| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Sprawy karne > Kodeks karny > Formy popełnienia przestępstwa > Indywidualizacja odpowiedzialności (art. 21)

Indywidualizacja odpowiedzialności (art. 21)

Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła.

Wskazana zasada jest uzupełnieniem wyrażonej w art. 20 Kodeksu karnego zasady indywidualizacji odpowiedzialności. Odnosi się ona do wszystkich postaci współdziałania.

Wskazane w pierwszym paragrafie okoliczności osobiste obejmują okoliczności wyłączające, łagodzące lub zaostrzające odpowiedzialność karną a nienależącą do znamion czynu zabronionego (czyli nie będące elementami opisu przestępstwa). Chodzi tu o indywidualne właściwości sprawcy w chwili jego zachowania, które są rozpatrywane tylko i wyłącznie w związku z jego osobą i wpływają tylko na jego odpowiedzialność.

Przykładowo okolicznością łagodzącą może być nieletniość sprawcy, jego niepoczytalność, działanie pod wpływem błędu, zaś okolicznością zaostrzającą odpowiedzialność może być recydywa. Te cechy będą brane pod uwagę przy wymierzaniu kary tylko w stosunku do osoby do której się odnoszą.

Zobacz serwis: Odpowiedzialność karna

Ustawodawca celowym zabiegiem wyróżnił w analizowanym przepisie drugą sytuację, tj. taką w której owa okoliczność osobista dotycząca sprawcy stanowi znamię czynu zabronionego a drugi ze współsprawców wie o tym (chociażby go nie dotyczyła). Wówczas jeżeli jest to okoliczność powodująca zaostrzenie odpowiedzialności karnego, to zaostrzenie to będzie dotyczyć również tego drugiego współsprawcy (nazywany jest on w literaturze „ekstraneusem”).

Podkreślić jednak trzeba, że zgodnie z treścią § 3 analizowanego przepisu sąd w tym przypadku może wobec ekstraneusa zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Fakultatywność decyzji sądu pozostawia mu pole do oceny stanu faktycznego sprawy, jak i stopnia szkodliwości społecznej działania ekstraneusa, stopnia bezprawności działań ekstraneusa jak i innych elementów wskazanych przez ustawodawcę jako istotne przy wymierzaniu kary (tzw. zawarte w tzw. dyrektywach wymiaru kary).

Zobacz: Bezpłatne porady prawne

Podstawa prawna: Art. 21 Kodeksu karnego

reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Grupa LEX&TAX

Adwokaci i biuro podatkowe

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »