Czy pracodawca musi naprawić szkodę wyrządzoną przez pracownika innemu pracownikowi?

Do wypłaty poszkodowanemu pracownikowi odszkodowania za wyrządzoną mu szkodę zobowiązany jest pracodawca. Mogą jednak Państwo dochodzić od sprawcy wypadku zwrotu wypłaconej rekompen­saty.

Pracownikowi, który uległ wypadkowi przy pracy i w związku z tym utracił lub zostały mu uszkodzone należące do niego przedmioty osobistego użytku oraz przedmioty niezbędne do wykonywania pracy, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i wartości pieniężnych, przysługuje od pracodawcy odszko­dowanie (art. 237¹ § 2 Kodeksu pracy).

Przedmiotami osobistego użytku są rzeczy związane z osobą pracownika i nieudostępniane innym osobom. Natomiast przedmioty niezbędne do wykonywania pracy to takie, bez których pracownik nie mógłby starannie wykonywać powierzonych mu obowiązków. Wynika z tego, że pracodawca nie odpo­wiada za inne rzeczy, które pracownik przyniósł ze sobą do pracy i nie miały one związku ze świadczoną pracą, np. telewizor czy radio.

Zobacz serwis: Prawa pracownika

Pracownik, który spowodował wypadek, w wyniku którego zniszczeniu uległ sprzęt innego pracowni­ka, nie ponosi odpowiedzialności odszkodowawczej wobec pokrzywdzonego pracownika. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z 12 czerwca 1976 r. (III CZP 5/76, OSNC 1977/4/61):

^^^^ (...) art. 120 § 1 Kodeksu pracy, wyłącza „dodatkową" odpowiedzialność pracownika obokzakła- SN du pracy i ubezpieczyciela społecznego wobec drugiego pracownika poszkodowanego na sku­tek wypadku przy pracy, przy założeniu, że szkoda została wyrządzona z winy nieumyślnej przy wykonywaniu przez sprawcę obowiązków pracowniczych (...).

W razie wyrządzenia przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych szkody osobie trzeciej, zobowiązany do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca (art. 120 Kodek­su pracy). Osobą trzecią jest osoba fizyczna lub prawna niebędąca pracodawcą tego pracownika. Zatem za taką osobę należy uważać także innego pracownika zatrudnionego w tej samej firmie.

Jeżeli szkodę wyrządzi pracownik, za jej skutki odpowiada pracodawca, wypłacając odszkodowanie osobie pokrzywdzonej (pracownikowi). Pokrzywdzony pracownik może bowiem żądać odszkodowania od pracodawcy wówczas, gdy inny pracownik wyrządził mu szkodę z winy nieumyślnej, a zatem wtedy, gdy, co prawda, nie chciał wyrządzić szkody, ale zrobił to wskutek niedbalstwa czy lekkomyślności. Poza tym, warunkiem odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy wobec osoby trzeciej jest wyrządze­nie przez pracownika szkody przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych. Zatem szkoda musi pozostawać w normalnym, wewnętrzno-organizacyjnym i funkcjonalnym związku przyczynowym z powierzonymi mu czynnościami, które podjął na podstawie stosunku pracy w ramach wykonywania za­dań związanych z przedmiotem działalności tego zakładu (wyrok Sądu Najwyższego z 19 lutego 1976 r., III PR 21/76, PiZS 1977/10/68). Oznacza to, że pracodawca mógłby uniknąć odpowiedzialności odszko­dowawczej, gdyby jego pracownik wyrządził szkodę jedynie obok czy przy sposobności wykonywania obowiązków pracowniczych.

Zobacz serwis: Godziny nadliczbowe

Nie dotyczy to jednak sytuacji, która wydarzyła się w Państwa firmie. Ponieważ zniszczenie mienia pra­cownika miało miejsce w trakcie wypadku przy pracy, tj. w czasie wykonywania pracy przez pracownika, pracownik-sprawca nie poniesie odpowiedzialności wobec poszkodowanego pracownika. Mogą jednak Państwo dochodzić od sprawcy wypadku zwrotu wypłaconego odszkodowania do wysokości nieprzekra- czającej 3-miesięcznego wynagrodzenia tej osoby (art. 120 § 2 Kodeksu pracy).

Pracownik uległ wypadkowi przy pracy, podczas którego zostały całkowicie zniszczone jego okulary. Ustalono, że wartość okularów, biorąc pod uwagę ich dotychczasowe zużycie, wyniosła 350 zł i w tej wysokości pracodawca wypłacił pracownikowi odszkodowanie. Takie postępowanie było prawidłowe.

Odszkodowanie uzyskane przez pracownika od pracodawcy jest zwolnione ze składek ZUS (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia składkowego) i od podatku (art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku docho­dowym od osób fizycznych).

Podstawa prawna:

• art. 119-122, art. 237¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1502; ost.zm. Dz.U. z 2014 r., poz. 1662
• § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe - Dz.U. Nr 161, poz. 1106; ost.zm. Dz.U. z 2014 r., poz. 1967
• art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 361; ost.zm. Dz.U. z 2014 r., poz. 1863