| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Infor.pl > Prawo > Wiadomości > Wyrok w sprawie Telewizji Polsat S.A. przeciwko KRRiT

Wyrok w sprawie Telewizji Polsat S.A. przeciwko KRRiT

W dniu dzisiejszym, tj. 14 stycznia 2010 roku Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną Polsatu, utrzymując tym samym w mocy karę nałożoną przez KRRiT.

Również art. 6 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, który przyznaje Krajowej Radzie status strażnika wolności słowa wskazuje, iż nie może on być wykorzystywany do sankcjonowania naruszania cudzych dóbr osobistych. Sąd Apelacyjny zgodził się także, iż art. 10 Konwencji umożliwia stosowanie pewnych ograniczeń wolności wypowiedzi.

Administracyjny charakter odpowiedzialności

Sąd wskazał na administracyjny charakter odpowiedzialności stacji telewizyjnej wynikający z art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii, a nie prawnokarny. W takiej sytuacji nie bierze się pod uwagę zawinienia. Według sądu doszło kategorycznie do naruszenia dóbr osobistych, przed wyemitowaniem programu można było upewnić się co do słuszności przekazywanych treści. Równocześnie wypowiadanie się w sposób humorystyczny ma swoje ograniczenie w doniesieniu do osób prywatnych.

Orzeczenie SN

Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów postanowił o oddaleniu skargi kasacyjnej. Mówił o fundamentalnym charakterze wolności słowa, gdzie nałożenie kary stanowi ingerencję państwa w wolność wyrażania opinii. Odwołał się również do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 22 października 2009 roku, który, obok przywilejów nadanych mediom, podkreślił wagę ich odpowiedzialności za masowe przekazy, które naruszają reputację osób prywatnych.

W opinii SN wolność wypowiedzi może zostać ograniczona i nawet jej artystyczna forma, jaką jest program rozrywkowy, nie może być bez powodu obraźliwa dla innych. W zaistniałej sytuacji można mówić o węższej ochronie, która dotyczyć będzie funkcjonariuszy państwowych oraz ochronie szerszej osób prywatnych, czy też takich, które nie prowadzą działalności publicznej.

Sąd uznał za oczywiście bezpodstawny zarzut skarżącego dotyczący art. 53 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 3 i 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Art. 10 przedstawia mechanizm fakultatywny: prezes Krajowej Rady może nakazać zaprzestanie rozpowszechnianie programów, które naruszają przepisy ustawy, do czego potrzebna jest uchwała. Dotyczy to takich programów, których charakter w sposób ciągły, powtarzający się łamią przepisy. Natomiast w kwestii art. 53 i nałożenia sankcji finansowych uchwała nie jest wymagana. Równocześnie jest to kara o charakterze administracyjnym, aczkolwiek prezes musi wskazać naruszenie art. 18 ustawy. Równocześnie SN nie zgodził się z opinią skarżącego, iż KRRiT powinien uszczegółowić pojęcia zawarte w art. 18, gdyż nie posiada on tego typu kompetencji. Prezes może jedynie wyrazić swój pogląd na sprawę, nie może tworzyć standardów moralnych - oznaczałoby to wprowadzenie prewencyjnej cenzury.

Sygn. akt III SK 15/09

Czytaj także

Narzędzia

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

tanie-ubezpieczenie.eu

Porównywarka ubezpieczeń

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »