Skarbówka właśnie odmówiła ulgi termomodernizacyjnej po wymianie starego pieca. Uwaga, decyduje ważny szczegół!

• Nowoczesny piec, odmowa odliczenia
• Funkcja zamiast nazwy – argumentacja podatnika
• Zamknięty katalog rozstrzyga – stanowisko fiskusa
• Kocioł to nie ogrzewacz – dwie unijne definicje
• Co z tego wynika dla podatników
• Powołana interpretacja:

Nowoczesny piec, odmowa odliczenia

Sprawa dotyczyła współwłaściciela jednorodzinnego budynku mieszkalnego, który w 2025 r. wspólnie z małżonką przeprowadził przedsięwzięcie termomodernizacyjne. Stare, nieekologiczne źródło ciepła zastąpił nowoczesnym urządzeniem zasilanym pelletem drzewnym. Producent sklasyfikował je jako ogrzewacz pomieszczeń na pellet – w istocie był to wkład kominkowy z zamkniętą komorą spalania, wyposażony jednak w płaszcz wodny i na stałe wpięty do instalacji centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody użytkowej.

Urządzenie nie pracowało więc wyłącznie miejscowo. Poprzez płaszcz wodny przekazywało energię do wody, rozprowadzanej następnie po całym budynku i podgrzewającej wodę użytkową. Spełniało wymagania ekoprojektu, normę EN 14785:2006 i legitymowało się sprawnością cieplną przekraczającą 90 proc. Było jedynym źródłem ciepła w domu, a wydatki na jego zakup i montaż podatnik sfinansował z własnych środków, udokumentował fakturami i – po pomniejszeniu o dotację gminną – zamierzał rozliczyć w ramach ulgi, w kwocie nieprzekraczającej ustawowego limitu 53 000 zł. Zapytał fiskusa, czy takie odliczenie jest dopuszczalne na podstawie art. 26h ustawy o PIT.

Funkcja zamiast nazwy – argumentacja podatnika

Podatnik przekonywał, że pojęcie „kotła na biomasę" należy odczytywać funkcjonalnie, a nie przez pryzmat handlowej nazwy urządzenia. Wkład z płaszczem wodnym – mimo określenia „ogrzewacz pomieszczeń" – pełni w domu rolę kotła centralnego ogrzewania, bo podgrzewa wodę krążącą w instalacji i zapewnia komfort cieplny we wszystkich pomieszczeniach oraz ciepłą wodę użytkową. Skoro większość wytworzonej energii trafia do instalacji hydraulicznej, a nie do pomieszczenia, w którym stoi urządzenie, nie sposób – zdaniem podatnika – uznać go za wyłącznie „miejscowy" ogrzewacz. Odmowa ulgi opierałaby się wówczas na samym nazewnictwie, z pominięciem rzeczywistej konstrukcji i funkcji urządzenia, a to kłóciłoby się z celem ustawodawcy: zachętą do wymiany przestarzałych źródeł ciepła na nowoczesne i ekologiczne.

Zamknięty katalog rozstrzyga – stanowisko fiskusa

Dyrektor KIS uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Punktem wyjścia uczynił zasadę, że odliczeniu w ramach ulgi podlegają nie wszystkie wydatki poniesione przy termomodernizacji, lecz wyłącznie te, które wskazuje rozporządzenie wykonawcze – rozporządzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych. W załączniku do tego aktu, w części 1 pod pozycją 6, wymieniono „kocioł przeznaczony wyłącznie do spalania biomasy" spełniający wymagania rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1189.

Zdaniem organu urządzenie opisane we wniosku jest czym innym niż kocioł na biomasę. To ogrzewacz pomieszczeń, a wydatków na jego zakup i montaż w wykazie nie ujęto. Katalog odliczeń jest zamknięty, więc nie obejmuje urządzeń, których wprost w nim nie wymieniono – niezależnie od tego, jak dobrze realizują one cel ulgi.

Kocioł to nie ogrzewacz – dwie unijne definicje

Sednem rozstrzygnięcia jest rozróżnienie zakorzenione w prawie unijnym. Kotły na paliwo stałe reguluje rozporządzenie 2015/1189, natomiast miejscowe ogrzewacze pomieszczeń na paliwo stałe – odrębne rozporządzenie 2015/1185. To dwie różne kategorie urządzeń, poddane osobnym reżimom ekoprojektu.

Kocioł na biomasę w rozumieniu rozporządzenia 2015/1189 to kocioł na paliwo stałe, w którym jako paliwo zalecane wykorzystuje się biomasę. Z kolei miejscowy ogrzewacz pomieszczeń zdefiniowano w rozporządzeniu 2015/1185 jako urządzenie oddające ciepło przez bezpośrednie przenoszenie ciepła albo przez bezpośrednie przenoszenie ciepła połączone z przekazywaniem ciepła do cieczy. Ta definicja jest kluczowa: obejmuje ona również urządzenia, które część energii oddają do czynnika grzewczego. Sam płaszcz wodny nie przekształca więc ogrzewacza w kocioł – prawodawca unijny z góry przewidział istnienie ogrzewaczy z obiegiem wodnym i mimo to zaliczył je do miejscowych ogrzewaczy pomieszczeń.

Opisane we wniosku urządzenie nie przestaje więc być – w świetle jego klasyfikacji i przepisów ekoprojektu – miejscowym ogrzewaczem pomieszczeń tylko dlatego, że jest wyposażone w płaszcz wodny. A wykaz uprawniający do ulgi odsyła w tym zakresie wyłącznie do kotłów na biomasę spełniających wymogi rozporządzenia 2015/1189. Argument o funkcji urządzenia nie mógł tego przesądzenia zmienić, skoro rozstrzyga o nim brzmienie zamkniętego katalogu.

Co z tego wynika dla podatników

Interpretacja potwierdza, że ulga termomodernizacyjna działa na zasadzie katalogu zamkniętego, odczytywanego literalnie. Argumenty celowościowe – że urządzenie jest ekologiczne, ogrzewa cały dom czy zastąpiło stary piec – nie przeważą nad treścią wykazu. O prawie do odliczenia decyduje klasyfikacja urządzenia: czy jest ono kotłem w rozumieniu rozporządzenia 2015/1189, czy miejscowym ogrzewaczem pomieszczeń objętym rozporządzeniem 2015/1185.

Wniosek praktyczny jest prosty: przed zakupem warto sprawdzić w dokumentacji technicznej i certyfikatach, jak urządzenie zostało zaklasyfikowane. Wkład kominkowy z płaszczem wodnym zaklasyfikowany przez producenta i w dokumentacji technicznej jako miejscowy ogrzewacz pomieszczeń nie staje się kotłem tylko dlatego, że przekazuje znaczną część ciepła do instalacji wodnej – w takim przypadku wydatek na samo urządzenie nie mieści się w pozycji wykazu dotyczącej kotłów na biomasę. Prawo do odliczenia może natomiast dawać zakup kotła przeznaczonego wyłącznie do spalania biomasy, spełniającego co najmniej wymagania rozporządzenia 2015/1189, jeżeli eksploatacji takiego kotła nie zakazuje właściwa uchwała antysmogowa i spełnione są pozostałe warunki ulgi.

Warto też pamiętać o pozostałych warunkach ulgi, które w tej sprawie nie budziły wątpliwości: przysługuje ona właścicielowi lub współwłaścicielowi jednorodzinnego budynku mieszkalnego, a wysokość wydatków ustala się na podstawie faktur wystawionych przez podatnika VAT niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku (co do zasady – czynnego podatnika VAT). Odliczeniu nie podlega ta część wydatku, która została podatnikowi zwrócona w jakiejkolwiek formie; dotyczy to również odpowiedniej części pokrytej dotacją (jak w tej sprawie – dotacją gminną). Łączny limit odliczenia wynosi 53 000 zł na podatnika, niezależnie od liczby inwestycji i budynków. Interpretacja indywidualna wiąże przy tym w sprawie konkretnego wnioskodawcy – przedstawione rozumowanie odzwierciedla jednak literalne podejście organów do wykazu wydatków objętych ulgą.

Powołana interpretacja:

– interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 sierpnia 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.548.2026.2.MBP