| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ ORAZ SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI

z dnia 16 października 1997 r.

w sprawie przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych.

Na podstawie art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 i Nr 26, poz. 114 oraz z 1995 r. Nr 104, poz. 515) zarządza się, co następuje:

§ 1.
Przepisy rozporządzenia określają warunki przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych po drogach publicznych oraz jednostki uprawnione do kontroli tego przewozu i użytych do niego pojazdów.
§ 2.
W przypadkach uzasadnionych względami obronności kraju lub koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego dopuszcza się odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia w stosunku do przewozów materiałów niebezpiecznych pojazdami będącymi w dyspozycji Sił Zbrojnych na warunkach i w trybie określonych odrębnymi przepisami.
§ 3.
1. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:

1) Umowa ADR – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 35 poz. 189 i 190), wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej wiadomości we właściwy sposób;

2) załącznik A lub B – odpowiednio załącznik A do Umowy ADR „Przepisy dotyczące materiałów i przedmiotów niebezpiecznych” lub załącznik B do Umowy ADR „Przepisy dotyczące pojazdów i przewozu” według ich stanu prawnego na dzień 1 lipca 1997 r.;

3) materiały niebezpieczne (towary niebezpieczne) – materiały i przedmioty, których przewóz drogowy, na podstawie przepisów załączników A i B, jest zabroniony albo dozwolony na warunkach określonych w tych załącznikach;

4) klasa materiałów niebezpiecznych – grupę materiałów niebezpiecznych, wydzieloną na podstawie dominującego zagrożenia;

5) liczba marginesowa (Im.) – numer przepisu załącznika A lub B;

6) sztuka przesyłki – opakowanie transportowe wraz z zawartym w nim materiałem niebezpiecznym stanowiące odrębną część lub całość ładunku; określenie to nie obejmuje materiałów niebezpiecznych przewożonych luzem w pojazdach lub kontenerach oraz materiałów niebezpiecznych przewożonych w cysternach;

7) materiały inaczej nie określone (i.n.o.) – materiały niebezpieczne nie wymienione z nazwy w załączniku A, których właściwości odpowiadają wymienionym w tym załączniku nazwom grupowym.

2. Użyte w postanowieniach załączników A i B określenie „właściwa władza” w odniesieniu do Rzeczpospolitej Polskiej oznacza Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej lub jednostkę przez niego upoważnioną, z zastrzeżeniem § 5.

3. Wyróżnia się następujące klasy materiałów niebezpiecznych:

a) klasa 1 – materiały i przedmioty wybuchowe,

b) klasa 2 – gazy,

c) klasa 3 – materiały ciekłe zapalne,

d) klasa 4.1 – materiały stałe zapalne,

e) klasa 4.2 – materiały samozapalne,

f) klasa 4.3 – materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy zapalne,

g) klasa 5.1 – materiały utleniające,

h) klasa 5.2 – nadtlenki organiczne,

i) klasa 6.1 – materiały trujące,

j) klasa 6.2 – materiały zakaźne,

k) klasa 7 – materiały promieniotwórcze,

I) klasa 8 – materiały żrące,

m) klasa 9 – różne materiały i przedmioty niebezpieczne.

§ 4.
1. Do przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych stosuje się postanowienia załączników A i B, z zastrzeżeniem § 6 i 8.

2. Dopuszcza się przewóz materiałów niebezpiecznych na warunkach określonych w specjalnych umowach dwustronnych lub wielostronnych, zawartych na podstawie postanowienia art. 4 ust. 3 Umowy ADR, jeżeli stroną tych umów jest Rzeczpospolita Polska.

§ 5.
W zakresie szczegółowych czynności administracyjnych wskazanych w przepisach załączników A i B określenie „właściwa władza” oznacza odpowiednio:

1) Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki lub jednostkę przez niego upoważnioną – w sprawach warunków przewozu drogowego materiałów promieniotwórczych klasy 7;

2) Urząd Dozoru Technicznego – w sprawach warunków technicznych opakowań przeznaczonych do przewozu drogowego gazów klasy 2;

3) Główny Inspektorat Kolejowego Dozoru Technicznego – w sprawach warunków technicznych cystern przeznaczonych do przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych oraz w sprawach wydawania świadectw dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych;

4) jednostkę upoważnioną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – w sprawach nadzoru nad czynnościami ładunkowymi i postojem pojazdów z materiałami niebezpiecznymi;

5) jednostkę upoważnioną przez Ministra Gospodarki – w sprawach badań, klasyfikacji oraz warunków dopuszczania do przewozu materiałów niebezpiecznych klas 1, 2, 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.1, 6.2, 8 i 9;

6) jednostkę upoważnioną przez Ministra Gospodarki – w sprawach warunków technicznych opakowań materiałów niebezpiecznych klas 1, 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1,5.2, 6.1,6.2, 8 i 9.

§ 6.
Do ruchu krajowego nie mają zastosowania postanowienia załączników A i B w zakresie używania języków innych niż język polski, z zastrzeżeniem § 9 ust. 2.
§ 7.
1. Do przewozu materiałów niebezpiecznych mogą być użyte pojazdy samochodowe – z wyjątkiem motocykli – oraz ciągnięte przez nie przyczepy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Zespół pojazdów składający się z ciągnika rolniczego i przyczepy może być użyty do przewozu paliwa do silników Diesla, materiałów utleniających stosowanych jako nawozy sztuczne lub materiałów trujących stosowanych jako środki ochrony roślin, jeżeli materiały te przewożone są w sztukach przesyłki, w ilościach nie przekraczających odpowiednich limitów określonych pod Im. 10 011 załącznika B.

§ 8.
1. W przypadkach, o których mowa w przepisie Im. 10 221(2) załącznika B, dopuszcza się do dnia 31 grudnia 2001 r. używanie do przewozu materiałów niebezpiecznych w ruchu krajowym pojazdów nie wyposażonych w zwalniacz.

2. W przypadkach, o których mowa w przepisie Im. 10 261(2) załącznika B, dopuszcza się do dnia 31 grudnia 2001 r. używanie do przewozu materiałów niebezpiecznych w ruchu krajowym pojazdów nie wyposażonych w ogranicznik prędkości, jeżeli pojazdy te zostały zarejestrowane po raz pierwszy w okresie od dnia 1 stycznia 1988 r. do dnia 1 lipca 1995 r.

§ 9.
1. W przypadku pojazdów, w stosunku do których na podstawie przepisów załącznika B wymagane jest „świadectwo dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych”, potwierdzenia spełnienia przez pojazd odpowiednich wymagań technicznych dokonują stacje kontroli pojazdów, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 i Nr 26, poz. 114 oraz z 1995 r. Nr 104, poz. 515).

2. Świadectwo określone w ust. 1 wystawia jednostka, o której mowa w § 5 pkt 3, w językach polskim iangielskim, zgodnie z wzorem podanym w załączniku B.

3. W przypadku gdy pojazd nie jest wyposażony w wymagane urządzenia lub jedno z nich określone w § 8, świadectwo, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać informację o braku tych urządzeń lub tego urządzenia oraz uwagę następującej treści: „Pojazd dopuszczony do przewozu materiałów niebezpiecznych wyłącznie w ruchu krajowym”.

§ 10.
Przewóz materiałów inaczej nie określonych (i.n.o.) nadawanych do przewozu w kraju jest dozwolony po zaklasyfikowaniu ich jako materiały dopuszczone do przewozu przez:

1) jednostkę wymienioną w § 5 pkt 1 – w przypadku materiałów promieniotwórczych klasy 7,

2) jednostkę wymienioną w § 5 pkt 5 – w przypadku materiałów niebezpiecznych pozostałych klas.

§ 11.
Przewóz na obszarze miast benzyn o numerze rozpoznawczym 1203 oraz skroplonych mieszanin węglowodorów gazowych o numerze rozpoznawczym 1965 w cysternach o pojemności powyżej 7000 litrów, dokonywany w celu zaopatrzenia stacji paliw, może odbywać się tylko w okresie i po drogach wyznaczonych przez właściwego wojewodę.
§ 12.
1. Ustala się „Wykaz materiałów niebezpiecznych, których przewóz podlega zgłoszeniu do komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej”, w brzmieniu określonym w załączniku do rozporządzenia.

2. Przewóz materiałów niebezpiecznych wymienionych w załączniku, o którym mowa w ust. 1, należy zgłosić do właściwego ze względu na miejsce rozpoczęcia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.

3. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, dokonuje:

1) w terminie nie krótszym niż 5 dni przed rozpoczęciem przewozu, jeżeli przewóz rozpoczyna się w kraju:

a) krajowy przewoźnik materiału niebezpiecznego,

b) nadawca materiału niebezpiecznego, jeżeli przewóz jest wykonywany przez przewoźnika zagranicznego,

2) przed zezwoleniem na wjazd pojazdu z materiałem niebezpiecznym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przewóz rozpoczyna się za granicą – właściwa jednostka Straży Granicznej.

4. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno mieć formę pisemną i zawierać następujące dane:

1) nazwę materiału niebezpiecznego i jego numer rozpoznawczy,

2) klasyfikację materiału (odpowiednio: klasa, punkt, litera, podklasa, grupa zgodności, karta),

3) ilość materiału i sposób jego przewozu (odpowiednio: przewóz w cysternie, luzem lub w sztukach przesyłki),

4) planowane miejsce i czas rozpoczęcia przewozu,

5) planowaną trasę przewozu,

6) nazwy i adresy przewoźnika, nadawcy i odbiorcy materiału.

§ 13.
1. Kontroli przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych dokonują jednostki Policji oraz jednostki wymienione w § 5 pkt 1–3 w zakresie ich kompetencji.

2. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:

1) klasyfikację materiału niebezpiecznego,

2) dobór opakowania lub cysterny,

3) oznakowanie opakowań i sztuk przesyłki,

4) zakazy pakowania razem różnych materiałów,

5) rozmieszczenie i zabezpieczenie sztuk przesyłki na pojeździe,

6) zakazy ładowania razem sztuk przesyłki z różnymi materiałami,

7) stan techniczny opakowań i cystern użytych do przewozu,

8) stan techniczny pojazdu użytego do przewozu, jego oznakowanie i wyposażenie,

9) sposób przewozu,

10) uczestniczenie pojazdu z materiałem niebezpiecznym w ruchu drogowym,

11) kwalifikacje kierowcy,

12) dokumenty wymagane przy przewozie.

§ 14.
Do dnia 30 czerwca 1998 r. nie jest wymagane świadectwo, o którym mowa w § 9, w stosunku do pojazdów używanych wyłącznie w ruchu krajowym, zaopatrzonych w zaświadczenie z badania technicznego dopuszczające pojazd do przewozu określonych materiałów niebezpiecznych, wydane przed wejściem w życie rozporządzenia na podstawie przepisów zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów (Monitor Polski Nr 63, poz. 695).
§ 15.
Traci moc rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 2 grudnia 1983 r. w sprawie warunków i kontroli przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 67, poz. 301 i z 1986 r. Nr 42, poz. 206).
§ 16.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu § 11, który – w odniesieniu do przewozu skroplonych mieszanin węglowodorów gazowych o numerze rozpoznawczym 1965 – wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej: w z. S. Rybak

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji: w z. Z. Sobotka

Załącznik 1. [WYKAZ MATERIAŁÓW NIEBEZPIECZNYCH, KTÓRYCH PRZEWÓZ PODLEGA ZGŁOSZENIU DO KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO PAŃSTWOWEJ STRAŻY POŻARNEJ]

Załącznik do rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej
oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji
z dnia 16 października 1997 r. (poz. 872)

WYKAZ MATERIAŁÓW NIEBEZPIECZNYCH, KTÓRYCH PRZEWÓZ PODLEGA ZGŁOSZENIU DO KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO PAŃSTWOWEJ STRAŻY POŻARNEJ

Klasa niebezpieczeństwa

Materiały niebezpieczne, których przewóz podlega zgłoszeniu na podstawie § 12 rozporządzenia

1

– materiały podklasy 1.1 grupy zgodności A,

 

– pozostałe materiały podklasy 1.1 w ilości większej niż 1000 kg1),

 

– materiały podklasy 1.2 w ilości większej niż 3000 kg1),

 

– materiały podklasy 1.3 w ilości większej niż 5000 kg1),

 

– materiały podklasy 1.5 w ilości większej niż 5000 kg1),

 

 

 

1) Łączna masa netto materiałów przewożonych na pojeździe samochodowym i przyczepie.

2

– gazy grup: T, TF, TC, TO, TFC, TOC, przewożone w cysternach o pojemności większej niż 3000 litrów,

3, 4.2, 4.3, 5.1, 6.1 i 8

– materiały wymienione pod literą a) różnych punktów tych klas, przewożone w cysternach o pojemności większej niż 3000 litrów,

5.2

– materiały przewożone w cysternach,

6.2

– materiały wymienione w punkcie 1 tej klasy,

7

– sztuki przesyłki typu B(U) z materiałami promieniotwórczymi o łącznej aktywności większej niż 3x103)A12) lub 3x103A22) albo 1000 Tbq (20 kCi), w zależności która z tych wartości jest najniższą:

 

– sztuki przesyłki typu B(M);

 

– sztuki przesyłki z materiałami rozszczepialnymi, jeżeli suma wskaźników transportowych sztuk przesyłki przekracza 50;

 

– materiały przewożone w specjalnych warunkach.

 

 

 

2) Wartości A1 i A2 podane są pod lm.3700 dodatku A.7 do załącznika A.

 

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

Łukasz Pikus

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »