Kto jest zwolniony z opłaty uzdrowiskowej?

Opłata uzdrowiskowa

Opłata uzdrowiskowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska, za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach. 

Opłaty uzdrowiskowej nie należy mylić z opłatą miejscową (zwaną potocznie klimatyczną). Ta pierwsza pobierana jest za pobyt w miejscach o statusie uzdrowiska, druga zaś – w miejscowościach o korzystnych właściwościach klimatycznych czy walorach krajobrazowych.

Stawka opłaty uzdrowiskowej nie może przekroczyć 3,92 zł dziennie.

Zobacz również: Kiedy zapłacimy opłatę uzdrowiskową?

Uzdrowisko

Zgodnie z treścią ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, status uzdrowiska może zostać nadany obszarowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) posiada złoża naturalnych surowców leczniczych o potwierdzonych właściwościach leczniczych; 

2) posiada klimat o właściwościach leczniczych;

3) na jego obszarze znajdują się zakłady lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, przygotowane do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego;

4) spełnia wymagania w stosunku do środowiska;

5) posiada infrastrukturę techniczną w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej, w zakresie transportu zbiorowego, a także prowadzi gospodarkę odpadami.

W Polsce status uzdrowiska posiadają m.in. Duszniki-Zdrój, Lądek-Zdrój, Ciechocinek, Nałęczów, Krynica-Zdrój, Piwniczna-Zdrój, Szczawnica, Rabka Zdrój, Konstancin-Jeziorna, Horyniec-Zdrój, Sopot, Ustka, Busko Zdrój, Kamień Pomorski, Kołobrzeg, Świnoujście.

Od kogo nie pobiera się opłaty uzdrowiskowej?

Zgodnie z treścią ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się:

1) pod warunkiem wzajemności - od członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca pobytu stałego na terytorium Polski; 

2) od osób przebywających w szpitalach; 

3) od osób niewidomych i ich przewodników; 

4) od podatników podatku od nieruchomości z tytułu posiadania domów letniskowych położonych w miejscowości, w której pobiera się opłatę miejscową albo uzdrowiskową; 

5) od zorganizowanych grup dzieci i młodzieży szkolnej.

Zobacz również serwis: Podatki i opłaty