Cofnięcie zażalenia przez ZUS niedopuszczalne - SN

Komunikat Rzecznika Prasowego Sądu Najwyższego

W dniu 16 października 2018 r. w Sądzie Najwyższym wydane zostało postanowienie w sprawie III UZ 10/18, na kanwie której SN w składzie siedmiu sędziów zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pięcioma pytaniami prejudycjalnymi (akta powróciły do SN12.10.2018 r.).

W sprawie tej Oddział ZUS w Jaśle cofnął wniesione zażalenie i wniósł o umorzenie postępowania, taki sam wniosek złożył prokurator, który przyłączył się do postępowania dzień wcześniej. Sąd Najwyższy w wydanym wczoraj postanowieniu, na podstawie art. 469 k.p.c. w związku z art. 398[21] k.p.c. oraz art. 391 § 2 k.p.c., uznał cofnięcie zażalenia za niedopuszczalne.

Podkreślić należy, że w sprawach dotyczących pracowników i osób ubezpieczonych, obowiązują reguły, w myśl których szczególne znaczenie ma ochrona ich praw. Jedna z tych reguł zawarta jest w treści art. 469 k.p.c., który w podobnych sytuacjach procesowych nakazuje brać pod uwagę „uzasadniony interes ubezpieczonego”. Jest to przepis szczególny w stosunku do regulacji z art. 355 k.p.c. Ocena interesu ubezpieczonego ma mieć przy tym charakter obiektywny, co wynika z utrwalonego orzecznictwa SN. Niewątpliwie uzasadnionym interesem ubezpieczonego w tej sprawie jest ustalenie jakiemu ustawodawstwu podlega.

Polecamy: Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń – prenumerata.

Ponadto Sąd Najwyższy, rozpoznając tę konkretną sprawę, dostrzegł szerszy problem dotyczący większej liczby osób wykonujących pracę poza granicami Polski i występujący także w innych sprawach. Z tego powodu, wykonując swoją publicznoprawną rolę sprawę skierowano do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów SN. Z tych względów cofnięcie zażalenia, przy rozpoznaniu którego pojawiło się zagadnienie prawne, a nadto dokonanie tego w chwili, w której sprawa znalazła się już w Trybunale Sprawiedliwości UE i wyznaczony został termin jej rozpoznania, narusza „dobre obyczaje”, o których mowa w art. 3 k.p.c.

Ponadto takie działanie organu rentowego, będącego emanacją państwa, stoi w sprzeczności z zasadą lojalnej współpracy państw członkowskich przy wykonywaniu prawa Unii Europejskiej, która wynika z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.