Kategorie
Piotr Wyrwa

Doradca podatkowy nr 12653

Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Wydziału Ekonomii Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu. Posiada blisko 7 letnie doświadczenie zawodowe, specjalizując się w kwestiach bieżącego doradztwa podatkowego w zakresie CIT i VAT.

Z RSM Poland związany od 2016 r.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 8 maja 2019 r. (sygn. C-127/18) w sprawie A–PACK i jego wpływ na prawo do skorzystania z ulgi na złe długi w VAT przez polskich podatników omawia Piotr Wyrwa, doradca podatkowy z RSM Poland.
Na mocy ustawy z 9 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego działalności innowacyjnej, z początkiem 2018 r. wprowadzono kolejne modyfikacje w funkcjonowaniu ulgi na działalność badawczo-rozwojową (dalej: B+R).
Na gruncie VAT opodatkowaniu podlegają tylko takie czynności, które wykonywane są w zamian za wynagrodzenie. Przepisy przewidują jednak od tej zasady dwa istotne wyjątki. Po pierwsze, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatną dostawę towarów uważa się także nieodpłatne przekazanie lub zużycie towarów, po spełnieniu określonych warunków. Z kolei w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT określono przypadki, w których nieodpłatne świadczenie usług jest zrównane z czynnością odpłatną. Zastosowanie tych przepisów w praktyce rodzi wiele wątpliwości. W niniejszym artykule zostało omówione jedno z takich zagadnień problemowych, tj. wymogi dokumentacyjne związane z takim czynnościami.
Wejście w życie z początkiem 2018 r. ustawy z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, będzie skutkować wprowadzeniem do ustawy o CIT oraz ustawy o PIT daleko idących zmian. Jedną z ciekawszych aspektów nowelizacji jest wprowadzenie specyficznego opodatkowania przychodów, osiąganych w następstwie samego posiadania określonych nieruchomości - tzw. „minimalny podatek”.
Od początku 2018 roku zaczną obowiązywać nowe przepisy, które nakładają na podatników CIT limity kosztów uzyskania przychodów odnośnie wydatków na usługi niematerialne, z tytułu opłat za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości oraz odnośnie kosztów dotyczących przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek.
Z początkiem 2018 roku podatników CIT czekają duże zmiany. Wprowadzi je ustawa z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Pakiet zmian wprowadzanych przez ten akt jest szeroki i w znaczniej mierze służy dalszemu zacieśnianiu polityki fiskalnej oraz uszczelnianiu systemu podatkowego (m.in. poprzez wyodrębnienia w ustawie o CIT dwóch źródeł przychodów, ograniczenia możliwości zaliczenia do kosztów wydatków na niektóre usługi niematerialne, czy też wprowadzenie minimalnego podatku od nieruchomości komercyjnych).
Podatnicy CIT są zobowiązani do samodzielnego obliczenia wysokości podatku oraz jego uiszczenia bez wezwania organu w określonym terminie. Ustawa o CIT nakazuje wpłatę podatku już w trakcie trwającego roku podatkowego poprzez zapłatę zaliczek. W tym zakresie przewidziano dwa okresy za które możliwa jest ich wpłata: miesiące lub kwartały.
Z początkiem maja 2017 roku rozpoczęto prace nad wprowadzeniem kompleksowych zmian w zakresie tzw. ulgi na działalność badawczo-rozwojową (dalej: ulga B+R). Do chwili obecnej, projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego działalności innowacyjnej (dalej: Projekt) nie został jeszcze oficjalnie przekazany pod obrady Sejmu. Niemniej, jego ostatnia wersja pozwala na przedstawienie najważniejszych założeń planowanych zmian, które mają zacząć obowiązywać już od 1 stycznia 2018 r.
W praktyce zdarza się, że podatnicy identyfikują w swoim majątku aktywa, które – pomimo formalnej możliwości uznania za środki trwałe (ŚT) / wartości niematerialne i prawne (WNiP) – nie zostały przez nich wprowadzone do ewidencji. Taka sytuacja może być w szczególności następstwem przeprowadzenia inwentaryzacji majątku podatnika. Możliwe są również inne nietypowe sytuacje, związane np. z „odnalezieniem” przez podatnika na swojej nieruchomości elementów infrastruktury czy też budynków, o których istnieniu dotychczas nie wiedział.
