Jak wygląda rozwód małżonków różnej narodowości w UE?

Przepisy rozporządzenia są stosowane bezpośrednio, co oznacza, że każdy może powołać się na nie przed sądem.

Jak było?

Do czasu wejścia w życie pierwszego z rozporządzeń rozejście się par różnych narodowości było znacznie utrudnione. Było to spowodowane faktem różnego ustawodawstwa dotyczącego tej kwestii w każdym z krajów Unii Europejskiej. Dochodziło do sytuacji, w których pary musiały rozwodzić się w obu państwach.

Właściwość sądu

Na mocy rozporządzenia sądem właściwym do rozpatrywania spraw dotyczących rozwodów, separacji lub unieważnienia małżeństwa jest sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium rozwodząca się para:

1. zwykle zamieszkuje,

2. zwykle zamieszkiwała – jeśli jeden z małżonków nadal tam zamieszkuje,

3. pozwany zwykle zamieszkuje,

4. w przypadku wspólnego wniosku – którykolwiek z małżonków zwykle zamieszkuje,

5. składający wniosek zwykle zamieszkuje – jeżeli mieszkał tam przynajmniej rok bezpośrednio przed złożeniem wniosku lub składający wniosek zwykle zamieszkuje,

6. jeśli mieszkał tam przynajmniej 6 miesięcy bezpośrednio przed złożeniem wniosku i jest obywatelem danego państwa członkowskiego, albo ma tam miejsce stałego zamieszkania jeśli chodzi o Zjednoczone Królestwo Irlandii.

Małżonkowie nie mogą wybrać innego sądu niż jeden z wcześniej wymienionych.

Zobacz również: Jaka jest istota rozwodów w Belgii?

Uznawanie orzeczeń

Orzeczenia wydawane w jednym państwie członkowskim są automatycznie uznawane przez inne kraje członkowskie. Nie zachodzi potrzeba przeprowadzania specjalnego postępowania.

Kiedy orzeczenie nie może być uznane?

Rozporządzenie wyróżnia kilka okoliczności w których orzeczenie nie może zostać uznane, są to następujące przypadki:

1. orzeczenie rozwodowe nie będzie uznawane jeżeli byłoby jawnie sprzeczne z porządkiem publicznym państwa, w którym wystąpiono o jego uznanie,

2. jeżeli pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony, chyba że ustalono, że pozwany uznał orzeczenie w sposób nie budzący wątpliwości,

3. jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie,

4. jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym wcześniej między tymi samymi stronami.

Zobacz również serwis: Rozwody