O mało nie wpadli w pułapkę podatkową! Skarbówka potwierdza: pożyczka od narzeczonego wolna od podatku, ale pod pewnymi warunkami...

• Stan faktyczny - Polka w Londynie, przelew z Londynu
• Błędna diagnoza, słuszny wniosek
• Co z podatkiem od czynności cywilnoprawnych?
• Praktyczna lekcja dla emigrantów
• Powołana interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał 13 marca 2026 r. interpretację indywidualną (sygn. 0111-KDIB2-2.4015.3.2026.2.PB), w której rozstrzygnął kwestię opodatkowania środków pieniężnych otrzymanych przez polską obywatelkę od jej narzeczonego. Sprawa dotyczy stanu faktycznego, który dziś dotyka coraz więcej Polaków, osób zamieszkałych i pracujących za granicą, zawierających transakcje finansowe poza krajem.

Stan faktyczny - Polka w Londynie, przelew z Londynu

W lutym 2025 r. narzeczony Wnioskodawczyni, mieszkający i opodatkowany w Wielkiej Brytanii, przelał na jej tamtejszy rachunek bankowy określoną kwotę w funtach. W chwili transakcji oboje przebywali poza Polską i podlegali tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawczyni nie była wówczas polskim rezydentem podatkowym. Nie jest też sporne, że środki znajdowały się poza terytorium Polski zarówno w momencie ich przekazania, jak i odbioru. Po jakimś czasie część ze środków, już z rachunku w Wielkiej Brytanii, trafiła na spłatę kredytu hipotecznego zabezpieczonego na nieruchomości w Polsce. Para wzięła ślub jeszcze w 2025 r. Kluczowe jednak było to, że przelew miał charakter pożyczki, a nie darowizny, co wnioskodawczyni wyraźnie zaznaczyła w uzupełnieniu wniosku.

Błędna diagnoza, słuszny wniosek

Wnioskodawczyni stała na stanowisku, że brak polskiego obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn (dalej: SD) wynika z jej statusu nierezydenta i zagranicznego położenia środków. Fiskus uznał to rozumowanie za nieprawidłowe. Dyrektor KIS wyjaśnił, że katalog czynności podlegających podatkowi SD jest zamknięty i określony w art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. Wymienia on wyłącznie nabycie tytułem dziedziczenia, darowizny, zasiedzenia, nieodpłatnego zniesienia współwłasności, zachowku oraz nieodpłatnych: renty, użytkowania i służebności. Pożyczka jako czynność odpłatna, zakładająca obowiązek zwrotu nie należy do tego katalogu i w ogóle nie podlega opodatkowaniu SD, bez względu na rezydencję stron czy miejsce położenia środków. Zatem Wnioskodawczyni miała rację co do rezultatu, ale z błędnych przyczyn.

Co z podatkiem od czynności cywilnoprawnych?

Organ interpretacyjny zaznaczył przy tym, że pożyczka jest wymieniona w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC) na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Zastrzegł jednak wyraźnie, że kwestia ta wykracza poza zakres zadanego pytania i nie jest przedmiotem tej interpretacji. Jest to ważna uwaga, bo PCC to podatek rządzący się odrębnymi zasadami terytorialnymi. Stawka wynosi 0,5 proc. wartości pożyczki, a obowiązek ciąży na pożyczkobiorcy, co do zasady z chwilą zawarcia umowy. PCC obejmuje jednak wyłącznie te pożyczki, których przedmiot jest związany z Polską: albo środki pieniężne lub prawa majątkowe znajdują się w Polsce, albo są za granicą lecz w tym drugim przypadku pożyczkobiorca musi mieć w chwili zawarcia umowy miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce i umowa musi zostać zawarta w Polsce. Oba warunki muszą wystąpić łącznie.

W opisanym stanie faktycznym żaden z tych łączników terytorialnych nie zaistniał: środki znajdowały się na rachunku w Wielkiej Brytanii, umowa została zawarta poza Polską, a pożyczkobiorca nie posiadał wówczas miejsca zamieszkania w Polsce. Sam fakt, że część środków trafiła następnie na spłatę polskiego kredytu hipotecznego, nie zmienia oceny decydujące jest bowiem miejsce położenia przedmiotu pożyczki i status stron w chwili zawarcia umowy, nie zaś późniejsze rozporządzenie środkami. W konsekwencji PCC w Polsce nie powinno wystąpić.

Praktyczna lekcja dla emigrantów

Interpretacja ta niesie ze sobą kilka ważnych wniosków dla Polaków za granicą. Po pierwsze, zakwalifikowanie transakcji jako pożyczki, a nie darowizny, jest decydujące i powinno wynikać z rzeczywistych uzgodnień stron: obowiązku zwrotu, ewentualnych odsetek i formy zawarcia umowy. Zmiana kwalifikacji przez organ skarbowy, gdyby uznał, że w istocie doszło do darowizny zmieniłaby całkowicie ocenę podatkową.

Po drugie, status nierezydenta ani zagraniczne położenie środków nie są argumentami, które automatycznie wyłączają polskie opodatkowanie SD. Kluczowe znaczenie ma zamknięty katalog czynności opodatkowanych tą ustawą i pożyczka po prostu się w nim nie mieści.

Po trzecie, nie każda transakcja zawarta przez Polaków za granicą jest wolna od polskiego PCC. Podatnicy, którzy wrócili do kraju lub utrzymują tutaj stałe miejsce zamieszkania, mogą znaleźć się w zupełnie innej sytuacji niż wnioskodawczyni w omawianej sprawie.

Uwaga zatem na potencjalne podatkowe pułapki, jakie mogą powstać gdy pieniądze z pożyczki trafią np. na konto w Polsce lub umowa zostanie podpisana w roku w którym pożyczkobiorca wróci już do kraju.

Powołana interpretacja indywidualna

interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 13 marca 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-2.4015.3.2026.2.PB,