Rejestr dziedziczenia wspólny dla krajów UE

Znowelizowana ustawa Prawo o notariacie, wprowadzająca instytucję notarialnego poświadczenia dziedziczenia weszła w życie 2 października 2008 roku. Prace nad testowaniem systemu trwały do 1 marca 2009 roku, od kiedy system zaczął działać.
Za sprawą tego rozwiązania notariusze odciążyli sądy przejmując część ich obowiązków. W Polsce nie funkcjonuje jeszcze rejestr testamentów, ale Krajowa Rada Radców Prawnych podjęła już kroki, aby zmienić obecna sytuację. Ponadto notariusze wraz z Stowarzyszeniem ARERT pracują nad stworzeniem europejskiego rejestru testamentów. 

Projekt „Testament Europy” 

Z inicjatywy notariatów europejskich w roku 2005 powstało Association du Reseau des Registres Testamentaires (ARERT)- Stowarzyszenie na rzecz Europejskiej Sieci Rejestrów Testamentów.
Celem projektu, który został powołany przez ARERT jest wspieranie działań na rzecz uznawania testamentów, oraz budowa systemu ułatwiającego ich poszukiwanie w całej Europie.
Potrzeba powstania takiego rejestru pojawiła się wraz z otwarciem granic, a co za tym idzie, coraz większą mobilnością obywateli. 

Rejestry testamentów w Europie 

Rejestry testamentów funkcjonujące w 18 krajach Unii Europejskiej nie działają jeszcze w Polsce. W 13 krajach Europy rejestry mają formę elektroniczną.
Większość krajów Europy pozwala na rejestracje testamentu również dla obywatela spoza kraju. Zgodnie z takim rozwiązaniem obywatelstwo pozostawiającego spadek nie jest warunkiem rejestracji testamentu.
Na ten moment nie jest jeszcze możliwe poszukiwanie testamentów w kilku rejestrach jednocześnie, wprowadzany system ARER ma to zmienić.

Zalety rejestru 

Dzięki rejestrowi można potwierdzić czy dana osoba faktycznie sporządziła testament. Jak komentuje notariusz Lech Borzemski-prezes Krajowej Rady Notarialnej, trzeba pamiętać, że testament nieodnaleziony w praktyce równoznaczny jest z testamentem nieistniejącym.
Zgodnie z planami Krajowej Rady Notarialnej rejestr testamentów początkowo będzie miał charakter samorządowy, czyli wewnętrzny, dopiero później może się on stać rejestrem publicznym.