W czasach minionego już ustroju, powszechną praktyką organów państwa było stosowanie instytucji wywłaszczenia nieruchomości. Podstawą do takiego działania był np. dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, czy też dekret z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Choć wskazane akty legitymizowały wywłaszczenie w minionym ustroju, to osoby pozbawione mienia – w praktyce także ich spadkobiercy lub osoby, które nabyły uprawnienia do zwrotu nieruchomości – odzyskują takie nieruchomości albo otrzymują odszkodowanie z tego tytułu, jeżeli ich zwrot z różnych przyczyn nie jest możliwy.
Przepisy ustaw podatkowych nakazują podatnikom przekazywać właściwym organom nie tylko dane mające bezpośredni wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązują one także do udostępniania innych informacji, po części o znaczeniu statystycznym. Jeden z takich obowiązków realizowany jest poprzez składanie informacji CIT-ST.
Wpływ wyroku TSUE w sprawie Euro Park Service na stosowanie klauzuli przeciw unikaniu opodatkowania wskazanej w art. 10 ust. 4 i ust. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) wyjaśnia Piotr Wyrwa, doradca podatkowy z RSM Poland.
W praktyce podatnicy współpracują z kontrahentami, którzy na ich zlecenie wykonują usługi na powierzonym im towarze. Niejednokrotnie warunki współpracy zakładają, że takie czynności będą fizycznie wykonane przez kontrahenta w jego zakładzie położonym w innym kraju. Jak takie zdarzenia należy klasyfikować na potrzeby VAT?
Umowy sprzedaży mogą zawierać zastrzeżenie, zgodnie z którym ich realizacja uzależniona jest od ziszczenia się określonego warunku. Przykładem takiej sytuacji jest zawarcie umowy sprzedaży rzeczy z zastrzeżeniem, że przeniesienie własności nie może nastąpić wcześniej niż z chwilą zapłaty umówionej ceny przez nabywcę.
Ulga na działalność badawczo-rozwojową umożliwia podatnikom CIT odliczenie od podstawy opodatkowania „kosztów kwalifikowanych”, poniesionych na działalność badawczo-rozwojową. Takie wydatki obniżają dochód podatnika jako koszty uzyskania przychodów – a dodatkowo – ich określony procent pomniejsza podstawę opodatkowania. W konsekwencji, zmniejszeniu ulega podatek do zapłaty.
Do ustawy o CIT z początkiem 2016 r. wprowadzono tzw. „ulgę na działalność badawczo-rozwojową”. Jej istota polega na możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania CIT „kosztów kwalifikowanych”, poniesionych przez podatnika na działalność badawczo-rozwojową, pomimo że wydatki te stanowiły już koszty uzyskania przychodów. Zasady korzystania z ulgi przez podatników CIT zostały uregulowane w art. 4a pkt. 26-28, art. 9 ust. 1b oraz art. 18d-18e ustawy o CIT
Obowiązki dokumentacyjne w VAT przy „sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju” i „sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju” wyjaśnia Piotr Wyrwa, doradca podatkowy z RSM Poland.
Z początkiem 2017 roku wprowadzone zostały istotne zmiany w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, m.in. w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku u źródła w związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz zagranicznych podmiotów (na mocy ustawy z 5 września 2016 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1550). Nowe regulacje rozszerzają katalog sytuacji powodujących obowiązek potrącenia podatku u źródła oraz wprowadzają zupełnie nowe warunki formalne konieczne do zwolnienia z podatku u źródła niektórych płatności wypłacanych na rzecz zagranicznych podmiotów powiązanych.
Z początkiem 2017 roku zaczęły obowiązywać istotne zmiany w przedmiocie ustalania miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami. Dla ich pełnego zrozumienia konieczne jest poznanie zarówno dotychczasowej praktyki orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jak i przepisów Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 1042/2013 wraz ze specjalnymi wyjaśnieniami opublikowanymi przez Komisję Europejską.