| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Sprawy rodzinne > Dziecko i prawo > Władza rodzicielska > Jakie prawa ma ojciec dziecka?

Jakie prawa ma ojciec dziecka?

Pytanie o prawa przysługujące w stosunku do własnego dziecka zadaje sobie wielu ojców. W niniejszym artykule przedstawiliśmy najważniejsze aspekty prawne związane z byciem tatą.

Racjonalne partnerstwo rodziców i dzieci w zakresie wykonywania władzy rodzicielskiej

Rodzicom przysługuje pomoc od sądu opiekuńczego i innych organów władzy publicznej, jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej. W szczególności każde z rodziców może zwrócić się do sądu opiekuńczego o odebranie dziecka od osoby nieuprawnionej, a także zwrócić się do sądu opiekuńczego lub innego właściwego organu władzy publicznej o zapewnienie dziecku pieczy zastępczej.

Najważniejszym rodzajem pomocy jest doprowadzenie do stanu, aby dziecko znalazło się pod władzą rodziców. Realizacji tego uprawnienia służy m.in. art. 211 Kodeksu karnego. Zgodnie z przepisem kto, wbrew woli osoby powołanej do opieki lub nadzoru, uprowadza lub zatrzymuje małoletniego poniżej lat 15 podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Polecamy serwis: Sprawy karne

Prawa w zakresie obowiązku alimentacyjnego

W świetle art. 133 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek ten nie został ograniczony żadnym terminem. Pomimo takiego uregulowania, rodzice, w przypadku pełnoletności dziecka, w pewnych sytuacjach mają prawo się od niego uchylić. Jest to możliwe, gdy świadczenia alimentacyjne rodziców wiążą się z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się.

Kontakty z dzieckiem

Kontakty z dzieckiem to zarówno prawo i obowiązek rodziców. Nie wchodzą one które w zakres władzy rodzicielskiej. Kodeks postępowania cywilnego reguluje postępowanie w sprawach o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką (art. 5981- 59814) oraz w sprawach dotyczących wykonywania kontaktów z dzieckiem (art. 59815- 59821).

Zobacz również: Jak napisać wniosek o uregulowanie kontaktów z dzieckiem?

Wzajemny szacunek i wspieranie się

Rodzice i dzieci są obowiązani do wzajemnego szacunku i wspierania się. W związku z tym ojciec może domagać się od pozostałych członków rodziny szacunku i wsparcia. Jednak obowiązek ten nie jest wyposażony w sankcję przymusu państwowego. Uważa się za trafny pogląd mówiący o tym, że jeśli jeden z podmiotów nie wypełnia obowiązku, drugi nie zostaje zwolniony od jego wykonywania. Wspomniany obowiązek trwa od narodzin dziecka do śmierci dziecka lub rodzica.

Obowiązki dziecka

Dziecko, które ma dochody z własnej pracy, powinno przyczyniać się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny, jeżeli mieszka u rodziców. Dziecko, które pozostaje na utrzymaniu rodziców i mieszka u nich, jest obowiązane pomagać im we wspólnym gospodarstwie. Skoro na dziecku ciążą konkretne obowiązki względem rodziców to mogą oni domagać się ich spełnienia.

Jednak powyższe obowiązki nie są obwarowane żadną sankcją. Uważa się, że pośrednią sankcją za niewykonywanie obowiązków może być pozbawienie dziecka przez sąd opiekuńczy uprawnienia do rozporządzania swoim zarobkiem (art. 21 Kodeksu cywilnego).

Wybór imienia dziecka

Zgodnie z art. 50 Prawa o aktach stanu cywilnego rodzice dokonują wyboru imienia dziecka. Jeżeli przy sporządzaniu aktu urodzenia rodzice nie wybrali imienia (imion) dziecka, kierownik urzędu stanu cywilnego wpisuje do aktu urodzenia jedno z imion zwykle w kraju używanych, czyniąc o tym stosowną wzmiankę dodatkową.

Ponadto kierownik urzędu stanu cywilnego odmówi przyjęcia oświadczenia o wyborze dla dziecka:

  • więcej niż dwóch imion,
  • imienia ośmieszającego,
  • nieprzyzwoitego,
  • w formie zdrobniałej oraz
  • imienia niepozwalającego odróżnić płci dziecka.

Poza wyjątkami przewidzianym powyżej nie ma podstaw prawnych, aby ograniczać swobodę rodziców w wyborze imienia dziecka (Wyrok NSA z dnia 31 maja 2005 r., sygn. OSK 1471/04).
Jeżeli akt urodzenia powinien być sporządzony w języku polskim, to również imię umieszczone w tym akcie, chociażby "obce", nie zaś "polskie", powinno nosić postać nadającą się do zapisania w języku polskim (Wyrok NSA z dnia 21 września 1993 r., sygn. SA/Wr 902/93).

Jakkolwiek imię nadawane dziecku może być symbolem wartości kultywowanych w rodzinie, wybór tych wartości i sposób ich afirmacji /jeśli tylko nie narusza obowiązującego prawa/ należy do rodziców dziecka (Wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1988 r., sygn. SA/Wr 115/88).

Rodzice dziecka mogą w ciągu 6 miesięcy od daty sporządzenia aktu urodzenia złożyć kierownikowi urzędu stanu cywilnego pisemne oświadczenie o zmianie imienia (imion) dziecka wpisanego do aktu w chwili jego sporządzenia.

Po upływie przewidzianego terminu uzupełnienie aktu urodzenia może nastąpić tylko w trybie art. 36 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego (Wyrok NSA z dnia 18 marca 1993 r., sygn. SA/Wr 1859/92).

reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Edustacja.pl

Portal szkoleniowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »