| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Akty prawne

Uchwała nr 1/4/2012 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi

z dnia 5 stycznia 2012r.


1. Beata Kaczmarek 7. Bogusław Wenus
2. Ewa Śpionek 8. Grażyna Kos
3. Wojciech Newereńczuk 9. Barbara Polowczyk
4. Bogdan Łągwa 19. Paweł Dobrzyński
5. Agnieszka Kamyczek - Maszewska 11. Małgorzata Michałek
6. Józefa Lucyna Michejda 12. Roman Drozdowski

Po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2011 roku Uchwały Nr XV/192/11 Rady Miasta Zduńska Wola z dnia 30 listopada 2011 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, stanowiących pomoc de minimis, doręczonej Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Łodzi w dniu 7 grudnia 2011 roku, działając na podstawie art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 roku o regionalnych izbach obrachunkowych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577 z późn. zm.)
Kolegium uchwala, co następuje:

stwierdza nieważność Uchwały Nr XV/192/11 Rady Miasta Zduńska Wola z dnia 30 listopada 2011 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, stanowiących pomoc de minimis - z powodu naruszenia prawa, tj. art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) oraz art. 2 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28 grudnia 2006 r.).
UZASADNIENIE

Uchwała Nr XV/192/11 Rady Miasta Zduńska Wola z dnia 30 listopada 2011 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, stanowiących pomoc de minimis, wpłynęła do Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi w dniu 7 grudnia 2011 roku. W toku badania przedmiotowej Uchwały Kolegium Izby stwierdziło, że Uchwała ta została podjęta z naruszeniem dyspozycji art. 7 ust.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym - rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 roku o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.
Na mocy § 1 ust.1 pkt 1 Uchwały Nr XV/192/11 z dnia 30 listopada 2011 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, stanowiących pomoc de minimis Rada Miasta Zduńska Wola postanowiła zwolnić od podatku od nieruchomości położone na terenie miasta Zduńska Wola grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, który po dniu 31 grudnia 2011 roku, będąc do tego czasu bezrobotnym, zacznie po raz pierwszy prowadzić działalność gospodarczą, na terenie Miasta Zduńska Wola.Stosownie do § 1 ust. 3 Uchwały warunek rozpoczęcia działalności gospodarczej po raz pierwszy uważa się za spełniony także w wypadku, gdy od czasu zaprzestania poprzednio prowadzonej działalności gospodarczej upłynęło co najmniej 5 lat. Powyższa regulacja uzależnia prawo do skorzystania ze zwolnienia od podmiotowych cech podatnika, co pozostaje w sprzeczności art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na mocy którego organ stanowiący został wyposażony wyłącznie do wprowadzenia zwolnień o charakterze przedmiotowym.
Stosownie do § 1 ust. 1 pkt 2 Uchwały zwolnione od podatku od nieruchomości miały zostać położone na terenie miasta Zduńska Wola budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w ramach, której po dniu 31 grudnia 2011 roku powstaną nowe miejsca pracy. Jednocześnie Rada Miasta Zduńska Wola postanowiła, że w takim przypadku zwolnieniu podlega 50 m2 powierzchni użytkowej budynku lub jego części na jedno nowo utworzone miejsce pracy w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, przy czym łącznie zwolniona powierzchnia nie może przekroczyć ogólnej powierzchni budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium Izby przytoczona regulacja stanowi ulgę w podatku od nieruchomości, a jak podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 maja 2004 roku, sygn. akt I SA/Po 153/04, "niedopuszczalne jest utożsamianie kategorii zwolnienia podatkowego z kategorią ulgi podatkowej. W przypadku ulgi podatkowej ustawodawca nie rezygnuje z opodatkowania, gdyż jego zamiarem jest tylko i wyłącznie redukcja obciążenia podatkowego, zmniejszenie rozmiarów płaconego podatku. Ulga podatkowa może polegać albo na korekcie podstawy opodatkowania, albo na zastosowaniu obniżonych stawek podatkowych, albo na korekcie wyliczonego podatku. Zwolnienie podatkowe oznacza natomiast definitywne, ostateczne wyłączenie określonej kategorii podatników lub przedmiotu opodatkowania spod obowiązku podatkowego." W ocenie Kolegium Izby wyżej przywołana regulacja prowadzi do redukcji obciążenia podatkowego, poprzez zastosowanie przez organ stanowiący ulgi podatkowej, z przekroczeniem umocowania wynikającego z dyspozycji art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach lokalnych, upoważniającej do korekty obowiązku podatkowego, poprzez możliwość wprowadzenia dodatkowych zwolnień od jego ponoszenia.
