| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 12 czerwca 2017 r.

w sprawie wejścia w życie zmian do Przepisów załączonych do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r., obowiązujących od dnia 1 stycznia 2017 r.

Podaje się do wiadomości, że zgodnie z art. 20 ust. 5 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r.1)dnia 1 stycznia 2017 r. weszły w życie zmiany do Przepisów załączonych do powyższej umowy.

Jednolity tekst wskazanej wyżej umowy, uwzględniający zmiany do załączonych Przepisów stanowiących integralną część umowy, ogłasza się w załączniku do niniejszego oświadczenia rządowego.

Jednocześnie podaje się do wiadomości, że następujące państwa stały się stronami powyższej umowy, składając dokumenty ratyfikacyjne, zatwierdzenia, przyjęcia oraz przystąpienia w podanych niżej datach:

Republika Austrii

9 listopada 2004 r.

Królestwo Belgii

17 czerwca 2014 r.

Republika Bułgarii

7 marca 2006 r.

Republika Chorwacji

4 marca 2009 r.

Republika Czeska

21 września 2011 r.

Republika Francuska

3 kwietnia 2008 r.

Wielkie Księstwo Luksemburga

24 maja 2007 r.

Republika Mołdawii

19 lutego 2008 r.

Królestwo Niderlandów

30 kwietnia 2003 r.

Republika Federalna Niemiec

31 stycznia 2008 r.

Rzeczpospolita Polska

25 czerwca 2010 r.

Federacja Rosyjska

10 października 2002 r.

Rumunia

3 grudnia 2008 r.

Republika Serbii

6 stycznia 2011 r.

Republika Słowacka

20 października 2009 r.

Konfederacja Szwajcarska

8 lutego 2011 r.

Ukraina

28 stycznia 2010 r.

Węgry

4 maja 2004 r.

 

Przy składaniu dokumentów ratyfikacyjnych, zatwierdzenia, przyjęcia oraz przystąpienia podane niżej państwa złożyły następujące oświadczenia2):

Królestwo Belgii

Oświadczenie:

„Zgodnie ze zrewidowaną Konwencją o Żegludze na Renie (oraz art. 14 ust. 3 pkt b Umowy ADN) kompetencje Państw-Stron niniejszej konwencji w zakresie regulacji dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych na Renie są wykonywane kolektywnie w ramach Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie. Dlatego też Centralna Komisja musi wdrożyć Umowę ADN i jej załączniki, a także poprawki do przepisów regulujących żeglugę na Renie, zgodnie z ww. konwencją. Państwo członkowskie Centralnej Komisji zobowiązuje się, w tym kontekście, do pomocy w podejmowaniu niezbędnych środków zmierzających do wdrożenia niniejszej umowy na Renie.”

Declaration:

„In accordance with the revised Convention on the Navigation of the Rhine (and of article 14, paragraph 3 (b), of the Agreement ADN), the competencies of the State Parties to this Convention in respect of regulations concerning the transport of the dangerous goods on the Rhine are exercised jointly in the framework of the Central Commission for the Navigation of the Rhine. Therefore, the provisions of the Agreement ADN and its annexes as well as their amendments must be implemented in the Rhine regulations by the Central Commission in accordance with the above-mentioned Convention. The Member State of the Central Commission undertakes, in this context, to assist in taking the necessary measures for the implementation of this agreement on the Rhine.”

Konfederacja Szwajcarska

Oświadczenie na podstawie art. 14 ust. 3 pkt a:

„Niniejsza umowa nie obejmuje:

(a) odcinka Renu powyżej mostu autostradowego w Rheinfelden;

(b) jezior: Bodeńskiego, Léman, Majeur i Lugano.”

Declaration under article 14, paragraph 3 (a):

„This Agreement shall not extend to:

(a) the Rhine upstream of the highway overpass in Rheinfelden;

(b) lakes: Constance, Léman, Majeur and Lugano.”

Oświadczenie na podstawie art. 14 ust. 3 pkt b:

„Wdrożenie niniejszej umowy na odcinku Renu poniżej mostu „Mittlere Rheinbriicke” w Bazylei odbywa się zgodnie z zasadami określonymi w dokumentach statutowych Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie. Wobec tego postanowienia Umowy i jej załączników, a także doraźnych zmian, należy wdrożyć zgodnie ze Zrewidowaną Konwencją o Żegludze na Renie, podpisaną w Moguncji dnia 17 października 1868 r. przez Wielkie Księstwo Badenii, Bawarię, Francję, Wielkie Księstwo Hesji, Niderlandy i Prusy.”

Declaration under article 14, paragraph 3 (b):

„The implementation of this Agreement on the Rhine downstream of the „Mittlere Rheinbriicke” in Basel is subject to compliance with the procedures set out in the statutes of the Central Commission for the Navigation of the Rhine. Accordingly, the provisions of the Agreement and its annexes as well as the ad hoc amendments must be implemented in accordance with the Revised Convention on the Navigation of the Rhine, signed in Mannheim on 17 october 1868 by the Grand Duchy of Baden, Bavaria, France, the Grand Duchy of Hesse, the Netherlands and Prussia.”

Ogłoszenie Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN) stanowi realizację obowiązku transpozycji przewidzianego w art. 2 ust. 1 dyrektywy Komisji 2016/2309/UE z dnia 16 grudnia 2016 r. dostosowującej po raz czwarty do postępu naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. UE L 345 z 20.12.2016, str. 48) w zakresie transportu śródlądowymi drogami wodnymi.

Minister Spraw Zagranicznych: W. Waszczykowski

 

 

1) Tekst Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r., został ogłoszony w Dz. U. z 2010 r. poz. 1537. Jednolity tekst umowy uwzględniający zmiany do załączonych Przepisów został ogłoszony w Dz. U. z 2015 r. poz. 1638.

2) Teksty oświadczeń złożonych przez Republikę Austrii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów i Republikę Federalną Niemiec oraz tekst zastrzeżenia złożonego przez Ukrainę zostały ogłoszone w oświadczeniu rządowym z dnia 13 sierpnia 2010 r. w sprawie mocy obowiązującej Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartej w Genewie dnia 26 maja 2000 r. (Dz. U. poz. 1538).

Załącznik 1.

Załącznik do oświadczenia rządowego
z dnia 12 czerwca 2017 r. (poz. 1719)

Przekład

Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN)

wraz z Załączonymi Przepisami, obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2017 r.

Tom I

Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNECE)

Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNECE) jest jedną z pięciu regionalnych komisji ONZ, administrowanych przez Radę Gospodarcza i Społeczną (ECOSOC). Została założona w 1947 roku i wyposażona w kompetencje w zakresie pomocy w odbudowie powojennej Europy, rozwijania działalności gospodarczej i wzmacniania stosunków gospodarczych między krajami europejskimi oraz między Europą a resztą świata. Podczas zimnej wojny UNECE służyła za unikalne forum dialogu i współpracy gospodarczej pomiędzy Wschodem a Zachodem. Pomimo złożoności tego okresu zostały osiągnięte znaczące cele, w tym konsensus w sprawie wielu harmonizacji i standaryzacji umów.

Po zakończeniu zimnej wojny UNECE rozszerzyła się nie tylko o wiele nowych państw członkowskich, ale także uzyskała nowe funkcje. Od początku 1990 r. organizacja ta skupia się na analizie procesu transformacji, wykorzystując swoje doświadczenie w harmonizacji, w celu ułatwienia integracji krajów Europy Środkowej i Wschodniej ze światowymi rynkami.

UNECE jest forum, na którym kraje Europy Zachodniej, Środkowej i Wschodniej, Azji Środkowej i Ameryki Północnej – w sumie 56 krajów – spotykają się, aby tworzyć narzędzia współpracy. Współpraca ta dotyczy współpracy i integracji gospodarczej, statystyki, ochrony środowiska, transportu, handlu, zrównoważonej energii, leśnictwa i przemysłu drzewnego, mieszkalnictwa i zarządzania gruntami oraz populacji. Komisja proponuje regionalne ramy dla opracowania i harmonizacji konwencji, norm i standardów. Eksperci Komisji oferują pomoc techniczną krajom Europy Południowo-Wschodniej i Wspólnoty Niepodległych Państw. Pomoc przyjmuje formę usług doradczych, szkoleń i warsztatów, w ramach których kraje mogą dzielić się swoimi doświadczeniami i najlepszymi praktykami.

Transport w UNECE

Sekcją Zrównoważonego Transportu UNECE jest sekretariat Komitetu Transportu Wewnętrznego (ITC) oraz Komitetu ECOSOC Ekspertów ds. przewozu towarów niebezpiecznych oraz Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów. ITC i jego 17 grup roboczych, a także Komitet ECOSOC i jego podkomitety są międzyrządowymi organami decyzyjnymi, działającymi na rzecz poprawy jakości życia codziennego ludzi i przedsiębiorstw na całym świecie, w wymierny sposób i poprzez podejmowanie konkretnych działań, w celu zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ekologiczności, efektywności energetycznej i konkurencyjności w sektorze transportu.

Komitet ECOSOC został powołany w 1953 roku przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych na wniosek Rady Gospodarczej i Społecznej dla opracowania zaleceń dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych. Jego kompetencje zostały rozszerzone na globalną (wielosektorową) harmonizację systemów klasyfikacji i oznakowania chemikaliów w 1999 roku. Komitet składa się z ekspertów z krajów, które posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie w handlu międzynarodowym oraz przewozie towarów niebezpiecznych i chemikaliów. Jego członkostwo jest ograniczone w celu odzwierciedlenia właściwej równowagi geograficznej pomiędzy wszystkimi regionami świata oraz zapewnienia odpowiedniego udziału krajów rozwijających się. Chociaż Komitet jest organem pomocniczym ECOSOC to Sekretarz Generalny zdecydował w 1963 roku, że obsługa sekretarska będzie zapewniona przez Sekcję Transportu UNECE.

ITC jest unikalnym forum międzyrządowym, które zostało utworzone w 1947 roku, aby wspierać odbudowę połączeń transportowych w powojennej Europie. Z biegiem lat wyspecjalizował się w ułatwianiu harmonijnego i zrównoważonego rozwoju gałęzi transportu lądowego. Główne rezultaty tych wytrwałych i trwających prac znajdują odzwierciedlenie między innymi:

i) w 58 konwencji Narodów Zjednoczonych i wielu innych przepisach technicznych, które są aktualizowane na bieżąco i stanowią międzynarodowe ramy prawne dla zrównoważonego rozwoju krajowego i międzynarodowego transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego i transportu intermodalnego, w tym przewozu towarów niebezpiecznych, a także budowy i kontroli drogowych pojazdów silnikowych;

ii) w projektach Transeuropejskiej Autostrady Północ-Południe, Kolei Transeuropejskiej i Połączeń Transportowych Europa-Azja, które ułatwiają koordynację wielonarodowych programów inwestycyjnych w zakresie infrastruktury transportowej;

iii) w ramach systemu TIR, który jest globalnym rozwiązaniem ułatwiającym tranzyt celny;

iv) w narzędziu zwanym Dla przyszłych Śródlądowych Systemów Transportowych (ForFITS), które może być wykorzystywane przez rządy krajowe i samorządy lokalne do monitorowania emisji ditlenku węgla (CO2) pochodzących z poszczególnych rodzajów transportu lądowego oraz do wyboru i kształtowania polityk przeciwdziałania zmianom klimatu w oparciu o ich wpływ i dostosowanie do warunków lokalnych;

v) w statystyce transportu – metody i dane – które są uzgadniane na poziomie międzynarodowym;

vi) w badaniach i raportach, które wspierają rozwój polityki transportowej poprzez określanie aktualnych problemów, w oparciu o nowatorskie badania i analizy. ITC poświęca szczególną uwagę inteligentnym usługom transportowym (ITS), zrównoważonej mobilności miejskiej i logistyce miejskiej, a także zwiększeniu odporności sieci i usług transportowych w odpowiedzi na dostosowanie się do zmian klimatu i wyzwań dla bezpieczeństwa.

Ponadto Sekcje Zrównoważonego Transportu i Środowiska UNECE wraz ze Światową Organizacją Zdrowia (WHO) – Europa, współobsługują Paneuropejski Program Zdrowia i Środowiska Transportu (THE PEP).

Wreszcie, począwszy od 2015 roku, Sekcja Zrównoważonego Transportu UNECE jest dostawcą usług sekretarskich dla specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego dla Bezpieczeństwa Drogowego, którym jest Jean Todt.

WSTĘP

Umowa Europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawarta w Genewie 26 maja 2000 r. pod auspicjami Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNECE) i Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie (CCNR), weszła w życie 28 lutego 2008 r.

Sama Umowa oraz załączone Przepisy, w ich oryginalnej wersji, zostały opublikowane pod symbolem ECE/TRANS/150. Publikacja ta zawiera również Akt Końcowy Konferencji Dyplomatycznej, która odbyła się w Genewie w dniach 22 – 26 maja 2000 r., podczas której przyjęto Umowę wraz z tekstem Rezolucji przyjętej przez Konferencję.

W momencie wydawania niniejszej publikacji, istniało siedemnaście Umawiających się Stron Umowy: Austria, Bułgaria, Chorwacja, Republika Czeska, Francja, Niemcy, Węgry, Luksemburg, Holandia, Polska, Republika Mołdawii, Rumunia, Federacja Rosyjska, Serbia. Słowacja. Szwajcaria i Ukraina. Inne Państwa Członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, na których terytorium znajdują się śródlądowe drogi wodne, inne niż tworzące trasy przybrzeżne, mogą również, poprzez przystąpienie do Porozumienia, zostać jego Umawiającymi się Stronami pod warunkiem, że wspomniane śródlądowe drogi wodne stanowią część dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym, zgodnie z definicją zawartą w Umowie europejskiej dotyczącej głównych śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym (AGN).

Przepisy załączone do ADN zawierają postanowienia dotyczące niebezpiecznych materiałów i artykułów, postanowienia dotyczące ich przewozu w opakowaniach i luzem na statkach żeglugi śródlądowej lub zbiornikowcach, jak również przepisy dotyczące konstrukcji i obsługi takich statków. Przedstawiają one również wymagania i procedury dotyczące inspekcji, wydawania świadectw dopuszczenia, uznawania jednostek klasyfikacyjnych, kontroli oraz szkolenia i egzaminowania ekspertów.

Z wyjątkiem postanowień odnoszących się do uznawania jednostek kwalifikacyjnych, które mają zastosowanie od wejścia w życie Umowy, załączone Przepisy stały się obowiązujące po upływie dwunastu miesięcy od wejścia w życie Umowy, a dokładnie od 28 lutego 2009 r. (patrz: Artykuł 11 ust. 1 Umowy).

Przed wejściem w życia Umowy, uaktualnienia załączonych Przepisów były przeprowadzane regularnie przez Wspólne Zebranie Ekspertów UNECE oraz CCNR. Powyższe uaktualnienia zostały przyjęte przez Komitet Wykonawczy ADN na jego pierwszej sesji, która miała miejsce w Genewie 19 czerwca 2008 r. (patrz: dokument ECE/ADN/2, ustępy 13–16).

Następnie Sekretariat opublikował skonsolidowane wersje pod symbolem ECE/TRANS/203 („ADN 2009”) i ECE/TRANS/220 („ADN 2011”), ECE/TRANS/231 („ADN 2013”) i ECE/TRANS/243 („ADN 2015”).

Na 16. sesji (Genewa, 29 stycznia 2016), prośbę Komitetu Wykonawczego ADN Sekretariat opublikował nowy skonsolidowany tekst ADN („ADN 2017”) zawierający wszystkie uzgodnione poprawki i zmiany, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 roku. Zmiany i poprawki znajdują się w następujących dokumentach: ECE/ADN/36, ECE/ADN/36/Corr.1, ECE/ADN/36/Add.1, ECE/ADN/36/Add.1/Corr.1, ECE/TRANS/WP.15/AC.2/58, załączniki II i III oraz ECE/TRANS/WP.15/AC.2/60, załącznik IV.

Załączone Przepisy zawarte w niniejszej publikacji są wersją skonsolidowaną, która zawiera wspomniane uaktualnienia i która obowiązuje od 1 stycznia 2017 r.

Należy zauważyć, iż zgodnie z dyrektywą 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych, Państwa Członkowskie Unii Europejskiej stosują, z wyłączeniem odstępstw przewidzianych w Artykule 1 ustęp 3 Dyrektywy, powyższe załączone Przepisy, jak również Artykuł 3 (f) oraz (h), Artykuł 8 ustęp 1 oraz ustęp 3 Umowy Europejskiej Dotyczącej Międzynarodowego Przewozu Śródlądowymi Drogami Wodnymi Towarów Niebezpiecznych (ADN).

Wszelkie wnioski o udzielenie informacji związanie ze stosowaniem ADN powinny być kierowane do właściwego organu.

Dodatkowe informacje są dostępne na stronie internetowej Wydziału Transportu UNECE pod następującym adresem:

http://www.unece.org/trans/danger/publi/adn/adn_e.html

Powyższa strona, regularnie uaktualniana, zawiera linki do następujących informacji:

– Umowa ADN (z wyłączeniem załączonych Przepisów)

– Korekty do ADN (z wyłączeniem załączonych Przepisów)

– Status Porozumienia

– Noty depozytariusza

– Informacje z państw (władze właściwe, notyfikacje)

– Porozumienia wielostronne

– Zezwolenia specjalne

– Równoważniki i odstępstwa

– Towarzystwa klasyfikacyjne

– Raporty z wypadków

– Katalog pytań

– Zharmonizowana przykładowa lista kontrolna

– Szczegóły publikacji (Korygendy)

– ADN 2017 (pliki)

– Zmiany w ADN 2015

– ADN 2015 (pliki)

– Wcześniejsze wersje ADN

– Informacje historyczne

UMOWA EUROPEJSKA DOTYCZĄCA MIĘDZYNARODOWEGO PRZEWOZU ŚRÓDLĄDOWYMI DROGAMI WODNYMI TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH (ADN)

UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,

PRAGNĄC ustanowić poprzez wspólną umowę jednolite zasady i przepisy w celach:

a) zwiększenia bezpieczeństwa międzynarodowych przewozów towarów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi;

b) efektywnego przyczynienia się do ochrony środowiska poprzez zapobieganie wszelkim zanieczyszczeniom będącym wynikiem wypadków lub awarii w trakcie takich przewozów; i

c) ułatwienia operacji transportowych i przyczynienia się do rozwoju handlu międzynarodowego,

UWAŻAJĄC, że najlepszym sposobem na osiągnięcie tych celów jest zawarcie umowy zastępującej „Europejskie Postanowienia dotyczące Międzynarodowego Przewozu Towarów Niebezpiecznych Śródlądowymi Drogami Wodnymi”, stanowiące załącznik do Rezolucji Nr 223 Komitetu Transportu Śródlądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej, wraz z poprawkami,

ZAWARŁY UMOWĘ o następującej treści:

DZIAŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Zakres stosowania

1. Niniejsza Umowa ma zastosowanie do międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych statkami śródlądowymi drogami wodnymi.

2. Niniejsza Umowa nie ma zastosowania do przewozu towarów niebezpiecznych statkami morskimi drogami wodnymi stanowiącymi część śródlądowych dróg wodnych.

3. Niniejsza Umowa nie ma zastosowania do przewozu towarów niebezpiecznych okrętami wojennymi lub pomocniczymi okrętami wojennymi albo do innych statków należących lub eksploatowanych przez Państwo, pod warunkiem, że są one wykorzystywane przez Państwo wyłącznie w celach rządowych i niekomercyjnych. Jednakże każda Umawiająca się Strona zapewnia, poprzez podjęcie odpowiednich środków nie mających ujemnego wpływu na eksploatację lub też możliwości eksploatacyjne statków, należących do niej lub przez nią eksploatowanych, że eksploatacja takich statków odbywa się w sposób zgodny z niniejszą Umową, tam gdzie jest to uzasadnione w praktyce.

Artykuł 2

Przepisy załączone do niniejszej Umowy

1. Przepisy załączone do niniejszej Umowy stanowią jego integralną część. Każde powołanie się na niniejszą Umowę oznacza jednoczesne powołanie się na załączone do niej Przepisy.

2. Załączone Przepisy obejmują:

a) Postanowienia dotyczące międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi;

b) Wymagania i procedury dotyczące inspekcji, wydawania świadectw dopuszczenia, uznawania jednostek klasyfikacyjnych, odstępstw, zezwoleń specjalnych, kontroli, szkolenia i egzaminowania ekspertów;

c) Ogólne przepisy przejściowe;

d) Dodatkowe przepisy przejściowe mające zastosowanie do określonych śródlądowych dróg wodnych.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej Umowy:

a) „statek” oznacza statek żeglugi śródlądowej lub morskiej;

b) „towary niebezpieczne” oznaczają materiały i przedmioty, których przewóz międzynarodowy jest, na podstawie załączonych Przepisów, zabroniony lub dopuszczony jedynie pod określonymi warunkami;

c) „międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych” oznacza każdy przewóz towarów niebezpiecznych dokonywany statkami śródlądowymi drogami wodnymi na terytorium co najmniej dwóch Umawiających się Stron;

d) „śródlądowe drogi wodne” oznaczają wszystkie żeglowne śródlądowe drogi wodne, łącznie z morskimi drogami wodnymi, na terytorium Umawiającej się Strony, otwarte dla żeglugi na podstawie prawa krajowego;

e) „morskie drogi wodne” oznaczają śródlądowe drogi wodne połączone z morzem, wykorzystywane przede wszystkim do ruchu statków morskich i określone jako takie przez prawo krajowe;

f) „uznana jednostka kwalifikacyjne” oznacza jednostkę kwalifikacyjną spełniającą kryteria zawarte w załączonych Przepisach i uznaną, zgodnie z procedurami przewidzianymi we wspomnianych Przepisach, przez właściwą władzę Umawiającej się Strony, na terytorium której jest wydawane świadectwo dopuszczenia;

g) „właściwa władza” oznacza organ lub jednostkę upoważnioną lub uznaną za upoważnioną na terytorium każdej Umawiającej się Strony i w każdym określonym przypadku w odniesieniu do niniejszych postanowień;

h) „jednostka inspekcyjna” oznacza jednostkę wyznaczoną lub uznaną przez Umawiającą się Stronę do celów wykonywania inspekcji statków zgodnie z procedurami przewidzianymi w załączonych Przepisach.

DZIAŁ II

PRZEPISY TECHNICZNE

Artykuł 4

Wyłączenia dotyczące przewozu, warunki przewozu, kontrola

1. Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 7 oraz 8, towary niebezpieczne wyłączone z przewozu zgodnie z załączonymi Przepisami nie mogą być dopuszczone do przewozu międzynarodowego.

2. Bez naruszania postanowień artykułu 6, międzynarodowy przewóz innych towarów niebezpiecznych jest dopuszczony z zastrzeżeniem warunków zawartych w załączonych Przepisach.

3. Zgodnie z postanowieniami załączonych Przepisów, Umawiające się Strony kontrolują przestrzegania wyłączeń i warunków przedstawionych w ustępie 1 oraz 2.

Artykuł 5

Wyłączenia

Niniejsza Umowa nie ma zastosowania do przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie, w jakim jest on wyłączony zgodnie z postanowieniami załączonych Przepisów. Wyłączenia mogą mieć miejsce tylko wtedy, gdy ilość wyłączonych towarów lub charakter wyłączonej operacji transportowej, lub też opakowania zapewniają bezpieczeństwo przewozu.

Artykuł 6

Suwerenne prawo Państw

Każda Umawiająca się Strona zachowuje prawo regulowania lub wprowadzania zakazu wwozu na jej terytorium towarów niebezpiecznych z innych powodów niż bezpieczeństwo w czasie przewozu.

Artykuł 7

Przepisy specjalne, odstępstwa

1. Umawiające się Strony zachowują prawo do uzgodnienia, na ograniczony okres określony w załączonych Przepisach, w drodze specjalnych porozumień dwustronnych lub wielostronnych oraz bez uszczerbku dla bezpieczeństwa:

(a) że towary niebezpieczne, których przewóz międzynarodowy jest zabroniony na mocy niniejszej Umowy, mogą być, pod określonymi warunkami, dopuszczone do przewozu międzynarodowego ich śródlądowymi drogami wodnymi; lub

(b) że towary niebezpieczne dopuszczone na mocy niniejszej Umowy do przewozu międzynarodowego tylko pod określonymi warunkami, mogą być dopuszczone do przewozu międzynarodowego ich śródlądowymi drogami wodnymi pod warunkami innymi, niż określone w załączonych Przepisach.

Informacja o szczególnych porozumieniach dwustronnych lub wielostronnych określonych w niniejszym ustępie jest niezwłocznie przekazywana Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej, który przekazuje ją Umawiającym się Stronom niebędącym ich sygnatariuszami.

2. Każda Umawiająca się Strona zachowuje prawo do wydawania specjalnych zezwoleń na międzynarodowy przewóz zbiornikowcami niebezpiecznych materiałów, których przewóz zbiornikowcami, zgodnie z postanowieniami załączonych Przepisów, jest niedozwolony, pod warunkiem przestrzegania procedur przewidzianych dla specjalnych zezwoleń w załączonych Przepisach.

3. W niżej wymienionych przypadkach, Umawiające się Strony zachowują prawo do zezwalania na międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych statkami, które nie spełniają wymagań zawartych w załączonych Przepisach, pod warunkiem przestrzegania procedur przewidzianych w załączonych Przepisach:

a) w przypadku wykorzystywania na statku materiałów, instalacji, wyposażenia, stosowania na statku określonych rozwiązań konstrukcyjnych lub określonych postanowień innych, niż przewidziane w załączonych Przepisach;

b) w przypadku statku z technicznymi innowacjami, które stanowią odstępstwo od postanowień załączonych Przepisów.

Artykuł 8

Przepisy przejściowe

1. Świadectwa dopuszczenia i inne dokumenty sporządzone zgodnie z wymogami Przepisów dotyczących Przewozu Towarów Niebezpiecznych po Renie (ADNR), Przepisów dotyczących Przewozu Towarów Niebezpiecznych po Dunaju (ADN-R) lub przepisów krajowych opartych na Europejskich Postanowieniach dotyczących Międzynarodowego Przewozu Towarów Niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi, w wersji załączonej do Rezolucji nr 223 Komitetu Transportu Śródlądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej lub też w wersji z późniejszymi zmianami, mające zastosowanie w momencie wejścia w życie załączonych Przepisów w trybie przewidzianym w artykule 11, ustęp 1, pozostają w mocy do momentu upływu daty ich ważności na tych samych warunkach, jakie obowiązywały przed wyżej wspominaną datą wejścia w życie, łącznie z ich uznawaniem przez inne Państwa. Ponadto, powyższe świadectwa pozostają ważne przez okres jednego roku od daty wejścia w życie załączonych Przepisów, jeżeli w tym okresie upłynąłby termin ich ważności. Jednakże w żadnym przypadku wspomniany termin ważności nie może przekroczyć pięciu lat od daty wejścia w życie załączonych Przepisów.

2. Statki, które, w momencie wejścia w życie załączonych Przepisów w trybie przewidzianym w artykule 11, ustęp 1, są dopuszczone do przewozu towarów niebezpiecznych na terytorium Umawiającej się Strony oraz które spełniają wymagania zawarte w załączonych Przepisach, mogą otrzymać świadectwo dopuszczenia ADN zgodnie z procedurą przewidzianą w załączonych Przepisach, z wykorzystaniem, w razie potrzeby, ich przepisów przejściowych.

3. W przypadku statków przywołanych w ust. 2, wykorzystywanych wyłącznie do przewozu drogami śródlądowymi, gdzie zgodnie z prawem krajowym ADNR nie miał zastosowania przed datą wejścia w życie załączonych Przepisów w trybie przewidzianym w artykule 11, ustęp 1, z przepisami przejściowymi ogólnymi mogą być stosowane przepisy przejściowe specjalne dla poszczególnych śródlądowych dróg wodnych. Statki takie otrzymują świadectwo dopuszczenia ADN ograniczone do wyższej wspomnianych śródlądowych dróg wodnych, lub ich części.

4. W przypadku dodania nowych postanowień do załączonych Przepisów, Umawiające się Strony mogą zawrzeć nowe ogólne przepisy przejściowe. Przepisy te powinny określić statki, do których się odnoszą oraz okres, przez który będą stosowane.

Artykuł 9

Stosowanie innych przepisów

Operacje transportowe, do których ma zastosowanie niniejsza Umowa nadal podlegają przepisom lokalnym, regionalnym lub międzynarodowym stosowanym ogólnie do przewozu towarów śródlądowymi drogami wodnymi.

DZIAŁ III

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 10

Umawiające się Strony

1. Państwa członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej, na których terytorium znajdują się śródlądowe drogi wodne, inne niż tworzące trasy przybrzeżne stanowiące część dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym, zgodnie z określaniem zawartym w Europejskim Porozumieniu Dotyczącym Głównych Śródlądowych Dróg Wodnych o Znaczeniu Międzynarodowym (AGN), mogą zostać Umawiającymi się Stronami niniejszej Umowy:

a) poprzez jego ostateczne podpisanie;

b) poprzez złożenie dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia;

c) poprzez złożenie dokumentu przystąpienia.

2. Niniejsza Umowa pozostaje otwarta do podpisania do dnia 31 maja 2001 r. w Biurze Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej w Genewie. Po upływie tego terminu pozostaje ona otwarta do przystąpienia.

3. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zostają złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 11

Wejście w życie

1. Niniejsza Umowa wchodzi w życie po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym liczba Państw wymienionych w artykule 10, ustęp 1, które ją podpisały lub złożyły swoje dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, wyniesie siedem.

Jednakże załączone Przepisy, z wyjątkiem postanowień dotyczących uznawania jednostek klasyfikacyjnych, będą stosowane dopiero po upływie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

2. W stosunku do każdego Państwa, które podpisze ostatecznie, ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi lub przystąpi do niniejszej Umowy po jej ostatecznym podpisaniu lub po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez siedem państw przywołanych w artykule 10, ust. 1, niniejsza Umowa wchodzi w życie po upływie jednego miesiąca od daty ostatecznego podpisania jej przez dane Państwo lub też od daty złożenia przez nie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

Załączone Przepisy zostają wprowadzone w życie tego samego dnia. Jeżeli termin, odnoszący się do wejścia w życie załączonych Przepisów, przywołany w ust. 1, jeszcze nie upłynął, załączone Przepisy zostają wprowadzone w życie po jego upłynięciu.

Artykuł 12

Wypowiedzenie

1. Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Wypowiedzenie nabiera mocy prawnej po upływie dwunastu miesięcy od daty otrzymania przez Sekretarza Generalnego pisemnej notyfikacji o wypowiedzeniu.

Artykuł 13

Rozwiązanie

1. Jeżeli po wejściu w życie niniejszej Umowy w ciągu dwunastu kolejnych miesięcy liczba Umawiających się Stron będzie mniejsza niż pięć, traci ona swoją moc obowiązującą po upływie wspomnianego dwunastomiesięcznego terminu.

2. W razie zawarcia światowego porozumienia regulującego kombinowany przewóz towarów niebezpiecznych, wszystkie postanowienia niniejszej Umowy, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłącznie śródlądowych dróg wodnych, konstrukcji i wyposażenia statków, przewozu luzem lub zbiornikowcami, które są sprzeczne z jakimikolwiek postanowieniami porozumienia światowego, automatycznie przestają obowiązywać w stosunkach między Stronami niniejszej Umowy, stającymi się stronami porozumienia światowego, oraz są automatycznie zastąpione przez odpowiednie postanowienia porozumienia światowego, od daty jego wejścia w życie.

Artykuł 14

Oświadczenia

1. Każde Państwo przy ostatecznym podpisywaniu niniejszej Umowy lub przy składaniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, lub też w dowolnym późniejszym terminie może oświadczyć w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że niniejsza Umowa będzie stosowana do wszystkich terytoriów lub ich części, za których stosunki międzynarodowe Państwo to jest odpowiedzialne. Niniejsza Umowa jest stosowana do terytorium lub terytoriów wymienionych w notyfikacji po upływie jednego miesiąca od dnia otrzymania jej przez Sekretarza Generalnego.

2. Każde Państwo, które zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, złożyło oświadczenie o zastosowaniu niniejszej Umowy do dowolnego terytorium, za którego stosunki międzynarodowe jest ono odpowiedzialne, może wypowiedzieć niniejszą Umowę w odniesieniu do wspomnianego terytorium, zgodnie z postanowieniami artykułu 12.

3.(a) Ponadto, każde Państwo przy ostatecznym podpisywaniu niniejszej Umowy lub przy składaniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, lub też w dowolnym późniejszym terminie może oświadczyć w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że niniejsza Umowa nie będzie stosowana do niektórych śródlądowych dróg wodnych na jego terytorium, pod warunkiem, że drogi te nie są częścią sieci dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym, zgodnie z określeniem zawartym w AGN. Jeśli powyższe oświadczenie jest składane po ostatecznym podpisaniu niniejszej Umowy lub po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, Umowa przestaje obowiązywać w odniesieniu do wskazanych śródlądowych dróg wodnych po upływie jednego miesiąca od daty otrzymania wspomnianej notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

(b) Jednakże, każde Państwo, na terytorium którego znajdują się śródlądowe drogi wodne, które są objęte AGN oraz które, w momencie przyjęcia niniejszej Umowy, na podstawie prawa międzynarodowego, podlegają obowiązkowemu reżimowi dotyczącemu przewozu towarów niebezpiecznych, może oświadczyć, że zastosowanie niniejszej Umowy do tych śródlądowych dróg wodnych jest uzależnione od zgodności z procedurami przewidzianymi w instrumencie prawnym ustanawiającym wspomniany reżim. Każde oświadczenie o takim charakterze składane jest przy ostatecznym podpisywaniu niniejszej Umowy lub przy składaniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

4. Każde Państwo, które złożyło oświadczenie zgodnie z ustępem 3 (a) oraz 3 (b) niniejszego artykułu, może następnie oświadczyć w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że niniejsza Umowa będzie stosowana do całości lub części terytorium jego śródlądowych dróg wodnych będących przedmiotem oświadczenia złożonego zgodnie z ustępem 3 (a) oraz 3 (b). Umowa będzie obowiązywać w odniesieniu do śródlądowych dróg wodnych wskazanych w notyfikacji po upływie jednego miesiąca od daty jej otrzymania przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 15

Spory

1. Każdy spór między dwiema lub kilkoma Umawiającymi się Stronami, dotyczący interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy, będzie w miarę możliwości rozstrzygany między nimi w drodze negocjacji.

2. Każdy spór, który nie został rozstrzygnięty w drodze bezpośredniej negocjacji, może zostać przekazany przez Umawiające się Strony, będące stronami sporu, Komitetowi Wykonawczemu, który po jego rozważeniu przedstawi propozycję jego rozstrzygnięcia.

3. Każdy spór, który nie zostanie rozstrzygnięty w oparciu o ustęp 1 oraz 2, zostanie poddany arbitrażowi na żądanie którejkolwiek z Umawiających się Stron, będącej stroną sporu, i, zgodnie z tym, zostanie on przekazany jednemu lub większej liczbie arbitrów wybranych w na podstawie porozumienia pomiędzy Stronami w sporze. Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty od zażądania arbitrażu, Strony będące stronami sporu nie są w stanie osiągnąć porozumienia w sprawie wyboru arbitra lub arbitrów, każda z nich może zwrócić się do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o wyznaczenie jednego arbitra, któremu spór zostanie przekazany do rozstrzygnięcia.

4. Orzeczenie arbitra lub arbitrów wyznaczonych zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu jest dla Umawiających się Stron, będących stronami sporu, wiążące.

Artykuł 16

Zastrzeżenia

1. Każde Państwo może, przy ostatecznym podpisywaniu niniejszej Umowy lub przy składaniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, złożyć oświadczenie, że nie uważa się za związane artykułem 15. Inne Umawiające się Strony nie są związane artykułem 15, w stosunku do jakiejkolwiek Umawiającej się Strony, która wniosła takie zastrzeżenie.

2. Każde Umawiające się Państwo, które wniosło zastrzeżenie przewidziane w ustępie 1, może w dowolnym terminie wycofać je w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

3. Zastrzeżenia inne niż przewidziane w niniejszej Umowie są niedopuszczalne.

Artykuł 17

Komitet Wykonawczy

1. Komitet Wykonawczy jest powołany w celach rozważenia kwestii wdrożenia niniejszej Umowy, wszelkich zgłaszanych do niego poprawek oraz środków zapewniających jego jednolitą interpretację oraz stosowanie.

2. Członkami Komitetu Wykonawczego są Umawiające się Strony. Komitet może zadecydować, by Państwa wspomniane w artykule 10, ustęp 1 niniejszego Porozumienia niebędące Umawiającymi się Stronami, każde inne Państwo członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej lub Organizacji Narodów Zjednoczonych lub też przedstawiciele międzynarodowych międzyrządowych lub pozarządowych organizacji mogli uczestniczyć w sesjach Komitetu w interesujących ich kwestiach w charakterze obserwatorów.

3. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych i Sekretarz Generalny Centralnej Komisji ds. Żeglugi po Renie zapewniają Komitetowi Wykonawczemu obsługę administracyjną.

4. Na pierwszej sesji w roku, Komitet Wykonawczy wybiera swojego Przewodniczącego i Wiceprzewodniczącego.

5. Sekretarz Wykonawczy Europejskiej Komisji Gospodarczej zwołuje Komitet Wykonawczy co roku lub w innych odstępach czasu przyjętych przez Komitet, a także na żądanie co najmniej pięciu Umawiających się Stron.

6. Kworum niezbędne do podjęcia decyzji wynosi co najmniej połowę Umawiających się Stron.

7. Propozycje poddawane są pod głosowanie. Każda Umawiająca się Strona reprezentowana na sesji posiada jeden głos. Stosowane są następujące zasady:

(a) proponowane poprawki do niniejszej Umowy i związane z nimi decyzje przyjmowane są zgodnie z postanowieniami artykułu 19, ustęp 2;

(b) proponowane poprawki do załączonych Przepisów i związane z nimi decyzje przyjmowane są zgodnie z postanowieniami artykułu 20, ustęp 4;

(c) propozycje i decyzje odnoszące się do uznawania jednostek klasyfikacyjnych lub do cofnięcia takiego uznania są przyjmowane w zgodzie z procedurą określoną w artykule 20, ustęp 4;

(d) wszelkie propozycje lub decyzje inne niż przywołane powyżej w podpunktach a) – c), są przyjmowane większością głosów obecnych i głosujących członków Komitetu Wykonawczego.

8. Komitet Wykonawczy może powoływać grupy robocze, które uważa za potrzebne do pomocy przy wykonywaniu swoich obowiązków.

9. W przypadku braku w niniejszej Umowie odpowiednich postanowień, zastosowanie ma, o ile Komitet Wykonawczy nie zadecyduje inaczej, Regulamin Europejskiej Komisji Gospodarczej.

Artykuł 18

Komitet do spraw Bezpieczeństwa

Komitet do spraw Bezpieczeństwa zostaje powołany w celu rozpatrywania wszelkich propozycji zmian Przepisów załączonych do niniejszej Umowy, w szczególności zaś zmian dotyczących bezpieczeństwa żeglugi związanego z konstrukcją, wyposażeniem i załogą statku. Komitet funkcjonuje w ramach jednostek Europejskiej Komisji Gospodarczej, Centralnej Komisji ds. Żeglugi po Renie i Komisji Dunajskiej, posiadających kompetencje w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi.

Artykuł 19

Procedura wnoszenia poprawek do niniejszego Porozumienia, z wyłączeniem załączonych Przepisów

1. Umawiające się Strony mogą zgłaszać poprawki do niniejszej Umowy, z wyłączeniem załączonych Przepisów, zgodnie z procedurą przewidzianą w niniejszym artykule.

2. Każda proponowana poprawka do niniejszej Umowy, z wyłączeniem załączonych Przepisów, jest rozpatrywana przez Komitet Wykonawczy. Każda taka poprawka rozpatrywana lub opracowana podczas spotkania Komitetu Wykonawczego i przyjęta przez większość dwóch trzecich jej obecnych i głosujących członków, jest przekazywana Umawiającym się Stronom do zatwierdzenia, poprzez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

3. Każda zaproponowana poprawka przekazana do zatwierdzenia zgodnie z ust. 2 wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich Umawiających się Stron w ciągu sześciu miesięcy po upływie okresu dwudziestu czterech miesięcy od daty poinformowania o niej, jeżeli, podczas tego okresu, żadna z Umawiających się Stron nie zgłosiła do niej pisemnego sprzeciwu skierowanego do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 20

Procedura wnoszenia poprawek do załączonych Przepisów

1. Poprawki do załączonych Przepisów mogą być wnoszone na wniosek każdej z Umawiających się Stron.

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych może proponować poprawki mające na celu zapewnienia zgodności załączonych Przepisów z innymi międzynarodowymi porozumieniami odnoszącymi się do przewozu towarów niebezpiecznych oraz z Zaleceniami Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącymi Przewozu Towarów Niebezpiecznych, a także poprawki wniesione przez jednostki pomocnicze Europejskiej Komisji Gospodarczej posiadający kompetencje w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych.

2. Każda zaproponowana poprawka do załączonych Przepisów jest, co do zasady, przekazywana Komitetowi ds. Bezpieczeństwa, który przedstawia przyjęte przez siebie projekty zmian Komitetowi Wykonawczemu.

3. Na wyraźne żądanie Umawiającej się Strony lub też, gdy Komitet Wykonawczy uzna to za stosowne, poprawki mogą być zgłaszane bezpośrednio do Komitetu Wykonawczego. Poprawki takie są rozpatrywane na pierwszej sesji i, jeśli zostaną uznane za będące do przyjęcia, powinny zostać ponownie przestudiowane na następnej sesji Komitetu razem z innymi związanymi z nimi poprawkami, o ile Komitet nie zadecyduje inaczej.

4. Decyzje dotyczące proponowanych poprawek oraz projektów poprawek, przekazane Komitetowi Wykonawczemu zgodnie z ustępem 2 oraz 3, są podejmowane większością jego obecnych i głosujących członków. Jednakże projekt poprawki nie jest uznany za przyjęty, jeśli, niezwłocznie po głosowaniu, pięciu obecnych na nim członków wniesie wobec niej swój sprzeciw. Przyjęte poprawki zostają przekazane Umawiającym się Stronom do zatwierdzenia przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

5. Każdy projekt poprawki do załączonych Przepisów przekazany do zatwierdzenia zgodnie z ustępem 4, jest uważany za przyjęty, chyba że, w ciągu trzech miesięcy od daty jego przekazania przez Sekretarza Generalnego, co najmniej jedna trzecia Umawiających się Stron lub też pięć z nich, jeżeli jedna trzecia przewyższa tę liczbę, przekaże Sekretarzowi Generalnemu pisemną notyfikację o ich sprzeciwie wobec zaproponowanej zmiany. Poprawka uznana za przyjętą wchodzi w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron po upływie dalszych trzech miesięcy, z wyjątkiem poniższych przypadków:

(a) W przypadku, gdy analogiczne poprawki do innych międzynarodowych porozumień regulujących przewóz towarów niebezpiecznych weszły już w życie lub wejdą w życie w innym terminie, Sekretarz Generalny może zadecydować, na pisemny wniosek Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej, o wejściu w życie poprawki po upływie innego terminu, który pozwoli na jednoczesne jej wejście w życie z poprawkami do wspomnianych innych porozumień lub też, gdy nie jest to możliwe, na jak najszybsze jej wejście w życie po wejściu w życie poprawek do tych innych porozumień; jednakże okres taki nie może być krótszy niż jeden miesiąc.

(b) Przy przyjmowaniu projektu poprawki, Komitet Wykonawczy może określić termin przekraczający trzy miesiące na wejście poprawki w życie w przypadku jej przyjęcia.

Artykuł 21

Żądania, oświadczenia i sprzeciwy

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych informuje wszystkie Umawiające się Strony i wszystkie Państwa przywołane w artykule 10, ustęp 1 niniejszej Umowy o wszelkich żądaniach, oświadczeniach i sprzeciwach wniesionych na podstawie powyższych artykułów 19 oraz 20, a także o dacie wejścia poprawek w życie.

Artykuł 22

Konferencja w sprawie rewizji

1. Niezależnie od procedury przewidzianej w artykułach 19 oraz 20, każda Umawiająca się Strona może, w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, zażądać zwołania konferencji w celu zrewidowania niniejszej Umowy.

Konferencja rewizyjna, na którą są zaproszone wszystkie Umawiające się Strony oraz wszystkie Państwa przywołane w artykule 10, ustęp 1, jest zwoływana przez Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej, jeśli w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie notyfikacji Sekretarza Generalnego co najmniej jedna czwarta Umawiających się Stron zawiadomi go o swojej zgodzie na to żądanie.

2. Niezależnie od procedury przewidzianej w artykułach 19 oraz 20, konferencja rewizyjna, na którą są zaproszone wszystkie Umawiające się Strony oraz wszystkie Państwa przywołane w artykule 10, paragraf 1, jest również zwoływana przez Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej w wyniku pisemnej notyfikacji Komitetu Wykonawczego. Komitet Wykonawczy podejmuje decyzję o powyższym żądaniu większością jego obecnych i głosujących członków.

3. W przypadku zwołania konferencji na podstawie ustępu 1 oraz 2 niniejszego artykułu, Sekretarz Wykonawczy Europejskiej Komisji Gospodarczej zaprasza Umawiające się Strony do składania, w ciągu trzech miesięcy, propozycji które pragnęłyby na niej rozpatrzyć.

4. Sekretarz Wykonawczy Europejskiej Komisji Gospodarczej przekazuje wszystkim Umawiającym się Stronom oraz wszystkim Państwom przywołanym w artykule 10, ustęp 1, wstępny porządek obrad konferencji wraz z tekstami wspomnianych propozycji, nie później niż sześć miesięcy przed datą zwołania konferencji.

Artykuł 23

Depozytariusz

Depozytariuszem niniejszej Umowy jest Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych.

W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będąc należycie upełnomocnieni, podpisali niniejszą Umowę.

SPORZĄDZONO w Genewie dwudziestego szóstego maja dwutysięcznego roku w jednym egzemplarzu w języku angielskim, niemieckim, francuskim i rosyjskim w przypadku tekstu samego Porozumienia i w języku francuskim w przypadku tekstu załączonych Przepisów, przy czym dla Porozumienia wszystkie wersje językowe uznaje się za autentyczne.

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych jest proszony o przygotowanie tłumaczenia załączonych Przepisów na języki angielski i rosyjski.

Sekretarz Generalny Centralnej Komisji ds. Żeglugi po Renie jest proszony o przygotowanie tłumaczenia załączonych Przepisów na język niemiecki.

SPIS TREŚCI

TOM 1

 

 

 

Strona

UMOWA EUROPEJSKA DOTYCZĄCA MIĘDZYNARODOWEGO PRZEWOZU ŚRÓDLĄDOWYMI DROGAMI WODNYMI TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH (ADN)

 

Załączone przepisy

 

CZĘŚĆ 1

PRZEPISY OGÓLNE

1-1

 

1.1

Zakres i zastosowanie

1-3

 

1.1.1

Struktura

1-3

 

1.1.2

Zakres stosowania

1-3

 

1.1.3

Wyłączenia

1-3

 

1.1.4

Stosowanie innych przepisów

1-7

 

1.1.5

Stosowanie norm

1-8

Dział

1.2

Definicje i jednostki miary

1-9

 

1.2.1

Definicje

1-9

 

1.2.2

Jednostki miar

1-31

Dział

1.3

Szkolenie osób uczestniczących w przewozie towarów niebezpiecznych

1-33

 

1.3.1

Zakres stosowania

1-33

 

1 3.2

Sposób szkolenia

1-33

 

1.3.3

Dokumentacja

1-33

Dział

1.4

Obowiązki uczestników przewozu w zakresie bezpieczeństwa

1-35

 

1.4.1

Ogólne środki bezpieczeństwa

1-35

 

1.4.2

Obowiązki głównych uczestników przewozu

1-35

 

1.4.3

Obowiązki innych uczestników przewozu

1-37

Dział

1.5

Zezwolenia specjalne, odstępstwa

1-41

 

1.5.1

Porozumienia dwustronne i wielostronne

1-41

 

1.5.2

Zezwolenia specjalne dotyczące przewozu zbiornikowcami

1-41

 

1.5.3

Równoważniki i odstępstwa (Artykuł 7 ustęp 3 ADN)

1-42

Dział

1.6

Przepisy przejściowe

1-43

 

1.6.1

Przepisy ogólne

1-43

 

1.6.2

Naczynia ciśnieniowe i naczynia do gazów klasy 2

1-44

 

1.6.3

Cysterny stałe (pojazdy-cysterny i wagony-cysterny), cysterny odejmowalne, pojazdy-baterie i wagony- baterie

1-45

 

1.6.4

Kontenery-cysterny, cysterny przenośne i MEGC

1-45

 

1.6.5

Pojazdy

1-45

 

1.6.6

Klasa 7

1-45

 

1.6.7

Przepisy przejściowe dotyczące statków

1-45

Dział

1.7

Przepisy ogólne dotyczące materiałów promieniotwórczych

1-63

 

1.7.1

Zakres stosowania

1-63

 

1.7.2

Program ochrony przed promieniowaniem

1-64

 

1.7.3

System zarządzania

1-65

 

1.7.4

Warunki specjalne

1-65

 

1.7.5

Materiały promieniotwórcze o innych właściwościach niebezpiecznych

1-65

 

1.7.6

Niezgodność

1-65

Dział

1.8

Działania kontrolne oraz inne środki wspomagające przestrzeganie przepisów bezpieczeństwa

1-67

 

1.8.1

Kontrola przestrzegania przepisów

1-67

 

1.8.2

Pomoc administracyjna podczas kontroli statku zagranicznego

1-68

 

1.8.3

Doradca do spraw bezpieczeństwa

1-68

 

1.8.4

Wykaz władz właściwych i jednostek przez nie upoważnionych

1-72

 

1.8.5

Powiadamianie o zdarzeniach związanych z towarami niebezpiecznymi

1-72

Dział

1.9

Ograniczenia przewozowe wprowadzane przez władze właściwe

1-77

Dział

1.10

Przepisy dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa

1-79

 

1.10.1

Przepisy ogólne

1-79

 

1.10.2

Szkolenia z zakresu zapewnienia bezpieczeństwa

1-79

 

1.10.3

Przepisy dla towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka

1-79

Działy

1.11-1.14

(zarezerwowane)

 

Dział

1.15

Uznanie towarzystw klasyfikacyjnych

1-85

 

1.15.1

Przepisy ogólne

1-85

 

1.15.2

Procedura uznawania towarzystw klasyfikacyjnych

1-85

 

1.15.3

Warunki i kryteria uznania towarzystwa klasyfikacyjnego wnioskującego o uznanie

1-86

 

1.15.4

Zobowiązania rekomendowanych towarzystw klasyfikacyjnych

1-86

Dział

1.16

Procedura wydawania świadectw dopuszczenia

1-87

 

1.16.1

Świadectwo dopuszczenia

1-87

 

1.16.2

Wydawanie i uznawanie świadectw dopuszczenia

1-89

 

1.16.3

Procedura inspekcji

1-89

 

1.16.4

Jednostka inspekcyjna

1-90

 

1.16.5

Wniosek o wydanie świadectwa dopuszczenia

1-90

 

1.16.6

Wpisy i zmiany w świadectwie dopuszczenia

1-90

 

1.16.7

Zgłoszenie statku do inspekcji

1-91

 

1.16.8

Inspekcja wstępna

1-91

 

1.16.9

Inspekcja nadzwyczajna

1-91

 

1.16.10

Inspekcja okresowa i odnowienie świadectwa dopuszczenia

1-91

 

1.16.11

Przedłużenie terminu ważności świadectwa dopuszczenia bez inspekcji

1-91

 

1.16.12

Inspekcja na żądanie władz

1-91

 

1.16.13

Wycofanie, zatrzymanie i przywrócenie świadectwa dopuszczenia

1-91

 

1.16.14

Wydanie kopii

1-92

 

1 16.15

Rejestr świadectw dopuszczenia

1-92

CZĘŚĆ 2

KLASYFIKACJA

(patrz Tom II)

CZĘŚĆ 3

WYKAZ TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH, PRZEPISY SPECJALNE ORAZ WYŁĄCZENIA W ZWIĄZKU Z ILOŚCIAMI OGRANICZONYMI I WYŁĄCZONYMI

(patrz Tom II)

Dział

3.1

Przepisy ogólne

(patrz Tom II)

 

3.2

Wykaz towarów niebezpiecznych

(patrz Tom II)

 

3.2.1

Objaśnienia do tabeli A: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku numerycznym UN

(patrz Tom II)

 

3.2.2

Tabela B: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku alfabetycznym

(patrz Tom II)

 

3.2.3

Tabela C: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku numerycznym UN

(patrz Tom II)

 

3.2.4

Warunki zastosowania rozdziału 1.5.2 dotyczącego zezwoleń specjalnych dla przewozu w zbiornikowcach

(patrz Tom II)

Dział

3.3

Przepisy specjalne dotyczące określonych przedmiotów lub materiałów

(patrz Tom II)

Dział

3.4

Towary niebezpieczne zapakowane w ilościach ograniczonych

(patrz Tom II)

Dział

3.5

Towary niebezpieczne zapakowane w ilościach wyłączonych

(patrz Tom II)

CZĘŚĆ 4

PRZEPISY DOTYCZĄCE UŻYWANIA OPAKOWAŃ, CYSTERN I JEDNOSTEK ŁADUNKOWYCH DO PRZEWOZU LUZEM

4-1

Dział

4.1

Przepisy ogólne

4-3

CZĘŚĆ 5

PROCEDURY EKSPEDYCYJNE

5-1

Dział

5.1

Przepisy ogólne

5-3

 

5.1.1.

Zastosowanie i przepisy ogólne

5-3

 

5.1.2

Stosowanie opakowań zbiorczych

5-3

 

5.1.3

Próżne nieoczyszczone opakowania (włącznie z DPPL oraz opakowaniami dużymi), cysterny, MEMU, pojazdy, wagony i kontenery do przewozu luzem

5-3

 

5.1.4

Pakowanie razem

5-3

 

5.1.5

Przepisy ogólne dla klasy 7

5-4

Dział

5.2

Znakowanie i umieszczanie nalepek ostrzegawczych

5-9

 

5.2.1

Znakowanie sztuk przesyłek

5-9

 

5.2.2

Nalepki ostrzegawcze na sztukach przesyłek

5-13

Dział

5.3

Umieszczanie dużych nalepek ostrzegawczych oraz znakowanie kontenerów, MEGC, MEMU, kontenerów-cystern, cystern przenośnych, pojazdów i wagonów

5-21

 

5.3.1

Umieszczanie dużych nalepek ostrzegawczych

5-21

 

5.3.2

Oznakowanie tablicami pomarańczowymi

5-24

 

5.3.3

Znak dla materiałów o podwyższonej temperaturze

5-29

 

5.3.4

Oznakowanie dla przewozu w łańcuchu transportowym zawierającym transport morski

5-31

 

5.3.5

(zarezerwowany)

5-31

 

5.3.6

Znak dla materiałów zagrażających środowisku

5-31

Dział

5.4

Dokumentacja

5-33

 

5.4.0

Przepisy ogólne

5-33

 

5.4.1

Dokument przewozowy dla przewozu towarów niebezpiecznych i związane z nim informacje

5-33

 

5.4.2

Certyfikat pakowania kontenera lub pojazdu

5-41

 

5.4.3

Instrukcje pisemne

5-43

 

5.4.4

Przechowywanie informacji o przewozie towarów niebezpiecznych

5-48

 

5.4.5

Przykład formularza dla multimodalnego przewozu towarów niebezpiecznych

5-48

Dział

5.5

Przepisy specjalne

5-51

 

5.5.1

(skreślony)

5-51

 

5.5.2

Przepisy specjalne dotyczące jednostek transportowych cargo (UN 3359)

5-51

 

5.5.3

Przepisy specjalne dotyczące sztuk przesyłki, pojazdów, wagonów i kontenerów zawierających materiały stwarzające zagrożenie uduszeniem, jeżeli używane są dla chłodzenia lub klimatyzowania (takie jak suchy lód (UN 1845) lub azot schłodzony skroplony (UN 1977) lub argon schłodzony skroplony (UN 1951)

5-52

CZĘŚĆ 6

WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY I BADAŃ OPAKOWAŃ (WRAZ Z DPPL I OPAKOWANIAMI DUŻYMI), CYSTERN I JEDNOSTEK DO PRZEWOZU LUZEM

6-1

Dział

6.1

Przepisy ogólne

6-3

CZĘŚĆ 7

PRZEPISY O WARUNKACH ZAŁADUNKU, PRZEWOZU, ROZŁADUNKU, MANIPULOWNIA ŁADUNKIEM

7-1

Dział

7.1

Statki do przewozu ładunków suchych

7-3

 

7.1.0

Przepisy ogólne

7-3

 

7.1.1

Sposób przewozu towarów

7-3

 

7.1.2

Wymagania mające zastosowania do statków

7-4

 

7.1.3

Przepisy eksploatacyjne ogólne

7-4

 

7.1.4

Wymagania dodatkowe dotyczące załadunku, przewozu, rozładunku i innego manipulowania ładunkiem

7-7

 

7.1.5

Wymagania dodatkowe dotyczące ruchu statków

7-21

 

7.1.6

Wymagania dodatkowe

7-23

Dział

7.2

Zbiornikowce

7-27

 

7.2.0

Przepisy ogólne

7-27

 

7.2.1

Sposób przewozu towarów

7-27

 

7.2.2

Wymagania mające zastosowanie do statków

7-27

 

7.2.3

Przepisy eksploatacyjne ogólne

7-29

 

7.2.4

Dodatkowe wymagania dotyczące załadunku, przewozu, rozładunku i innego manipulowania ładunkiem

7-33

 

7.2.5

Wymagania dodatkowe dotyczące ruchu statków

7-42

CZĘŚĆ 8

PRZEPISY DOTYCZĄCE ZAŁOGI STATKÓW, WYPOSAŻENIA, EKSPLOATACJI I DOKUMENTACJI

8-1

Dział

8.1

Przepisy ogólne dotyczące statków i wyposażenia

8-3

 

8.1.1

(zarezerwowany)

8-3

 

8.1.2

Dokumenty

8-3

 

8.1.3

(zarezerwowany)

8-4

 

8.1.4

Urządzenia przeciwpożarowe

8-4

 

8.1.5

Wyposażenie specjalne

8-5

 

8.1.6

Sprawdzanie i przegląd wyposażenia

8-5

 

8.1.7

Instalacje elektryczne

8-5

 

8.1.8

(skreślony)

8-5

 

8.1.9

(skreślony)

8-5

 

8.1.10

(skreślony)

8-5

 

8.1.11

Rejestr operacji w trakcie przewozu dotyczący przewozu UN 1203

8-6

Dział

8.2

Wymagania dotyczące szkolenia

8-7

 

8.2.1

Przepisy ogólne dotyczące szkolenia ekspertów

8-7

 

8.2.2

Przepisy specjalne dotyczące szkolenia ekspertów

8-8

Dział

8.3

Wymagania, do jakich powinna stosować się załoga statku

8-17

 

8.3.1

Osoby upoważnione do przebywania na pokładzie

8-17

 

8.3.2

Lampy przenośne

8-17

 

8.3.3

Wejście na pokład

8-17

 

8.3.4

Zakaz palenia, korzystania z ognia i światła nieosłoniętego

8-17

 

8.3.5

Zagrożenia wynikające z pracy na pokładzie

8-17

Dział

8.4

(zarezerwowany)

8-19

Dział

8.5

(zarezerwowany)

8-21

Dział

8.6

Dokumenty

8-23

 

8.6.1

Świadectwa dopuszczenia

8-23

 

8.6.2

Świadectwo wiedzy specjalistycznej ADN zgodnie z 8.2.1.3, 8.2.1.5 lub 8.2.1

8-33

 

8.6.3

Lista kontro Ina ADN

8-34

 

8.6.4

(skreślony)

8-37

CZĘŚĆ 9

PRZEPISY BUDOWY

9-1

Dział

9.1

Przepisy budowy statków do ładunków suchych

9-3

 

9.1.0

Przepisy budowy mające zastosowanie do statków do przewozu ładunków suchych

9-3

Dział

9.2

Przepisy budowy dotyczące statków morskich spełniających wymagania konwencji SOLAS 74 Rozdział II-2 Reguła 19 lub SOLAS 74 Rozdział II-Reguła 54

9-15

Dział

9.3

Przepisy budowy zbiornikowców

9-19

 

9.3.1

Przepisy budowy zbiornikowców typu G

9-19

 

9.3.2

Przepisy budowy zbiornikowców typu C

9-43

 

9.3.3

Przepisy budowy zbiornikowców typu N

9-69

 

9.3.4

Konstrukcje alternatywne

9-95

 

ZAŁĄCZONE PRZEPISY

Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN)

wraz z Załączonymi Przepisami, obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2017 r.

Tom II

SPIS TREŚCI

TOM 2

 

 

 

Strony

CZĘŚĆ 1

PRZEPISY OGÓLNE

(patrz Tom I)

CZĘŚĆ 2

KLASYFIKACJA

2-1

 

2.1

Przepisy ogólne

2-3

 

2.1.1

Wstęp

2-3

 

2.1.2

Zasady klasyfikacji

2-4

 

2.1.3

Klasyfikacja materiałów niewymienionych z nazwy, włącznie z roztworami i mieszaninami (takimi jak preparaty i odpady)

2-5

 

2.1.4

Klasyfikacja próbek

2-9

Dział

2.2

Przepisy szczególne dotyczące poszczególnych klas

2-11

 

2.2.1

Klasa 1 Materiały wybuchowe i przedmioty z materiałami wybuchowymi

2-11

 

2.2.2

Klasa 2 Gazy

2-34

 

2.2.3

Klasa 3 Materiały zapalne ciekłe

2-42

 

2.2.41

Klasa 4.1 Materiały zapalne stałe, materiały samoreaktywne, materiały polimeryzujące oraz materiały wybuchowe odczulone stałe

2-47

 

2.2.42

Klasa 4.2 Materiały podatne na samozapalenie

2-56

 

2.2.43

Klasa 4.3 Materiały wydzielające w zetknięciu z wodą gazy palne

2-59

 

2.2.51

Klasa 5.1 Materiały utleniające

2-62

 

2.2.52

Klasa 5.2 Nadtlenki organiczne

2-66

 

2.2.61

Klasa 6.1 Materiały trujące

2-76

 

2.2.62

Klasa 6.2 Materiały zakaźne

2-86

 

2.2.7

Klasa 7 Materiały promieniotwórcze

2-92

 

2.2.8

Klasa 8 Materiały żrące

2-114

 

2.2.9

Klasa 9 Różne materiały i przedmioty niebezpieczne

2-119

Dział

2.3

Metody badań

2-125

 

2.3.0

Przepisy ogólne

2-125

 

2.3.1

Badanie na wypacanie materiałów wybuchowych kruszących typu A

2-125

 

2.3.2

Badania dotyczące mieszanin znitrowanej celulozy klasy 4.1

2-126

 

2.3.3

Badania dotyczące materiałów ciekłych zapalnych klas 3,6.1 i 8

2-127

 

2.3.4

Oznaczanie podatności na płynięcie

2-128

 

2.3.5

Klasyfikowanie materiałów metaloorganicznych do klas 4.2 i 4.3

2-129

Dział

2.4

Kryteria dla substancji zagrażających środowisku wodnemu

2-131

 

2.4.1

Ogólne definicje

2-131

 

2.4.2

Określenia i wymagane dane

2-131

 

2.4.3

Kategorie i kryteria klasyfikacji dla substancji

2-133

 

2.4.4

Kategorie i kryteria klasyfikacji dla mieszanin

2-136

CZĘŚĆ 3

WYKAZ TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH, PRZEPISY SPECJALNE ORAZ WYŁĄCZENIA W ZWIĄZKU Z ILOŚCIAMI OGRANICZONYMI I WYŁĄCZONYMI

3-1

Dział

3.1

Przepisy ogólne

3-3

 

3.1.1

Wprowadzenie

3-3

 

3.1.2

Oficjalna nazwa przewozowa

3-3

 

3.1.3

Roztwory i mieszaniny

3-4

Dział

3.2

Wykaz towarów niebezpiecznych

3-7

 

3.2.1

Objaśnienia do tabeli A: wykaz towarów niebezpiecznych w porządku numerycznym UN

3-7

 

3.2.2

Tabela B: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku alfabetycznym

3-11

 

3.2.3

Tabela C: Wykaz towarów niebezpiecznych w porządku numerycznym UN

3-12

 

3.2.4

Warunki zastosowania rozdziału 1.5.2 dotyczącego zezwoleń specjalnych dla przewozu w zbiornikowcach

3-36

Dział

3.3

Przepisy specjalne dotyczące określonych przedmiotów lub materiałów

3-49

Dział

3.4

Towary niebezpieczne zapakowane w ilościach ograniczonych

3-85

 

3.4.7

Oznakowanie sztuk przesyłek zawierających ilości ograniczone

3-85

 

3.4.8

Oznakowanie sztuk przesyłek zawierających ilości ograniczone, zgodnie z częścią 3 dział 4 Instrukcji technicznych ICAO

3-86

Dział

3.5

Towary niebezpieczne zapakowane w ilościach wyłączonych

3-89

 

3.5.1

Ilości wyłączone

3-89

 

3.5.2

Opakowania

3-89

 

3.5.3

Badania sztuk przesyłek

3-90

 

3.5.4

Znakowanie sztuk przesyłek

3-90

 

3.5.5

Ilość maksymalna sztuk przesyłek na wagon lub kontener

3-91

 

3.5.6

Dokumentacja

3-91

CZĘŚĆ 4

PRZEPISY DOTYCZĄCE UŻYWANIA OPAKOWAŃ, CYSTERN I JEDNOSTEK ŁADUNKOWYCH DO PRZEWOZU LUZEM

(patrz Tom I)

CZĘŚĆ 5

PROCEDURY EKSPEDYCYJNE

(patrz Tom I)

CZĘŚĆ 6

WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY I BADAŃ OPAKOWAŃ (WRAZ Z DPPL I OPAKOWANIAMI DUŻYMI), CYSTERN I JEDNOSTEK DO PRZEWOZU LUZEM

(patrz Tom I)

CZĘŚĆ 7

PRZEPISY O WARUNKACH ZAŁADUNKU, PRZEWOZU, ROZŁADUNKU, MANIPULOWANIA ŁADUNKIEM

(patrz Tom I)

CZĘŚĆ 8

PRZEPISY DOTYCZĄCE ZAŁOGI STATKÓW, WYPOSAŻENIA, EKSPLOATACJI I DOKUMENTACJI

(patrz Tom I)

CZĘŚĆ 9

PRZEPISY BUDOWY

(patrz Tom I)

 

Wersja angielska, Tom I

Wersja angielska, Tom II

reklama

POLECANE

Artykuł sponsorowany

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Eco Carport

Producent i dystrybutor wiat z drewna

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »