| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Biura rachunkowe > Prowadzę biuro rachunkowe > Obowiązki firm księgowych wynikające z IV Dyrektywy AML (Anti-Money Laundering)

Obowiązki firm księgowych wynikające z IV Dyrektywy AML (Anti-Money Laundering)

W 2017 roku firmy zajmujące się usługowym prowadzeniem ksiąg rachunkowych czekają zmiany. Wszystko przez konieczność dostosowania prawa krajowego do IV Dyrektywy AML (Anti-Money Laundering). Jakie są jej najważniejsze zapisy?

Jakie to są obowiązki?

Główne obowiązki w stosunku do podmiotów prowadzących działalność w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych wynikające z ustawy AML można podzielić na kilka obszarów. [ramka] Przede wszystkim w odniesieniu do podmiotów prowadzących działalność w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych ustawa AML, podobnie jak w przypadku pozostałych instytucji obowiązanych, nakłada obowiązek wprowadzenia pisemnej procedury.

Co ma zawierać?

Powinna określać w szczególności: sposób wykonania środków bezpieczeństwa finansowego, rejestracji transakcji, sposób analizy i oceny ryzyka, przekazywania informacji o transakcjach do GIIF, sposób przyjmowania oświadczeń, o statusie PEP (osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne) oraz sposób przechowywania informacji.

Kto odpowiada za błąd ujawniony podczas zmiany biura rachunkowego

Za nami pierwszy obowiązek. Jaki jest kolejny?

Dotyczy odpowiedzialności. Instytucje obowiązane, w tym podmioty prowadzące działalność księgową, powinny wyznaczyć osoby odpowiedzialne za wykonanie obowiązków wynikających z ustawy AML. W przypadku jednoosobowych działalności gospodarczych osobą odpowiedzialną jest osoba wykonująca tę działalność, w przypadku spółek kapitałowych oraz banków spółdzielczych i państwowych – członek zarządu, natomiast w przypadku oddziałów banków zagranicznych dyrektor oddziału. Ponadto z perspektywy ustawy AML firmy świadczące usługi księgowe są zobligowane do rejestrowania tzw. transakcji podejrzanych, tj. takich, których okoliczności wskazują, że mogą mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu. Transakcje takie muszą zostać zarejestrowane bez względu na ich wartość.

W jaki sposób firma księgująca transakcję może powziąć podejrzenia dotyczące ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu?

Podstawą tej analizy powinny być kryteria zawarte w art. 10 ust. 3 ustawy AML, tj.: ekonomiczne, geograficzne, behawioralne i przedmiotowe. Natomiast wymóg wskazany w art. 8 ust. 1 ustawy AML dotyczący rejestracji transakcji ponadprogowych, tj. o wartości przekraczającej 15 000 euro (bez względu na to, czy jest to pojedyncza transakcja, czy kilka transakcji powiązanych) dotyczy bezpośrednio „instytucji przeprowadzających transakcję”, czyli (zgodnie z art. 2 ust. 1e ustawy AML) instytucji wykonujących zlecenie lub dyspozycję klienta. Zapis ten odnosi się przede wszystkim do instytucji kredytowych, instytucji finansowych oraz banków. Zatem o ile firma księgowa nie wykonuje zlecenia lub dyspozycji klienta na kwotę przewyższającą 15 000 euro lub nie przyjmuje zapłaty za usługi księgowe w gotówce od swoich klientów (spełnia tym samym definicję zawartą w art. 2 ust. 1t ustawy AML, tj. przedsiębiorcy przyjmującego płatności w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 15 000 euro, również gdy należność za określony towar jest dokonywana w drodze więcej niż jednej operacji), nie ma obowiązku rejestracji tzw. transakcji ponadprogowych.

Na czym polega stosowanie środków bezpieczeństwa finansowego?

Ustawa AML nakazuje stosowanie środków bezpieczeństwa finansowego wobec klientów instytucji obowiązanych, których zakres powinien być uzależniony od oceny ryzyka. Polegają one na:

● identyfikacji klienta i weryfikacji jego tożsamości,

● podejmowaniu czynności z zachowaniem należytej staranności w celu identyfikacji beneficjenta rzeczywistego i weryfikacji jego tożsamości,

● uzyskiwaniu informacji dotyczących celu i charakteru stosunków gospodarczych klienta,

● bieżącym monitorowaniu stosunków gospodarczych z klientem, w tym badaniu przeprowadzanych transakcji w celu zapewnienia, że przeprowadzane transakcje są zgodne z wiedzą instytucji obowiązanej o kliencie i profilu jego działalności oraz z ryzykiem, a także, w miarę możliwości, badaniu źródła pochodzenia wartości majątkowych oraz bieżącym aktualizowaniu posiadanych dokumentów i informacji.

Ustawa AML wymaga, aby środki bezpieczeństwa finansowego były stosowane na każdym etapie współpracy z klientem, tj.: przy zawieraniu z nim umowy; przeprowadzaniu transakcji z klientem, której równowartość przekracza 15 000 euro, gdy istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu bez względu na wartość transakcji; gdy zachodzi wątpliwość, czy posiadane dane o kliencie są prawdziwe lub pełne.

Często zadawanym pytaniem przez podmioty prowadzące działalność w zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych jest pytanie dotyczące konieczności stosowania środków bezpieczeństwa finansowego również w odniesieniu do klientów własnych klientów, będących stronami księgowanych operacji gospodarczych. Według naszej interpretacji zapisów ustawy AML stosowanie środków bezpieczeństwa finansowego przez podmioty świadczące usługi księgowe odnosi się bezpośrednio do własnych klientów, tj. podmiotów, z którymi podmioty te zawierają umowę na świadczenie usług księgowych.

Polecamy artykuły

Narzędzia

reklama

POLECANE

reklama

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

ABC-ksiegowe

ABC-ksiegowe.pl - najnowsze informacje dotyczące obszaru księgowości, rachunkowości i prawa oraz praktyczne wskazówki, ułatwiające samodzielne prowadzenie księgowości.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »