| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Sprawy karne > Prawo karne > Aktualności > Odpowiedzialność za nieopublikowanie sprostowania lub odpowiedzi

Odpowiedzialność za nieopublikowanie sprostowania lub odpowiedzi

W dniu 1 grudnia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny (dalej „TK”) wydał wyrok w sprawie niezgodności z Konstytucją art. 46 ust. 1, art. 31 oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ze zm.; dalej „Prawo prasowe”) -sygnatura akt K 41/07 (dalej „wyrok”). TK orzekł, że powyższe przepisy są niezgodne z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji.

Inicjatorem przedmiotowego postępowania przed TK był Rzecznik Praw Obywatelskich, który wskazał, że przepisy zawarte w Prawie prasowym nie definiują pojęcia „sprostowania” i „odpowiedzi”, a także nie precyzują okoliczności, w których redaktor naczelny odmawia ich opublikowania. Pomimo tego, Prawo prasowe przewiduje sankcję karną za odmowę opublikowania odpowiedzi lub sprostowania bądź też opublikowanie sprostowania lub odpowiedzi wbrew warunkom określonym w Prawie prasowym.

Zagadnienie prawne

Zaskarżone przepisy Prawa prasowego dotyczą obowiązków redaktora naczelnego w przypadku nadesłania do redakcji sprostowania lub odpowiedzi wraz z wnioskiem o ich opublikowanie. Art. 31 Prawa prasowego wskazuje, że na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, prawnej lub innej jednostki organizacyjnej redaktor naczelny redakcji właściwego dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie: 1) rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie wiadomości nieprawdziwej lub nieścisłej, 2) rzeczową odpowiedź na stwierdzenie zagrażające dobrom osobistym.

Art. 46 ust. 1 Prawa prasowego nakłada zaś na redaktora naczelnego sankcję karną w postaci kary grzywny albo kary ograniczenia wolności za uchylenie się od opublikowania sprostowania, odpowiedzi lub opublikowania ich wbrew warunkom określonym w Prawie prasowym. Jednakże brak jest jednoznacznego określenia przesłanek formalnych i materialnych, które pozwalałyby na stwierdzenie, czy nadesłana do redakcji wypowiedź jest jedną z tych dwóch form – sprostowaniem lub odpowiedzią. Należy przy tym wskazać, że art. 33 Prawa prasowego określa sytuacje, w których redaktor naczelny jest zwolniony z obowiązku publikacji pisma niespełniającego wymogów sprostowania lub odpowiedzi, jednak również w tym artykule brak jest jasnych kryteriów, pozwalających na zakwalifikowanie nadesłanego pisma do
ww. form.

Zobacz: Sprawy karne

Stanowisko TK

Ze względu na powyższe okoliczności, TK w wyroku wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów prawnych powstaje sytuacja, w której redaktor naczelny, jako adresat sankcji karnej z art. 46 Prawa prasowego, jednocześnie ocenia czy nadesłane do redakcji pismo jest sprostowaniem bądź odpowiedzią. Dodatkowo, brak precyzji w przepisach wskazujących elementy istotne, pozwalające dostatecznie odróżnić sprostowanie lub odpowiedź od innych nadesłanych pism oraz brak dokładnego określenia sytuacji, w której redaktor naczelny może odmówić ich publikacji, powodują, że staje się on sędzią we własnej sprawie.

reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Romuald Pilitowski

Prezes Zarządu Salomon Finance

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »