Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby, nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Zgodnie z art. 9 ww. ustawy, do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, a także okresy poprzedniej niezdolności do pracy spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Co oznacza wobec tego kluczowy termin ustawowy „ta sama choroba”?
Zdarza się często, że pacjent u którego zdiagnozowano poważną dolegliwość otrzymuje od lekarza prowadzącego skierowanie na badanie, które może zostać wykonane jedynie w specjalistycznym podmiocie leczniczym, dysponującym odpowiednim sprzętem, lecz oddalonym od miejsca pobytu pacjenta. Dowóz pacjenta, ze względu na jego stan zdrowia wymaga skorzystania z transportu sanitarnego, na który jednak lekarze nie zawsze chcą wypisać zlecenie. Czy słusznie?