Odszkodowanie czy zadośćuczynienie za nieudaną wycieczkę

Konsument, który wziął udział w imprezie turystycznej może domagać się od organizatora turystyki (biura podróży) odszkodowania za nieprawidłowo wykonaną umowę oraz zadośćuczynienia za zmarnowany urlop.

Ustalając wysokość odszkodowania konsument powinien wziąć pod uwagę poniesioną szkodę materialną. Pomocna może tu być tzw. karta frankfurcka, która określa orientacyjnie wysokość należnego obniżenia ceny w przypadku nieprawidłowego wykonania umowy np. zmiana warunków noclegu od -5 do -10%. Karta frankfurcka nie jest aktem wiążącym jednak do jej postanowień stosuje się większość europejskich biur podróży oraz sądów.

Zadośćuczynienie odnosi się natomiast do sfery niematerialnej. Konsument powinien w tym przypadku wycenić swój stres i nieprzyjemności, na które został narażony w związku z nieprawidłowym wykonaniem umowy przez organizatora turystyki.

Zgodnie z orzecznictwem podstawę prawną dla powyższych roszczeń stanowi art. 11a ustawy o usługach turystycznych. Przepis ten nie wskazuje wprost możliwości żądania zadośćuczynienia za utratę przyjemności z wakacji czy wypoczynku zimowego. Należy jednak zauważyć, iż ustawa o usługach turystycznych wdraża dyrektywę 90/314/EWG a Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonał korzystnej dla konsumentów interpretacji przepisów dyrektywy (wyrok ETS w sprawie C 355/96).

Odpowiedzialność organizatora turystyki obejmuje zdaniem ETS szkodę materialną oraz niematerialną. Mimo, iż dyrektywa jest aktem prawa pochodnego i nie wpływa bezpośrednio na uprawnienia jednostki, to sądy poszczególnych państw członkowskich mają obowiązek interpretować przepisy krajowe zgodnie z celem dyrektywy. Znajduje to odzwierciedlenie w polskim orzecznictwie.

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jedn. z 2004 r., nr 223, poz. 2268 z późn. zm.).