Gmina powinna finansować opiekę swojego mieszkańca w domu pomocy społecznej

Kto wymaga stałej opieki?

Na podstawie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej osobami, które należy otoczyć szczególną opieką osoby z następujących powodów:

1) ubóstwa;
2) sieroctwa;
3) bezdomności;
4) bezrobocia;
5) niepełnosprawności;
6) długotrwałej lub ciężkiej choroby;
7) przemocy w rodzinie;
7a) potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi;
8) potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności;
9) bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w
rodzinach niepełnych lub wielodzietnych;
10) braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze;
11) trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą;
12) trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego;
13) alkoholizmu lub narkomanii;
14) zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej;
15) klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Jak należy rozumieć miejsce zamieszkania?

Miejsce zamieszkania należy rozumieć według Kodeksu cywilnego. Według przepisów w nim zawartych miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Miejscem zamieszkania jest konkretna miejscowość, a nie lokal mieszkalny.

Obowiązek meldunkowy jest zawarty w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 10 kwietnia 1974 r. Na mocy ustawy każdy obywatel powinien być zameldowany na pobyt stały, który należy rozumieć w ten sposób, że osoba zamieszkuje w danej miejscowości pod określonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Ciężar opieki

Ciężar finansowania opieki powinna wziąć na siebie konkretna gmina, tak aby uniknąć niepotrzebnego zamieszania. Gdy umieszczono osobę bezdomną, nie mającą meldunku i prawdopodobnie zamieszka ona w nim dłużej, to należą tą osobę zameldować na pobyt stały w tej placówce.