Z regulacji zawartych w § 4 i § 5 Uchwały wynika, że skorzystanie ze zwolnienia uwarunkowane pozostaje od złożenia pisemnego wniosku wg określonego wzoru wraz z wymaganymi dokumentami i informacjami, w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym następuje nabycie prawa do zwolnienia, a niezachowanie wskazanego terminu powoduje, że nabycie prawa do zwolnienia przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokumenty i informacje zostały złożone. Tym samym zwolnienie od podatku od nieruchomości przyznawane jest na wniosek podatnika, którego złożenie stanowić będzie de facto żądanie wszczęcia postępowania podatkowego, w trybie art. 165 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, które powinno zakończyć się indywidualnym rozstrzygnięciem organu podatkowego, przy czym obowiązujące przepisy nie zawierają podstawy prawnej do wydania decyzji o udzieleniu zwolnienia. Ponadto, jak wyżej wskazano, zwolnienie oznacza definitywne, ostateczne wyłączenie określonej kategorii przedmiotów opodatkowania spod obowiązku podatkowego, tym samym zakres zwolnienia powinien wynikać z treści uchwały, nie zaś z czynności organu podatkowego, przybierających charakter rozstrzygnięć podejmowanych w indywidualnych sprawach podatkowych. Zwolnienie na wniosek podatnika oznaczałoby w praktyce upoważnienie organu podatkowego, którym w tym przypadku pozostaje organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, do stosowania zwolnień indywidualnych, co pozostaje sprzeczne z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż przepis ten przyznaje organowi stanowiącemu kompetencję do wprowadzenia zwolnień od podatku od nieruchomości bez jednoczesnej możliwości scedowania tegoż uprawnienia na rzecz organu wykonawczego. Zwolnienie przedmiotowe stanowi uprawnienie przysługujące z mocy - wprowadzającej je - uchwały organu stanowiącego, którego nabycie nie może być uzależnione od złożenia stosownego wniosku.
Zgodnie z § 9 pkt 1 Uchwały przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdy w trakcie korzystania ze zwolnienia łączna kwota udzielonej pomocy de minimis przekroczy kwotę stanowiącą równowartość 200.000 euro brutto (w przypadku sektora transportu drogowego 100.000 euro brutto). Powyższe pozostaje w sprzeczności z art. 2 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28 grudnia 2006r.). Zgodnie z przywołaną regulacją - ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie może przekroczyć kwoty 200.000 euro, a w sektorze transportu drogowego 100.000 euro, ale liczonych w dowolnie ustalonym okresie trzech lat podatkowych.
Na mocy § 1 ust. 4 Uchwały Nr XV/192/11 z dnia 30 listopada 2011 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, stanowiących pomoc de minimis Rada Miasta Zduńska Wola zdefiniowała prowadzenie działalności gospodarczej na terenie miasta Zduńska Wola, jako zlokalizowanie w tym mieście zakładu, magazynu, lokalu gastronomicznego, sklepu lub podobnej placówki, w której jest świadczona praca. W związku z czym należy wskazać, że każdy przepis prawa miejscowego - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 1995 roku, sygn. akt SA/Gd2949/942/48 - powinien być sformułowany w sposób jasny, wyczerpujący i uniemożliwiający stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Powyższego wymogu nie spełnia użycie w § 1 ust. 4 Uchwały sformułowania "sklepu lub podobnej placówki". Ponadto należy podnieść, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) - działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
Kolegium stwierdziło również, że zapis zawarty w załączniku do Uchwały w brzmieniu: "Oświadczam, że podane przeze mnie dane są zgodne z prawdą. Niniejsze dane potwierdzam własnoręcznym podpisem, uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu Karnego" został wprowadzony bez podstawy prawnej. Podejmując uchwałę w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Rada Miasta Zduńska Wola nie miała umocowania prawnego do nałożenia obowiązku składania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej określonej w art. 233 kodeksu karnego, który dotyczy odpowiedzialności za składanie zeznania mającego służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, podczas gdy czynności w zakresie zwolnień przedmiotowych od podatku od nieruchomości stanowią czynności podejmowane na podstawie uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.
Na gruncie § 1 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 Uchwały przesłankę zwolnienia stanowi utworzenie nowych miejsc pracy, co stosownie do § 3 ust. 4 Uchwały, uznaje się za spełnione w przypadku przyrostu netto liczby pracowników, liczonego zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 3 Uchwały - w przypadku nowo wybudowanych lub rozbudowanych (dobudowanych) budynków i budowli lub ich części oraz zajętych pod nie gruntów - w odniesieniu do średniego zatrudnienia z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających oddanie do użytku budynków lub ich części i budowli lub ich części. Przywołana regulacja budzi wątpliwości Kolegium w świetle postanowień § 3 ust. 4 pkt 2 Uchwały, zgodnie z którym - w przypadku gruntów, budynków lub ich części i budowli lub ich części, nabytych po dniu 31 grudnia 2011 roku - przyrost liczby pracowników jest liczony w odniesieniu do średniego zatrudnienia z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających nabycie nieruchomości, a w przypadku przedsiębiorców prowadzących działalność krócej niż 12 miesięcy, z okresu prowadzenia działalności. Wskazana regulacja powoduje nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji prawnej podatników, gdyż w przypadku nieruchomości nabytych po określonej dacie, a zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podatnik będzie mógł skorzystać ze zwolnienia także w przypadku prowadzenia działalności przez okres krótszy niż 12 miesięcy, o ile spełni warunek utworzenia nowych miejsc pracy, a w przypadku przedmiotów opodatkowania zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, ale nowo wybudowanych lub rozbudowanych, będzie mógł skorzystać ze zwolnienia wyłącznie w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej co najmniej przez 12 miesięcy.
Kolegium zwróciło także uwagę na nieprecyzyjne zapisy § 6 Uchwały, stosownie do którego zwolnienia, o których mowa w § 1 ust. 1, nie dotyczą przedsiębiorców powstałych w wyniku przekształceń dotychczasowych podmiotów gospodarczych, którzy nie utworzyli dodatkowych miejsc pracy oraz spółek nowoutworzonych, które powstały w wyniku wydzielenia części majątku ze struktury organizacyjnej i prawnej jednego podmiotu i wniesienia majątku do spółki, a także przedsiębiorców, w stosunku do których uległ zakończeniu okres zawieszenia działalności gospodarczej. Przytoczne postanowienia budzą wątpliwości odnośnie ustalenia, czy celem ich ustanowienia było wskazanie, że zaistniałe w przywołanej jednostce redakcyjnej stany faktyczne nie będą traktowane jako utworzenie nowych miejsc pracy, czy też dotyczyć będą wyłączenia określonych podmiotów z potencjalnego kręgu podmiotów mogących skorzystać ze zwolnień przewidzianych na gruncie Uchwały, co byłoby nieuprawnione w kontekście regulacji ustawowych, w tym art. 531 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych, który stanowi, że spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału.
Mając na względzie wskazane w sentencji naruszenie prawa Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi postanowiło stwierdzić nieważność Uchwały w całości.
Od uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skargę wnosi się do Sądu za pośrednictwem Regionalnej Izby Obrachunkowej w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu uchwały.
Przewodniczący Kolegium

Zastępca Prezesa RIO w Łodzi Beata Kaczmarek

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

taxonline.pl

Serwis podatkowy PwC

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »