Tyle może zyskać pracownik

W myśl ustawy o PPK pracownicy mają odkładać co miesiąc 2 proc. swojej pensji brutto, a więc przeciętnie kilkadziesiąt złotych. Mogą obniżyć wpłaty do 0,5 proc., jeśli zarabiają mniej niż 120 proc. minimalnego wynagrodzenia, a więc poniżej 2700 zł brutto.

Jednocześnie pracodawcy mają na rzecz pracowników odprowadzać do PPK minimum 1,5 proc. ich pensji, finansując te wpłaty z własnej kieszeni. Co roku pracownicy będą też dostawać dopłaty od państwa w wysokości 240 zł, czyli 20 zł w przeliczeniu na miesiąc.

Co to w praktyce oznacza? Pracownik zarabiający średnią krajową, a więc 5000 zł brutto, odkłada w PPK ze swojej pensji 100 zł miesięcznie (2 proc. pensji brutto). Pracodawca dokłada mu w tym czasie 75 zł (1,5 proc.), a od państwa dostaje, w przeliczeniu na miesiąc, kolejne 20 zł (wypłacane jako premia roczna). Co roku więc, inwestując 1200 zł z własnych pieniędzy, gromadzi się na koncie 2340 zł. Plus 250 zł premii, którą dostaje od państwa "na dzień dobry" w pierwszym roku oszczędzania.

W przypadku zarabiających poniżej średniej krajowej, a to około dwóch trzecich pracowników w Polsce, proporcje są jeszcze korzystniejsze. Taki system ma zachęcić pracowników do oszczędzania.

Co ważne, pieniądze można wypłacić w każdej chwili. Wiąże się to wprawdzie m.in. z utratą dopłat od państwa (czyli 240 zł rocznie i 250 zł premii powitalnej) i koniecznością zapłaty podatku od zysków z oszczędzania, ale przeciętny pracownik i tak otrzyma na rękę ponad połowę więcej pieniędzy niż sam wpłacił na rachunek w PPK. Jeśli zaś wytrwa i będzie oszczędzać do 60. roku życia, nie straci państwowych dopłat.

Pieniądze są jego własnością i podlegają dziedziczeniu. W szczególnych sytuacjach, jak choroba pracownika albo kogoś z jego rodziny, jedną czwartą oszczędności można bez żadnych obciążeń podjąć na żądanie. Można też je pożyczyć - wypłacić jednorazowo całe oszczędności, pod warunkiem że przeznaczy się je na zakup domu lub mieszkanie bądź kredyt mieszkaniowy.

Czas na spłatę nieoprocentowanej pożyczki, udzielonej niejako samemu sobie, to aż 15 lat. Pieniądze wracają na konto pracownika i wciąż należą do niego. Sam decyduje, kiedy i na jakich warunkach podjąć je ponownie.

Do obliczenia podatku, który pracownik będzie musiał uiścić od wpłaty pracodawcy, przyjęto 17-proc. stawkę. Wyliczenia mają charakter poglądowy, a faktyczne wartości są uzależnione od sytuacji konkretnego pracownika. Kwoty zostały zaokrąglone do pełnej złotówki.