| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Infor.pl > Prawo > Praca > Praca > Telepraca > Zakaz nierównego traktowania i dyskryminacji telepracownika

Zakaz nierównego traktowania i dyskryminacji telepracownika

Telepracownik nie może być w żaden sposób mniej korzystnie traktowany bądź dyskryminowany z tego powodu, że wykonuje pracę zdalnie. W przypadku naruszenia zakazu dyskryminacji przysługuje mu roszczenie o odszkodowanie.

Telepraca

W 2007 r. w Kodeksie pracy pojawiła się telepraca. Uregulowanie tej szczególnej formy wykonywania pracy uzasadnione było rosnącą potrzebą i popularnością korzystania z pracy zdalnej. Współczesna technologia, jakość sprzętu elektronicznego i szybkość Internetu pozwala na stosowanie tego typu rozwiązań. Są one korzystne zarówno dla pracodawcy jak pracownika. Podmiot zatrudniający eliminuje w ten sposób koszty związane z wynajmem często bardzo drogich powierzchni biurowych. Pracownik zyskuje oszczędności czasu i pieniędzy wydawanych na potencjalne dojazdy do zakładu pracy.

Nie każdy pracownik może być jednak telepracownikiem. Musi przemawiać za tym charakter wykonywanej przez niego pracy. Rodzaj pracy musi zezwalać na regularne wykonywanie jej poza zakładem pracy za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

Zakaz nierównego traktowania

Kodeks pracy reguluje w stosunku do telepracownika zakaz nierównego traktowania. Nie może być on traktowany mniej korzystnie niż pozostali pracownicy wykonujący taką samą bądź podobną pracę (przy uwzględnieniu odrębności związanych z formą telepracy) w zakresie:

  • nawiązania i rozwiązania stosunku pracy,
  • warunków zatrudnienia,
  • awansowania oraz
  • dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych (art. 6715 § 1 Kodeksu pracy).

Polecamy: Zatrudnianie pracowników po zmianach w Kodeksie pracy

W odniesieniu do powyższych czterech kwestii zabrania się różnicowania sytuacji pracowników i telepracowników tylko z tego powodu, że jedni z nich wykonują pracę w zakładzie pracy a inni poza nim.

Zakaz dyskryminacji

Dyskryminacja stanowi kwalifikowaną formę nierównego traktowania. Ogólny zakaz dyskryminacji znajduje się w dziale pierwszym „Przepisy ogólne” rozdziale drugim „Podstawowe zasady prawa pracy” w art. 113 Kodeksu pracy. Jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, pośrednia czy bezpośrednia, jest niedopuszczalna. Ustawodawca wymienia szczególne kryteria, z powodu których zabrania się dyskryminowania pracowników. Jest to katalog otwarty. Należą do nich:

  • płeć,
  • wiek,
  • niepełnosprawność,
  • rasę,
  • religię,
  • narodowość,
  • przekonania polityczne,
  • przynależność związkową,
  • pochodzenie etniczne,
  • wyznanie,
  • orientację seksualną,
  • zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony,
  • zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2018 r. (I PK 87/18) „złamaniem zasady niedyskryminacji w zatrudnieniu jest niedopuszczalne różnicowanie sytuacji prawnej pracownika w oparciu o niedozwolone (prawnie zakazane) kryteria. Przyczyny różnicowania sytuacji pracowniczej mogą więc być kwalifikowane jako dyskryminujące, jeżeli są zabronione przez prawo albo nie znajdują usprawiedliwienia w stosunkach zatrudnienia.

Czytaj także

Narzędzia

POLECANE

Artykuł partnerski

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

Marcin Krasoń, Home Broker

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »