Podstawa wymiaru zasiłków przysługujących pracownikom tymczasowym

Zasady ustalania wysokości świadczeń pracowników tymczasowych

Do ustalania wysokości świadczeń pracowników tymczasowych mają zastosowanie generalne zasady, obowiązujące wszystkich pracowników. Tak więc ich podstawa wymiaru świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa jest ustalana na podstawie wynagrodzenia za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym pracownik zachorował (lub krótszy, jeżeli choroba wystąpiła przed upływem 12 miesięcy).

Pracownik tymczasowy zawiera najczęściej kolejne, krótkie umowy ze swoją agencją pracy tymczasowej, będącą jego pracodawcą. W związku z tym, przy ustalaniu jego podstawy wymiaru świadczeń ma zastosowanie zasada, iż sumuje się wynagrodzenie wypłacone z tytułu każdej z tych umów, również wykonywanych na rzecz rożnych pracodawców-użytkowników. Dotyczy to także przypadków, gdy wystąpiły przerwy w zatrudnieniu, ale przypadały na dni ustawowo wolne od pracy.

Zobacz również: Jakie są uprawnienia pracownika tymczasowego?

Pracownik tymczasowy był zatrudniony przez agencję pracy w okresach: od 30 lipca 2010 r. do 20 sierpnia 2010r. w jednej firmie, następnie od 23 sierpnia do 27 sierpnia 2010 r. w innej firmie, a od 30 sierpnia 2010 r. do 1 października 2010 r. w następnej firmie. W dniu 1 października 2010 r. stał się niezdolny do pracy.

Dla tego pracownika okres nieprzerwanego zatrudnienia i ubezpieczenia obejmuje okres od 30 lipca do 1 października 2010 r. W podstawie wynagrodzenia chorobowego będzie uwzględnione średnie wynagrodzenie z miesięcy sierpnia i września.

Praca tymczasowa, jako elastyczna forma zatrudnienia, spotyka się z dużym zainteresowaniem firm, choć dla wielu zatrudnionych jest jedynym wyjściem, by nie zostać bezrobotnym. W związku z przeważającym doraźnym charakterem zatrudnienia, umowy zawierane są na krótkie okresy. Tym samym, pracownik tymczasowy wykonuje zatrudnienie w różnym wymiarze czasu pracy, na odmiennych warunkach wynagradzania, często zmieniających się nawet w ciągu miesiąca.

Z tego powodu niezdolność do pracy takich pracowników występuje często przed upływem pierwszego miesiąca zatrudnienia lub w drugim miesiącu zatrudnienia.
Stąd też wynikają specyficzne zasady ustalania wysokości zasiłków tych pracowników, zwłaszcza w zakresie uzupełniania wynagrodzenia uwzględnianego w podstawie świadczeń.

Zobacz również: Co daje zatrudnienie tymczasowe?

Jeżeli pracownik tymczasowy zachorował w pierwszym kalendarzowym miesiącu zatrudnienia i ubezpieczenia, podstawę wymiaru zasiłku ustala się na podstawie wynagrodzenia za ten miesiąc.

Jeśli jednak umowa o pracę została zawarta na okres krótszy niż miesiąc kalendarzowy to wynagrodzenie powinno być uzupełniane, ale jedynie do okresu, na który została zawarta umowa o pracę tymczasową, z tytułu której powstało prawo do zasiłku.

W przypadku, gdy pracownika tymczasowego zatrudniono w trakcie miesiąca kalendarzowego, a w następnym miesiącu kalendarzowym zatrudnienia pracownik zachoruje, to podstawę wymiaru zasiłku dla niego ustala się na podstawie wynagrodzenia za miesiąc kalendarzowy, w którym zachorował. Wynagrodzenie uzupełnia się wtedy do kwoty, którą pracownik otrzymałby za dni trwania umowy (lub umów) o pracę tymczasową w tym miesiącu.

Pracownik tymczasowy zawarł z agencją umowę o pracę na okres od 1 czerwca do 12 lipca 2010r. Pracownik był niezdolny do pracy w okresie od 9 do 12 lipca 2010r. Za lipiec pracownik otrzymał wynagrodzenie w kwocie 1120 zł, po potrąceniu o składek na ubezpieczenia społeczne. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego zostanie obliczona od wynagrodzenia za lipiec, po uzupełnieniu do kwoty, którą pracownik tymczasowy otrzymałby, gdyby nie chorował, a więc za dni, na które umowa była zawarta w lipcu. W tym miesiącu pracownik przepracował 6 dni, a był zobowiązany przepracować 8 dni. Wynagrodzenie pracownika za lipiec po uzupełnieniu wynosi 1493,36 zł [(1120zł : 6 dni) × 8 dni)] i stanowi podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego pracownikowi.

Gdy praca jest wykonywana na rzecz różnych podmiotów i zasady wynagradzania z tytułu każdej umowy o pracę są różne, a zachodzi konieczność uzupełnienia wynagrodzenia, dokonuje się go odrębnie dla każdej z umów.

Zobacz również serwis: Wypłata zasiłków

Należy pamiętać, iż pracowników tymczasowych również obowiązuje zasada, iż podstawa wymiaru zasiłku zatrudnionemu w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, po pomniejszeniu o kwotę składek finansowanych przez ubezpieczonego, z uwzględnieniem stażu pracy.

W konsekwencji, gdy w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, umowa o pracę tymczasową zawarta była na okres krótszy niż miesiąc kalendarzowy, kwota minimalnego wynagrodzenia powinna być ustalona proporcjonalnie do okresu trwania umowy w tym miesiącu, następująco:
- kwotę minimalnego wynagrodzenia pomniejszamy o 13,71% ,
- wynik dzielimy przez liczbę dni roboczych w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy,
- a następnie mnożymy przez liczbę dni roboczych trwania umowy (lub umów), z tytułu której, powstało prawo do zasiłku.

Dla pracownicy z przykładu 2 minimalne wynagrodzenie będzie obliczone następująco:
· minimalne wynagrodzenie w 2010 r.: 1136,44 (1317 zł – 13,71%)
· 1136,44 : 22 dni robocze w miesiącu sierpniu = 51,66 zł,
· 51,66 zł x 11 dni robocze, przypadające na czas trwania umów o prace tymczasową
= 568,26 zł.

Pracownicy ustalono podstawę wymiaru zasiłku wynikającą z otrzymywanego wynagrodzenia na poziomie 1130,58 zł, a więc wyższym, od obowiązującej ją minimalnej podstawy zasiłkowej.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 z poźn. zm.)