbnym. Takie rozwiązanie zakłada projekt zmian w Kodeksie pracy, zaakceptowany przez rząd
Przekroczenie 24-miesięcznego zatrudnienia na umowę o pracę na czas określony nie powoduje - zgodnie z kodeksem pracy - żadnych sankcji dla pracodawcy. Jednak zgodnie ze stanowiskiem SN przekroczenie 24-miesięcznego okresu zatrudnienia na umowę o czas określony jest równoznaczne w skutkach z zawarciem umowy na czas nieokreślony, gdy zatrudnienie to miało miejsce w okresie od 22.08.2009 r. do 20.11.2013 r.
Resort pracy w projekcie zmian Kodeksu pracy proponuje, by maksymalny czas trwania umów terminowych wynosił 33 miesiące - po którym terminowe umowy o pracę przekształcałyby się w stałe. Zdaniem pracodawców jest to dobre rozwiązanie, przy czym według nich w projekcie brakuje propozycji wydłużenia do 6 miesięcy maksymalnego czasu umowy na okres próbny.