REKLAMA

REKLAMA

Kategorie
Zaloguj się

Zarejestruj się

Proszę podać poprawny adres e-mail Hasło musi zawierać min. 3 znaki i max. 12 znaków
* - pole obowiązkowe
Przypomnij hasło
Witaj
Usuń konto
Aktualizacja danych
  Informacja
Twoje dane będą wykorzystywane do certyfikatów.
ID Advisory

Nie mnożymy wątpliwości, proponujemy konkretne rozwiązania

Po wielu latach lat spędzonych na stanowiskach managerskich w firmach z tzw. Wielkiej Czwórki oraz w największych kancelariach prawnych, postanowiliśmy stworzyć miejsce, które pozwoli kompleksowo, a jednocześnie w zindywidualizowany sposób rozpatrywać problemy naszych Klientów. Problemy nie tylko podatkowe czy prawne, ale przede wszystkim biznesowe.

ID Advisory to ekspercka kancelaria prawno-podatkowa, którą tworzą wyłącznie wyspecjalizowani eksperci. Nie delegujemy do pracy u Klienta praktykantów i osób bez odpowiedniego doświadczenia. Klient ma pewność, że posiadający wieloletnie doświadczenie ekspert, z którym prowadzi rozmowy będzie obsługiwał go osobiście.

Naszym priorytetem jest zrozumienie biznesu Klienta, poznanie jego tożsamości i zarządzanie kwestiami prawno-podatkowymi przewidując ich długoterminowe konsekwencje. Wspólnie z Klientem bierzemy odpowiedzialność za decyzje, które podejmować należy oceniając nie tylko obecny stan faktyczny, ale przewidując ich wpływ na dalszy rozwój biznesu.

Nie mnożymy wątpliwości, proponujemy konkretne rozwiązania, które mają zapewnić bezpieczeństwo, ale również maksymalnie usprawnić efektywność biznesową.

Kontakt:

ID Advisory
Budynek Skylight, XIV piętro
ul. Złota 59, 00-120 Warszawa
+48 22 110 38 21
biuro@idadvisory.pl
https://idadvisory.pl/

Kwestia podatkowego rozliczania kar umownych od lat pozostaje jednym z najbardziej spornych obszarów w praktyce CIT. Choć przepisy się nie zmieniają, zmienia się sposób ich interpretacji – i jak pokazuje najnowszy przykład, coraz częściej na korzyść podatników.
Sprzedaż nieruchomości gruntowych podlega na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług kwalifikacji jako odpłatna dostawa towarów. Co do zasady obejmuje to zarówno grunty zabudowane, jak i niezabudowane. Przepisy przewidują jednak możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku, jeśli spełnione zostaną warunki wynikające m.in. z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy możliwe jest zastosowanie zwolnienia, ma przeznaczenie gruntu wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub - w przypadku jego braku - decyzji o warunkach zabudowy. To właśnie przeznaczenie formalnoprawne, a nie faktyczne wykorzystanie gruntu, determinuje kwalifikację jako teren budowlany.

REKLAMA

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 marca 2026 r. w sprawie C 436/24 odnosi się do kwalifikacji podatkowej punktów przyznawanych klientom w ramach programów lojalnościowych. Spór powstał na tle szwedzkiego systemu lojalnościowego, w którym nabywcy otrzymywali punkty proporcjonalne do wartości dokonanych zakupów, a następnie mogli wymieniać je na towary o niskiej wartości podczas kolejnych transakcji. Przedmiotem rozstrzygnięcia było ustalenie, czy punkty tego rodzaju mogą zostać uznane za „bon” w rozumieniu art. 30a dyrektywy VAT, co w konsekwencji przesądzałoby o sposobie ich opodatkowania oraz o ewentualnym zastosowaniu art. 73a regulującego zasady ustalania podstawy opodatkowania przy realizacji bonów różnego przeznaczenia.
Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 grudnia 2025 r., sygn. 0111 KDIB2 1.4010.460.2025.1.KW, dotyczy kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez pracodawcę na finansowanie kursów edukacyjnych dla dzieci pracowników. Z uwagi na rosnące znaczenie świadczeń pozapłacowych w politykach kadrowych przedsiębiorstw, rozstrzygnięcie to ma istotne znaczenie dla podatników analizujących możliwość ujęcia tego typu programów w kosztach podatkowych.

REKLAMA

Czy państwa członkowskie mogą ograniczyć stosowanie obniżonej stawki VAT wyłącznie do samego zakwaterowania, wyłączając z niej świadczenia dodatkowe oferowane w ramach pobytu hotelowego? Czy dopuszczalne jest takie rozdzielenie opodatkowania nawet wtedy, gdy z perspektywy klienta usługa ma charakter kompleksowy?
Wyrok Sądu Unii Europejskiej z 11 lutego 2026 r. w sprawie T 689/24 dotyczył wykładni przepisów dyrektywy 2006/112/WE w zakresie momentu powstania i prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Projekt UD196 wprowadza szeroki pakiet zmian w Ordynacji podatkowej oraz w zakresie raportowania schematów podatkowych, koncentrując się na uproszczeniu procedur, ograniczeniu obowiązków dokumentacyjnych i zwiększeniu przewidywalności działania organów podatkowych. Zmiany obejmują m.in. ograniczenie raportowania MDR, modyfikację zasad przedawnienia, uproszczenia w rozliczeniach i postępowaniach podatkowych oraz dostosowanie regulacji do systemu doręczeń elektronicznych.
Ulga na sponsoring, obowiązująca od 1 stycznia 2022 r., jest instrumentem podatkowym wspierającym działalność społecznie użyteczną w obszarze sportu, kultury, nauki oraz szkolnictwa wyższego. Konstrukcyjnie polega na tym, że podatnik rozlicza łącznie 150% poniesionych wydatków: 100% jako koszty uzyskania przychodów (KUP) oraz dodatkowe 50% jako odliczenie od podstawy opodatkowania na podstawie art. 18ee ustawy o CIT.
Od 1 lutego 2026 r. wszedł w życie obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur (KSeF). Jest to jedna z największych zmian w obszarze dokumentowania transakcji w VAT, która obejmie zdecydowaną większość podatników. Jednak w praktyce nie wszystkie czynności będą musiały być dokumentowane w KSeF. Rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 7 grudnia 2025 r. (Dz. U. poz. 1740) wprowadza istotne wyjątki, uwzględniając specyfikę niektórych usług i ograniczenia techniczne systemu.
Czy zbiorniki i silosy wykorzystywane w procesach produkcyjnych mogą być traktowane jako budowle podlegające opodatkowaniu, czy jedynie jako urządzenia techniczne? Najnowsze orzecznictwo, w tym wyrok NSA z 7 października 2025 r. (sygn. III FSK 738/24), wskazuje, że nawet, gdy obiekty te służą procesom technologicznym, ich podstawowa funkcja i konstrukcja kwalifikują je jako budowle, co przekłada się na konieczność opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości.
Rozliczenie kosztów działań marketingowych przez dealerów samochodowych może stanowić problem na gruncie prawa podatkowego. Szczególne wątpliwości budzą wydatki poniesione w ramach programów motywacyjnych dystrybutorów, które mają na celu uzyskanie bonusów jakościowych. Kluczowym problemem interpretacyjnym jest rozgraniczenie między kosztami uzyskania przychodów, a wydatkami na reprezentację, które zgodnie z przepisami ustawy o CIT nie mogą być zaliczane do kosztów podatkowych. Orzecznictwo sądów administracyjnych pokazuje jednak, że organy podatkowe często błędnie kwalifikują tego typu wydatki, nie uwzględniając ich rzeczywistego celu gospodarczego i związku z osiąganymi przychodami.
Kwestia opodatkowania pożyczek udzielanych przez spółki rozliczające się estońskim CIT na rzecz podmiotów powiązanych budzi wątpliwości interpretacyjne. Ostateczne stanowisko w tej sprawie może przesądzić o kształcie stosowania estońskiego CIT w praktyce.
Najnowszy wyrok TSUE z 8 maja 2025 r. (sygn. C-615/23), potwierdził stanowisko zaprezentowane przez Rzeczniczkę Generalną w opinii z 13 lutego 2025 r. Zgodnie ze wspomnianym stanowiskiem rekompensaty jakie będą wypłacane przez jednostki samorządu terytorialnego spółkom komunalnym w związku z realizacją publicznych usług transportowych nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tak długo jak nie będą miały bezpośredniego wpływu na cenę usługi. O ile sam wyrok dotyczył usług transportowych to może mieć w przyszłości przełożenie również na inne obszary działalności.
Najnowsze stanowisko Szefa KAS (odmowa wydania opinii zabezpieczającej z 5 maja 2025 r., sygn. DKP16.8082.14.2024) pokazuje, że wykorzystanie fundacji rodzinnej jako pośrednika w sprzedaży udziałów może zostać uznane za unikanie opodatkowania. Mimo deklarowanych celów sukcesyjnych, KAS uznał działanie za sztuczne i sprzeczne z celem przepisów.
W wyroku z 6 maja 2025 r., sygn. II FSK 1012/22 Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z stanowiskiem, że kary umowne mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli niewykonanie dostawy - nie wynikało z winy spółki. Niepewność w tej sprawie wynikała z wykładni art. 16 ust 1 pkt 22 ustawy o CIT, w którym określono jakie kary umowne i odszkodowania nie mogą być uznane za koszty podatkowe. W orzecznictwie przepis ten jest interpretowany literalnie, uznając że pozostałe rodzaje wypłat odszkodowawczych niż wskazane w przepisie mogą być uznane za koszt podatkowy.
Niedawna interpretacja podatkowa (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.66.2025.2.ED) dla producenta opakowań z tworzyw sztucznych rozstrzyga tę kwestię, wskazując, które wydatki targowe i promocyjne podlegają odliczeniu, a które - mimo argumentacji podatnika - pozostają poza zakresem ulgi. Organ zastosował ścisłą wykładnię językową, potwierdzając kwalifikowalność jedynie części ponoszonych przez przedsiębiorców kosztów.
W świetle marcowego wyroku NSA (sygn. II FSK 1412/24) zmienia się podejście do kwalifikacji podatkowej spółek powstałych z przekształcenia jednoosobowych działalności gospodarczych. Wyrok ten przesądził, że takie podmioty mogą korzystać z przywilejów "podatnika rozpoczynającego działalność" na gruncie przepisów o estońskim CIT.
Ulga na ekspansję to jedno z rozwiązań podatkowych, które miało na celu wsparcie przedsiębiorców w pozyskiwaniu nowych rynków poprzez możliwość zaliczenia do kosztów wydatków na reklamę nowych produktów oraz udział w targach. Przepisy w tym zakresie budzą jednak liczne wątpliwości interpretacyjne, zwłaszcza w odniesieniu do podmiotów, które nie wytwarzają fizycznie produktów, lecz jedynie sprzedają je pod własną marką.
Najnowsze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przynoszą istotne zmiany dla spółek nieruchomościowych w zakresie możliwości rozpoznawania odpisów amortyzacyjnych w kosztach podatkowych. W styczniu tego roku NSA w kilku wyrokach (sygn. II FSK 788/23, II FSK 789/23, II FSK 987/23, II FSK 1086/23, II FSK 1652/23) potwierdził korzystne dla podatników stanowisko wojewódzkich sądów administracyjnych (WSA).
To pytanie zadała jedna ze spółek z o.o., która w wyniku nieprzewidzianych opóźnień w realizacji kontraktów została zobowiązana do ich zapłaty. Wątpliwości dotyczyły tego, czy takie wydatki powinny być uznane za niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

REKLAMA