| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.4131.255.2012 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego

z dnia 29 października 2012r.

Działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r.,
Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), stwierdzam nieważność uchwały Nr XXVI/195/12 Rady Miejskiej w Tolkmicku z dnia 27 września 2012 r., w sprawie ustalenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania, w części dotyczącej: § 2 oraz § 3 w zakresie sformułowania "zaświadczenie lekarskie".

Uzasadnienie

Rada Miejska w Tolkmicku działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, ustaliła szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania.

Stosownie do art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania.

Zgodnie z ust. 1 i ust. 2 art. 50 powołanej wyżej ustawy, osobie samotnej, która z powodu wieku, chorobylub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

W § 2 uchwały Rada, postanowiła, iż świadczenie w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych przyznaje się osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy osoby drugiej, a jest jej pozbawiona lub osobie pozostającej w rodzinie, która wymaga pomocy drugiej osoby, a rodzina nie może takiej pomocy zapewnić.

Rada dokonując powyższej regulacji, ustalając katalog osób uprawnionych do korzystania z usług opiekuńczych, wykroczyła poza delegację wynikającą z wyżej powołanego art. 50 ust. 6 ustawy, który przyznaje radzie gminy kompetencje tylko do ustalenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze oraz określenia szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania. Katalog osób uprawnionych został określony w ustawie o pomocy społecznej w ust. 1 i 2 powyższego przepisu. Należy wskazać, iż Rada wprowadzajączakwestionowany zapis, pominęła jeden z elementów normy prawnej powodując zawężenie kręgu osób uprawnionych do wyżej wymienionych świadczeń. Należy bowiem nadmienić, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Treść kwestionowanego zapisu spowodowała również modyfikację regulacji ustawowej zawartej w art. 50 ust. 2 wyżej powołanej ustawy.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż zgodnie z poglądami doktryny oraz judykatury ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Zatem z istoty aktu prawa miejscowego wynika niedopuszczalność takiego działania organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących go norm o charakterze powszechnie obowiązującym.

W § 3 ust. 1 uchwały Rada wskazała, iż podstawę do przyznania usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych stanowią: wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego albo innej osoby, zaświadczenie lekarskie oraz wywiad środowiskowy sporządzony zgodnie z ustawą o pomocy społecznej.

Rada Miejska przyjmując, iż podstawą do przyznania usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych jest m.in. zaświadczenie lekarskie, bezpodstawnie nałożyła obowiązek przedłożenia zaświadczenia lekarskiego przy korzystaniu z usług opiekuńczych.

Zgodnie z art. 50 ust. 3 powołanej ustawy, usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem.

Z regulacji powyższej wynika, iż posiadanie zalecenia lekarskiego jest niezbędne jedynie przy ubieganiu się o świadczenie jednego konkretnego rodzaju usługi, a mianowicie pielęgnacji.

Przyjęcie zatem, iż podstawą przyznawania usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych jest m.in. posiadanie zaświadczenia lekarskiego, spowodowało zawężenie kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania z usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych.

A zatem i powyższa regulacja, w tym zakresie stanowi przekroczenie upoważnienia zawartego w powołanym art. 50 ust. 6 ustawy, stanowiącego podstawę do podjęcia badanej uchwały.

Powyższe stanowisko znajduje oparcie z orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. IV SA/Gl 428/08, który stwierdził, iż: "rada gminy przekracza uprawnienia zawarte w delegacji art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, gdy rozszerza konieczność przedłożenia zaświadczenia lekarskiego przy korzystaniu z wszelkich usług opiekuńczych, albowiem art. 50 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, wymaga takiego zalecenia lekarskiego jedynie przy świadczeniu jednego rodzaju usług tj. pielęgnacji."

Mając powyższe na uwadze, zaistniała konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w części, o której mowa w sentencji.

Ponadto należy nadmienić, iż stosownie do upoważnienia zawartego w art. 50 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, o raz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania.

Brak zapisu w tytule uchwały oraz w treści uchwały dotyczącego wyłączenia regulacji w zakresiespecjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, może dla przeciętnego odbiorcy aktu sugerować, iż warunki określone w podjętej uchwale dotyczą również tych usług. Zasadnym zatem jest, dla czytelności tego aktu, zawarcie zapisu wyłączającego w sposób jednoznaczny te usługi.

Powyższe nie stanowi istotnego naruszenia prawa, niemniej jednak, ponieważ może to powodować wątpliwości interpretacyjne, wnoszę o dostosowanie uchwały do obowiązujących przepisów prawa.

Na niniejsze rozstrzygnięcie nadzorcze przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Wojewody Warmińsko-Mazurskiego w terminie 30 dni od daty jego otrzymania.

wz. Wojewoda



Jan Maścianica
Wicewojewoda

reklama

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Michał Sroczyński

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »