Leasing konsumencki samochodu

• Umowa leasingu – aspekty formalne
• Leasing konsumencki samochodu

Umowa leasingu – aspekty formalne

Zgodnie z art. 709¹ kodeksu cywilnego przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Zobacz: Finanse

Elementy przedmiotowo istotne umowy leasingu (elementy, które muszą się znaleźć w umowie):

1. oznaczenie rzeczy oddawanej w leasing – może to być rzecz ruchoma np. samochód jak i nieruchomość np. lokal mieszkalny;
2. oznaczenie zbywcy, od którego finansujący zobowiązuje się nabyć rzecz – zbywcą może być osoba fizyczna jak i prawna;
3. oznaczenie finansującego (leasingodawcy) – ustawa wyraźnie wskazuje, iż może nim być tylko przedsiębiorca, który dokonuje czynności w ramach działalności swojej firmy;
4. oznaczenie korzystającego (leasingobiorcy) – może nim być przedsiębiorca bądź konsument;
5. określenie warunków umowy nabycia rzeczy przez finansującego od zbywcy - oznaczenie ceny lub wynagrodzenia za nabycie rzeczy;
6. wskazanie, czy finansujący oddaje korzystającemu rzecz do używania, czy też do używania i pobierania pożytków oraz ewentualnie wskazanie takich pożytków, jeżeli korzystający ma być uprawniony do pobierania jedynie niektórych pożytków rzeczy;
7. wysokość wynagrodzenia pieniężnego należnego finansującemu – określenie wysokości wynagrodzenia oraz terminu i wysokości poszczególnych rat;
8. oznaczenie czasu trwania leasingu – wskazanie dokładnego terminu, ponieważ umowa nie może zostać zawarta na czas nieokreślony.

Zgodnie z art. 709² k.c. umowa leasingu powinna być zawarta na piśmie pod rygorem nieważności.

Leasing konsumencki samochodu

Leasing konsumencki, potocznie zwany prywatnym polega na wypożyczeniu samochodu z jednoczesnym prawem leasingobiorcy (konsumenta) do finalnego wykupu samochodu. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 17 grudnia 2012 r., V CSK 235 /15 „Istotą i celem modelowej umowy leasingu nie jest przeniesienie przez finansującego na rzecz korzystającego własności przedmiotu leasingu. (…) Dopuszczalność więc zastrzeżenia w umowie leasingu tzw. opcji zakupu nie może być traktowana jako równoznaczna z obowiązkiem korzystającego nabycia tej rzeczy, a jedynie jako wynikające z umowy jego uprawnienie do żądania od finansującego przeniesienia własności.”

Zobacz też: Prawa konsumenta

Leasing konsumencki jest przeznaczony dla osób indywidualnych nieprowadzących działalności gospodarczej. W praktyce przyjmuje się, iż leasing konsumencki jest finansowo korzystniejszym rozwiązaniem niż kredyt gotówkowy, ponieważ firmy leasingowe często są w stanie zaproponować dużo niższe oprocentowanie niż banki. W przypadku kredytu samochodowego jesteśmy właścicielami pojazdu na który wzięliśmy kredyt. Natomiast w umowie leasingu dopiero po jej zakończeniu przysługuje nam prawo wykupu samochodu, ale przez cały okres leasingu nie jest on naszą własnością. Jeżeli leasingodawcą jest bank to podobnie jak w przypadku udzielania kredytu zastanie zbadana nasza zdolności  do spłaty leasingu. Polega to na zbadaniu sytuacji finansowej i ekonomicznej osoby fizycznej (w tym zakresie bank może zażądać zaświadczenia o dochodach bądź przedłożenia wyciągów z rachunku bankowego z ostatnich miesięcy).

Szczególne opłaty, którymi zostaniemy obciążeni w związku z umową leasingu konsumenckiego to opłata za rejestrację pojazdu przez firmę leasingową, opłata za wydanie zgody na używanie pojazdu przez osoby trzecie, ubezpieczenie pojazdu OC/AC.

Polecamy: Kodeks pracy 2017 – Praktyczny komentarz z przykładami

Zobacz serwis: Ubezpieczenia

Zgodnie z umową leasingu tylko leasingobiorca może korzystać z samochodu. Jeżeli chcemy, aby inne osoby używały pojazd musimy uiścić opłatę za wydanie zgody na używanie pojazdu przez osoby trzecie.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2016, poz. 380)