reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Infor.pl > Prawo > Sprawy karne > Prawo karne > Przestępstwa komputerowe > Uporczywe nękanie oraz kradzież tożsamości podlegają wysokiej sankcji

Uporczywe nękanie oraz kradzież tożsamości podlegają wysokiej sankcji

Stalking pozostaje szczególnie istotnym przestępstwem popełnianym z wykorzystaniem Internetu. To właśnie bowiem Internet stwarza ogromne spectrum możliwości w przedmiocie uporczywego nękania poszczególnych osób czy też podszywania się pod daną osobę. Kiedy możemy mówić o stalkingu lub kradzieży tożsamości? Jakie kary grożą za takie zachowania?

Stalking to stosunkowo nowe przestępstwo przewidziane w polskim porządku normatywnym.

Wzmiankowany czyn niedozwolony polegający na uporczywym nękaniu lub kradzieży tożsamości został wprowadzony do polskiego Kodeksu karnego w dniu 6 czerwca 2011 r. (na mocy ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, Dz. U. nr 72 poz. 381). Stalking pozostaje szczególnie istotnym przestępstwem popełnianym z wykorzystaniem Internetu. To właśnie bowiem Internet stwarza ogromne spectrum możliwości w przedmiocie czy to uporczywego nękania poszczególnych osób, czy też podszywania się pod daną osobę.

Polecamy: Przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu - nowa procedura

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 190a § 1 ustawy kodeksy karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 553; tekst jednolity z dnia 30 października 2017 r., Dz. U. poz. 2204, dalej jako k.k.), kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność podlega karze pozbawienia wolności do lat trzech. W przepisie tym niezwykle istotne pozostaje zdefiniowane w okolicznościach danej sprawy takich sformułowań jak „uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia”. Warto bowiem wskazać, że „art. 190a § 1 k.k. posługuje się zarówno kryterium subiektywnym w postaci poczucia zagrożenia, oznaczającego wewnętrzny odbiór, odczucie lęku i osaczenia osoby doświadczanej nękaniem, jak i obiektywnym, wskazując na to, iż poczucie zagrożenia musi być uzasadnione okolicznościami. Subiektywne odczuwanie zagrożenia przez osobę należy konfrontować z wiedzą, doświadczeniem i psychologią reakcji ogółu społeczeństwa, obiektywizować poprzez poczucie zagrożenia w danych okolicznościach, jakie towarzyszyłoby przeciętnemu człowiekowi, o ile oczywiście działania sprawcy nie zmaterializowały się w konkretnym skutku” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2017 r., w sprawie o sygn.. akt IV KK 413/16). Na gruncie powyższej sprawy Sąd Najwyższy zaznaczył, iż „działania sprowadzające się do obserwacji, filmowania i fotografowania pokrzywdzonych spoza ich posesji, zamykające się w sferze tylko prywatnego dokumentowania, nieużywane do ściągnięcia na pokrzywdzonych jakiegokolwiek wymiernego zagrożenia, nie wypełniają znamienia poczucia zagrożenia z art. 190a § 1 k.k.. Mogą jednak stanowić istotne naruszenie prywatności”.

reklama

Przydatne formularze online

Czytaj także

Narzędzia

reklama
reklama

POLECANE

reklama

KORONAWIRUS TWOJE PRAWA

reklama

Ostatnio na forum

reklama
reklama

Eksperci portalu infor.pl

Grant Thornton

Grant Thornton to jedna z wiodących organizacji audytorsko-doradczych na świecie.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama