| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Prawo > Sprawy rodzinne > Dziecko i prawo > Prawa dziecka > Zakres samodzielności małoletniego

Zakres samodzielności małoletniego

Współczesne dzieci dorastają znacznie szybciej niż poprzednie pokolenia, zaś beztroska zabawa coraz częściej zastępowana jest nadmiarem codziennych zajęć i obowiązków. Małoletni sami często dążą do osiągnięcia większego zakresu samodzielności. Jednak tutaj na przeszkodzie staje nie tylko rodzicielska troska i niechęć do wypuszczenia dziecka spod opiekuńczych skrzydeł, lecz również prawo.

Na marginesie należy jednak wskazać, iż rodzice zwolnieni są od odpowiedzialności, jeśli oddadzą dziecko pod nadzór innej osoby lub instytucji. Posyłając dziecko do szkoły, rodzice przekazują opiekę nad nim dyrektorowi i nauczycielom (art. 4 i 39 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty oraz art. 6 pkt 1 i art. 7 ust. 1 karty nauczyciela). Oznacza to, że rodzice nie ponoszą odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez małoletnie dzieci w czasie, gdy znajdowały się one pod opieką nauczyciela w szkole czy na zajęciach organizowanych przez szkołę poza obiektami należącymi do niej.

Po stronie dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską istnieje obowiązek posłuszeństwa wobec rodziców, co oznacza podporządkowanie się ich woli (art. 95 § 2 k.r.o.). Ponadto dziecko zobowiązane jest do wysłuchania (i tylko wysłuchania) opinii i zaleceń rodziców, formułowanych dla jego dobra, w sprawach, w których może samodzielnie podejmować decyzje i składać oświadczenia woli. Do tego typu spraw należą, między innymi, nawiązanie stosunku pracy (art. 191 k.p.), rozporządzanie swoim zarobkiem (art. 21 k.c.), zawieranie umów w drobnych bieżących sprawach życia codziennego (art. 20 k.c.). W pewnych wypadkach dziecko ma pełną zdolność do czynności prawnych dotyczących przedmiotów oddanych jej do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego (art. 22 k.c.).

Zobacz: Reprezentacja dziecka przed sądem w sprawach karnych i administracyjnych

Pracujący małoletni

Jak zostało wspomniane powyżej, jednym z aspektów samodzielności małoletniego, jest możliwość podjęcia przez niego pracy. Jest to jednak możliwość zastrzeżona kilkoma rygorami. W myśl art. 191 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - kodeks pracy (Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141, zwany: „k.p.”), wolno zatrudniać tylko tych młodocianych, którzy ukończyli co najmniej gimnazjum oraz przedstawią świadectwo lekarskie stwierdzające, że praca danego rodzaju nie zagraża ich zdrowiu. Z kolei młodociany nie posiadający kwalifikacji zawodowych może być zatrudniony tylko w celu przygotowania zawodowego.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej dodatkowo określili przypadki, w drodze rozporządzenia, w których wyjątkowo jest dopuszczalne:

  • zatrudnianie młodocianych, którzy nie ukończyli gimnazjum,
  • zwolnienie młodocianych nie posiadających kwalifikacji zawodowych od odbycia przygotowania zawodowego,
  • zatrudnianie osób niemających 16 lat, które ukończyły gimnazjum,
  • zatrudnianie osób niemających 16 lat, które nie ukończyły gimnazjum.
reklama

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

r.pr. Bartosz Drozdowicz

Specjalista prawa pracy i ekspert ds. negocjacji, autor bloga www.oprawiepracy.pl

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »