| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ŚRODOWISKA

z dnia 6 czerwca 2002 r.

w sprawie oceny poziomów substancji w powietrzu.

Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676) zarządza się, co następuje:

§ 1.
Rozporządzenie określa:

1) sposoby, metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu, w tym:

a) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe w zależności od podziału na strefy,

b) przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o kombinacje metod pomiarowych i modelowania oraz wyłącznie w oparciu o metody modelowania lub inne metody szacowania w zależności od podziału na strefy,

2) górne i dolne progi oszacowania dla substancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych, dopuszczalną częstość przekraczania progów oszacowania oraz sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania,

3) minimalną liczbę stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów:

a) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji,

b) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,

c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin,

4) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów z uwagi na:

a) ochronę zdrowia ludzi,

b) ochronę roślin,

c) oddziaływanie transportu,

5) sposób wyboru punktów pomiarowych,

6) metodyki referencyjne modelowania jakości powietrza.

§ 2.
1. Oceny poziomu substancji w powietrzu dokonuje się na podstawie określonych w rozporządzeniu sposobów i metod.

2. Sposoby i metody dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu oraz zakres dokonywania tej oceny określa § 3 i 4.

§ 3.
1. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, dokonuje się w odniesieniu do dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu powiększonych o margines tolerancji, dopuszczonych poziomów substancji w powietrzu określonych dla terenu kraju ze względu na zdrowie ludzi oraz ze względu na ochronę roślin, a także w odniesieniu do alarmowych poziomów niektórych substancji.

2. W przypadku oceny poziomu substancji w powietrzu ze względu na ochronę zdrowia ludzi wykorzystuje się w szczególności wyniki pomiarów z punktów poboru próbek substancji spełniających kryteria lokalizacji określone w § 9 ust. 1.

3. W przypadku oceny poziomu substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin wykorzystuje się w szczególności wyniki pomiarów z punktów poboru próbek substancji spełniających kryteria lokalizacji określone w § 9 ust. 2.

4. Oceny poziomu substancji w powietrzu dla obszarów ochrony uzdrowiskowej oraz parków narodowych dokonuje się w odniesieniu do dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych dla tych obszarów, wykorzystując wyniki pomiarów z punktów poboru próbek substancji spełniających kryteria lokalizacji, określone odpowiednio w § 9 ust. 1 i ust. 2.

§ 4.
1. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji przekracza górny próg oszacowania, dokonuje się na podstawie pomiarów ciągłych rozumianych jako pomiary automatyczne lub jako pomiary manualne prowadzone w sposób systematyczny, odpowiednio do metodyk referencyjnych, o których mowa w § 13, w stałych punktach pomiarowych, z zastrzeżeniem § 7 ust. 1. Dla ocen tych można dodatkowo wykorzystać metody modelowania.

2. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania, dokonuje się na podstawie kombinacji pomiarów w stałych punktach pomiarowych i metod modelowania lub innych technik szacowania, w szczególności pomiarów okresowych i szacunków obiektywnych na podstawie analizy emisji, z zastrzeżeniem ust. 4.

3. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania, można dokonać wyłącznie na podstawie metodyk modelowania lub innych technik szacowania, w szczególności pomiarów okresowych i szacunków obiektywnych na podstawie analizy emisji, z zastrzeżeniem ust. 4.

4. Oceny poziomu dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i ozonu na terenie aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 250 tys., zwanej dalej aglomeracją, dokonuje się na podstawie pomiarów ciągłych w stałych punktach pomiarowych.

§ 5.
1. Górne i dolne progi oszacowania dla benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, ozonu, pyłu PM10 (pył o średnicy aerodynamicznej ziaren do 10 µm) i tlenku węgla oraz dopuszczalne częstości ich przekraczania, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

2. Próg oszacowania uznaje się za dotrzymany;

1) w przypadku benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, pyłu PM10 i tlenku węgla, jeżeli podczas pięciu poprzednich lat był on przekraczany co najwyżej w dwóch odrębnych latach,

2) w przypadku ozonu, jeżeli podczas pięciu poprzednich lat był on przekraczany co najwyżej w jednym roku.

3. W przypadku braku danych pomiarowych z okresu poprzednich pięciu lat, do określenia dotrzymania progu oszacowania, o którym mowa w ust. 2, wykorzystuje się dane z krótszego okresu pomiarowego, jeżeli pomiary były prowadzone w czasie i w miejscach o najwyższych poziomach substancji w powietrzu, w połączeniu z wynikami inwentaryzacji emisji i modelowania.

§ 6.
1. Minimalną liczbę stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, pyłu PM10 i tlenku węgla w powietrzu w strefach, w których substancje te wprowadzane są w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji rozumianych jako wymagające pozwolenia instalacje zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Jeżeli w strefie substancje te wprowadzane są także z dużych instalacji rozumianych jako instalacje mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagany jest raport o oddziaływaniu na środowisko, przynajmniej jeden punkt pomiarowy powinien być zlokalizowany w miejscu największego oddziaływania tych instalacji.

2. Przy prowadzeniu pomiarów poziomów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, pyłu PM10 i tlenku węgla w powietrzu w strefach, w których substancje te wprowadzane są z dużych instalacji rozumianych jako instalacje mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagany jest raport o oddziaływaniu na środowisko, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że przynajmniej jeden punkt pomiarowy powinien być zlokalizowany w miejscu największego oddziaływania instalacji.

3. Minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów poziomów tlenków azotu i dwutlenku siarki w powietrzu ze względu na ochronę roślin wynosi:

1) 1 na 20 000 km2, jeśli poziomy tych substancji w powietrzu przekraczają górny próg oszacowania,

2) 1 na 40 000 km2, jeśli poziomy tych substancji w powietrzu nie przekraczają górnego progu (oszacowania i są wyższe od dolnego progu oszacowania.

4. Minimalna liczba stałych punktów pomiarowych, o których mowa w ust. 1–3, dotyczy przypadku, gdy pomiary stanowią jedyne źródło informacji o jakości powietrza.

§ 7.
1. Minimalną liczbę stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów poziomu ozonu w powietrzu, gdy pomiary stanowią jedyne źródło informacji, określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

2. W strefach, w których pomiary poziomów ozonu są wymagane, prowadzi się również pomiary ciągłe poziomów dwutlenku azotu i tlenku azotu w powietrzu, ale liczba punktów pomiarowych dla prowadzenia pomiarów dwutlenku azotu i tlenku azotu może być o połowę mniejsza niż określona w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

3. Jeżeli w strefie jest tylko jeden stały punkt pomiarowy, muszą być równocześnie prowadzone pomiary poziomów dwutlenku azotu i tlenku azotu, z wyjątkiem stanowiska wiejskiego.

§ 8.
Jeżeli w strefach, w których pomiary poziomów substancji w powietrzu w stałych punktach pomiarowych są wymagane, a wyniki pomiarów są uzupełniane danymi z innych źródeł, takich jak inwentaryzacje emisji, pomiary okresowe, metody modelowania, to liczba stałych punktów pomiarowych może być mniejsza niż określona w § 6 i 7, ale wystarczająca, aby przy zastosowaniu również innych metod dokonać rzetelnej oceny poziomów substancji w powietrzu.
§ 9.
1. Punkty poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów poziomów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu pyłu PM10 i tlenku węgla w powietrzu z uwagi na ochronę zdrowia ludzi powinny być zlokalizowane tak, aby:

1) dostarczały danych z obszarów stref, o najwyższych poziomach substancji w powietrzu, na które ludność będzie narażona przez okres odpowiedni do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu,

2) dostarczały danych z innych niż określone w pkt 1 obszarów stref, dotyczących narażenia ogółu ludności,

3) były reprezentatywne dla:

a) obszaru o powierzchni co najmniej 200 m2 w przypadku pomiarów prowadzonych z uwagi na oddziaływanie transportu,

b) obszaru o powierzchni kilku km2 w przypadku pomiarów tła miejskiego,

c) podobnych lokalizacji nieznajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie.

2. Punkty poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów poziomów tlenków azotu i dwutlenku siarki w powietrzu z punktu widzenia ochrony roślin powinny być:

1) zlokalizowane w odległości ponad 20 kilometrów od aglomeracji lub ponad 5 kilometrów od innych obszarów zabudowanych, instalacji i głównych szlaków komunikacyjnych,

2) reprezentatywne dla obszaru o powierzchni co najmniej 1000 km2.

3. Punkty poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów z uwagi na oddziaływanie transportu powinny być lokalizowane tak, aby:

1) w przypadku benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, pyłu PM10 i tlenku węgla znajdowały się co najmniej 25 metrów od krańca głównych skrzyżowań i co najmniej 4 metry od środka najbliższego pasa jezdni,

2) w przypadku dwutlenku azotu i tlenku węgla czerpnia znajdowała się nie dalej niż 5 metrów od krawężnika najbliższej jezdni,

3) w przypadkach benzenu, ołowiu i pyłu PM10 czerpnia znajdowała się na linii zabudowy.

4. Kryteria lokalizacji punktów pomiarowych do oceny poziomu ozonu określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

§ 10.
Wyboru punktów pomiarowych należy dokonać w taki sposób, aby:

1) przepływ powietrza wokół czerpni nie był ograniczony żadnymi przeszkodami,

2) czerpnia była umieszczona w odległości kilku metrów od budynków, drzew i innych przeszkód, z tym że:

a) w przypadku benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu, pyłu PM10 i tlenku węgla w odległości przynajmniej 0,5 metra od najbliższego budynku, jeżeli czerpnia znajduje się na linii zabudowy,

b) w przypadku ozonu w odległości nie mniejszej niż dwukrotna różnica wysokości przeszkody i wysokości umieszczenia czerpni,

3) czerpnia znajdowała się na wysokości od 1,5 metra do 4 metrów powyżej poziomu gruntu, z zastrzeżeniem pkt 4,

4) czerpnia mogła zostać usytuowana wyżej (do 8 metrów), w szczególności jeżeli punkt poboru próbek ma być reprezentatywny dla większego obszaru,

5) uniknąć ponownego zasysania przez czerpnię powietrza odprowadzanego z punktu pomiarowego,

6) uniknąć bezpośredniego zasysania przez czerpnię substancji przed ich dostatecznym wymieszaniem z powietrzem,

7) w przypadku ozonu czerpnia znajdowała się w odległości większej niż 10 metrów od najbliższej drogi i w odległości tym większej, im większe jest natężenie ruchu drogowego.

§ 11.
Pomiary poziomów substancji, które przyczyniają się do tworzenia ozonu przyziemnego w powietrzu, obejmujące co najmniej tlenki azotu, tlenek węgla i lotne związki organiczne wymienione w załączniku nr 5 do rozporządzenia, prowadzi się w co najmniej jednym punkcie pomiarowym w kraju.
§ 12.
Pomiary poziomu pyłu PM2,5 (pył o średnicy aerodynamicznej ziaren do 2,5 µm) w powietrzu prowadzi się w co najmniej jednym punkcie pomiarowym w aglomeracji.
§ 13.
Metodyki referencyjne poboru próbek i analiz poziomów substancji oraz wymagania odnośnie do sposobów oceny poziomów substancji, w tym modeIowania jakości powietrza, określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.
§ 14.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Środowiska: S. Żelichowski

Załącznik 1. [GÓRNE l DOLNE PROGI OSZACOWANIA DLA BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, OŁOWIU, OZONU, PYŁU PM10 l TLENKU WĘGLA ORAZ DOPUSZCZALNE CZĘSTOŚCI ICH PRZEKRACZANIA]

Załączniki do rozporządzenia Ministra Środowiska
z dnia 6 czerwca 2002 r. (poz. 798)

Załącznik nr 1

GÓRNE l DOLNE PROGI OSZACOWANIA DLA BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, OŁOWIU, OZONU, PYŁU PM10 l TLENKU WĘGLA ORAZ DOPUSZCZALNE CZĘSTOŚCI ICH PRZEKRACZANIA

Lp.

Nazwa substancji

Okres uśredniania wyników pomiarów

Dopuszczalny poziom substancji w powietrzu

[w µg /m3]

Górny próg oszacowania

Dolny próg oszacowania

 

% poziomu dopuszczal­nego
(wartość w
mg/m3 )

dopusz­czalna częstość przekroczeń w roku kalendarzo­wym

% poziomu dopuszczal­nego (wartość w mg/m3 )

dopuszczalna częstość przekroczeń
w roku kalendarzo­wym

1

benzen

rok kalenda­rzowy

5 a)

70
(3,5)

40
(2)

2

dwutlenek azotu
(ditlenek azotu)

jedna godzina

200 a)

70
(140)

18 razy

50
(100)

18 razy

rok kalenda­rzowy

40 a)

80
(32)

65
(26)

tlenki azotu

rok kalenda­rzowy

40 b)
do 31.12.2002

30b)
od 1.01.2003

60
(24)

80
(24)

65
(19,5)

3

dwutlenek siarki (ditlenek siarki)

24 godziny

150 a)
do 31.12.2004

125a)
od 1.01.2005

50
(75)

60
(75)

18 razy

40
(50)

3 razy

rok kalenda­rzowy

40 b)
do 31.12.2002

20 b)
od 1.01.2003

30
(12)

60
(12)

40
(8)

4

ołów

rok kalenda­rzowy

0,5 a)

70
(0,35)

50
(0,25 )

5

ozon

8 godzin

120 a)

100
(120 )

okres wegetacyjny (1 V-31 VII)

24000c) mg/m3 ּh
do 31.12.2009

1800c) mg/m3 ּh
od 1.01.2010

25 (6000 mg/m3 ּh)

33,3 (6000 mg/m3 ּ
h)

6

pył zawie­szony PM10

24 godziny

50 a)

60
(30)

7 razy

40
(20 )

7 razy

rok kalenda­rzowy

40 a)

35
(14)

25
(10)

7

tlenek węgla

8 godzin

10 000 a)

70
(7000)

50
(5000)

 

a)  poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi,

b)  poziom dopuszczalny ze względu na ochronę roślin,

c)  poziom dopuszczalny w względu na ochronę roślin wyrażony jako AOT 40.

Załącznik 2. [MINIMALNA LICZBA STAŁYCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMÓW BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, OŁOWIU, PYŁU PM10 l TLENKU WĘGLA W POWIETRZU W STREFACH, W KTÓRYCH SUBSTANCJE TE WPROWADZANE SĄ W SPOSÓB NIEZORGANIZOWANY LUB Z MAŁYCH INSTALACJI]

Załącznik nr 2

MINIMALNA LICZBA STAŁYCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMÓW BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, OŁOWIU, PYŁU PM10 l TLENKU WĘGLA W POWIETRZU W STREFACH, W KTÓRYCH SUBSTANCJE TE WPROWADZANE SĄ W SPOSÓB NIEZORGANIZOWANY LUB Z MAŁYCH INSTALACJI

Liczba mieszkańców strefy w tysiącach

Poziom substancji w powietrzu przekracza górny próg oszacowania1)

Poziom substancji w powietrzu znajduje się pomiędzy górnym a dolnym progiem oszacowania

Dla SO2 i NO2 w aglomeracjach, w których poziomy nie przekraczają dolnego progu oszacowania

0-249

1

1

250-499

2

1

1

500-749

2

1

1

750-999

3

1

1

1000-1499

4

2

1

1500-1999

5

2

1

2000-2749

6

3

2

2750-3749

7

3

2

3750-4749

8

4

2

4750-5999

9

4

2

>6000

10

5

3

 

1)  W przypadku benzenu, dwutlenku azotu, pyłu PM10 i tlenku węgla należy uwzględnić przynajmniej jeden punkt pomiaru tła miejskiego i jeden do oceny poziomu substancji w rejonie oddziaływania ruchu drogowego, pod warunkiem że nie spowoduje to zwiększenia liczby punktów poboru próbek.

Załącznik 3. [MINIMALNA LICZBA STAŁYCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMU OZONU W POWIETRZU. GDY POMIARY STANOWIĄ JEDYNE ŹRÓDŁO INFORMACJI]

Załącznik nr 3

MINIMALNA LICZBA STAŁYCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMU OZONU W POWIETRZU. GDY POMIARY STANOWIĄ JEDYNE ŹRÓDŁO INFORMACJI

Populacja aglomeracji lub strefy
(w tysiącach)

Aglomeracje (stanowisko miejskie i podmiejskie)1)

Inne strefy
(stanowisko podmiejskie i wiejskie)1)

Stanowisko wiejskie2)

0-249

1 stacja/25 000 km2 jako średnia gęstość we wszystkich strefach w kraju

250-499

1

1

500-999

2

2

1000-1499

3

3

1500-1999

3

4

2000-2749

4

5

2750-3750

5

6

>3750

1 dodatkowa stacja na 2 miliony mieszkańców

1 dodatkowa stacja na 2 miliony mieszkańców

 

1) Przynajmniej jedno stanowisko podmiejskie, w miejscu gdzie występuje największe narażenie ludności. W przypadku aglomeracji przynajmniej połowę powinny stanowić stanowiska podmiejskie.

2) Jeżeli populacja strefy jest mniejsza od 249 000, a w strefie przekraczany jest górny próg oszacowania, to wówczas koordynacja działań pomiędzy takimi strefami w ramach województwa musi zapewnić właściwą ocenę poziomu ozonu w oparciu o stanowisko wiejskie.

Załącznik 4. [KRYTERIA LOKALIZACJI PUNKTÓW POMIAROWYCH DO OCENY POZIOMU OZONU]

Załącznik nr 4

KRYTERIA LOKALIZACJI PUNKTÓW POMIAROWYCH DO OCENY POZIOMU OZONU

Punkty poboru próbek przy prowadzeniu pomiarów poziomu ozonu w powietrzu z uwagi na:

1. ochronę zdrowia ludzi:

a) w stanowisku miejskim powinny:

– uwzlędniać ocenę narażania ludności na ozon, tj. być zlokalizowane na obszarach z dużą gęstością zaludnienia i stosunkowo wysokimi stężeniami ozonu,

– reprezentować obszar kilku km2,

– być zlokalizowane z dala od wpływu źródeł emisji lokalnych, takich jak ruch samochodowy, stacje benzynowe itp.,

– być zlokalizowane w miejscach dobrze przewietrzanych,

– być zlokalizowane na obszarach z zabudową mieszkaniową, takich jak osiedla i na terenach handlowych w obrębie miast (z dala od drzew); należy brać pod uwagę szerokie ulice i skwery z bardzo ograniczonym ruchem samochodów lub zamknięte dla ruchu ulicznego, obszary otwarte, takie jak boiska, tereny sportowe i rekreacyjne;

2. ochronę zdrowia ludzi i roślin:

a) w stanowisku podmiejskim powinny:

– uwzględniać ocenę narażania ludności i roślin na obrzeżach aglomeracji, tam gdzie poziomy ozonu wykazują wartości najwyższe,

– reprezentować obszar kilkudziesięciu km2.

– być zlokalizowane w pewnej odległości od obszaru emisji maksymalnych, po stronie zawietrznej dla dominującego kierunku lub kierunków wiatru występujących w warunkach sprzyjających do powstawania wysokich stężeń ozonu,

– być zlokalizowane w miejscach pobytu ludzi oraz występowania wrażliwych upraw lub naturalnych ekosystemów zlokalizowanych na obrzeżach aglomeracji narażonych na wysokie poziomy ozonu,

– być zlokalizowane po nawietrznej; stronie miasta w obszarach podmiejskich w celu określenia regionalnego tła stężeń ozonu;

b) w stanowisku wiejskim powinny:

– uwzględniać ocenę narażania ludności, upraw i naturalnych ekosystemów na stężenia ozonu,

– być zlokalizowane na terenie niewielkich osiedli i/lub na obszarach, gdzie występują naturalne ekosystemy, lasy lub uprawy,

– być zlokalizowane z dala od bezpośredniego wpływu źródeł emisji lokalnych, takich jak zakłady przemysłowe i drogi,

– być zlokalizowane na terenach otwartych, ale nie na szczytach górskich.

Załącznik 5. [SUBSTANCJE, KTÓRE PRZYCZYNIAJĄ SIĘ DO TWORZENIA OZONU PRZYZIEMNEGO W POWIETRZU]

Załącznik nr 5

SUBSTANCJE, KTÓRE PRZYCZYNIAJĄ SIĘ DO TWORZENIA OZONU PRZYZIEMNEGO W POWIETRZU

tlenki azotu

 

 

 

tlenek węgla

 

 

 

etan

1-buten
trans-2-buten

izopren
heksan

etylobenzen
m+p-ksyle

etylen

cis-2-buten

i-heksan

o-ksylen

acetylen

1,3-butadien

heptan

1,2,4-trimetylobenzen

propan

pentan

oktan

1,2,3-trimetylobenzen

propylen

i-pentan

i-oktan

1,3,5-trimetylobenzen

butan

1-penten

benzen

formaldehyd

i-butan

2-penten

toluen

węglowodory inne niż

 

 

 

metan ogółem

 

Załącznik 6. [METODYKI REFERENCYJNE POBORU PRÓBEK l ANALIZ POZIOMÓW SUBSTANCJI ORAZ WYMAGANIA ODNOŚNIE DO SPOSOBÓW OCENY POZIOMÓW SUBSTANCJI, W TYM MODELOWANIA JAKOŚCI POWIETRZA]

Załącznik nr 6

METODYKI REFERENCYJNE POBORU PRÓBEK l ANALIZ POZIOMÓW SUBSTANCJI ORAZ WYMAGANIA ODNOŚNIE DO SPOSOBÓW OCENY POZIOMÓW SUBSTANCJI, W TYM MODELOWANIA JAKOŚCI POWIETRZA

Tabela 1. Metodyki referencyjne poboru próbek i analiz poziomów substancji

Substancja

Metodyka/technika referencyjna

benzen

aspiracyjny pobór prób i technika chromatografii gazowej GC-FID – pomiar manualny

dwutlenek azotu

PN-ISO 7996:2001 – pomiar automatyczny metodą chemiluminescencyjną

dwutlenek siarki

ISO/DIS 10498 – metoda spektrofotometrii w nadfiolecie – pomiar automatyczny

ołów

PrPN-Z-04254/Azl – metoda manualna techniką ASA z atomizacją

ozon

ISO 13964:1998 metoda fotometrii w nadfiolecie – pomiar automatyczny

Pył PM1O

PrPN-EN 12341 – metoda manualna wagowa

tlenek węgla

pomiar automatyczny metodą spektrofotometrii w podczerwieni

 

Tabela 2. Wymagania, jakie mają spełniać wyniki pomiarów ciągłych

Wymagania

Dwutlenek siarki, dwutlenek azotu i tlenki azotu

Zanieczyszczenia pyłowe i ołów

Benzen

Tlenek węgla

Ozon, dwutlenek azotu i tlenek azotu 1)

Dokładność 2)

15%

25%

25%

15%

15%

Minimalny procent ważnych danych

90%

90%

90%

90%

90% w lecie
75% w zimie

 

Objaśnienia:

1) Na stacjach mierzących stężenia ozonu.

2) Dokładność pomiaru zdefiniowana jest w „Przewodniku wyrażania niepewności pomiarów” (ISO 1993) lub w PrPN-ISO 5725-1 „Dokładność (prawdziwość i precyzja) metod i wyników pomiarów” (1994).

Udziały procentowe w tabeli podane są dla pojedynczych pomiarów uśrednionych odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, dla 95% przedziału ufności.

Wymagania odnośnie do minimalnej ilości ważnych danych nie uwzględniają utraty danych z powodu regularnej kalibracji lub normalnej konserwacji sprzętu.

Tabela 3. Wymagania, jakie mają spełniać wyniki pomiarów okresowych

Wymagania

Dwutlenek siarki, dwutlenek azotu i tlenki azotu

Zanieczyszczenia pyłowe i ołów

Benzen

Tlenek węgla

Ozon, dwutlenek azotu i tlenek
azotu 1)

Dokładność 2)

25%

50%

30%

25%

30%

Minimalny procent ważnych danych

90%

90%

90%

90%

90%

Pokrycie czasu 3)

14%

14%

14%

14%

>10% w lecie

 

Objaśnienia:

1) Na stacjach mierzących stężenia ozonu.

2) Dokładność pomiaru zdefiniowana jest w „Przewodniku wyrażania niepewności pomiarów” (ISO 1993) lub w PrPN-ISO 5725-1 „Dokładność (prawdziwość i precyzja) metod i wyników pomiarów” (1994).

3) Jeden pomiar tygodniowo w sposób losowy, równomiernie w ciągu roku lub osiem tygodni równomiernie w ciągu roku.

Udziały procentowe w tabeli podane są dla pojedynczych pomiarów uśrednionych odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, dla 95% przedziału ufności.

Tabela 4. Wymagania, jakie mają spełniać wyniki modelowania

Dokładność 1)

Dwutlenek siarki, dwutlenek azotu i tlenki azotu

Zanieczyszczenia pyłowe i ołów

Benzen

Tlenek węgla

Ozon

stężenie średnie godzinowe

50% do 60%

 

50% w dzień

stężenie średnie ośmiogodzinne

50%

50%

stężenie średnie dobowe

50%

stężenie średnie roczne

30%

50%

50%

 

Objaśnienia:

1) Dokładność modelowania definiowana jest jako maksymalne odchylenie mierzonych i obliczanych poziomów substancji odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu.

Tabela 5. Wymacania, jakie mają spełniać obiektywne metody szacowania

 

Dwutlenek siarki, dwutlenek azotu, tlenki azotu i ozon

Zanieczyszczenia pyłowe i ołów

Benzen

Tlenek węgla

Ozon

Dokładność 1)

75%

100%

100%

75%

75%

 

Objaśnienia:

1) Dokładność oszacowania definiowana jest jako maksymalne odchylenie mierzonych i obliczanych poziomów substancji odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu.

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

GP People sp. z o.o. sp.K.

Agencja Pracy Tymczasowej i Doradztwa Personalnego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »