Początki notariatu na świecie

Charakter sporządzanych przez tzw. tabelliones czynności był podobny do czynności dokonywanych przez notariuszy w czasach obecnych, gdyż zajmowali się sporządzaniem testamentów i umów, ale także skarg i odwołań od decyzji organów administracyjnych. Jak widać zakres czynności jakie wykonywali jest podobny z obecnie dokonywanymi przez adwokatów lub radców prawnych.

W krajach włoskich

Prawo longobardzkie w VII w. n.e po raz pierwszy wprowadziło przymus notarialny. Osoby zaufania publicznego powołane do sporządzania dokumentów nazwano notarii publici.

W X w. n.e. obowiązek sporządzania umów sprzedaży, testamentów i innych dokumentów przez notariuszy był już powszechnie akceptowany w całej Italii, a w następnych wiekach nastąpił proces rozwoju organizacyjnego i terytorialnego notariatu. Powołany został samorząd notarialny i nastąpiła jego ekspansja na tereny innych krajów Europy, szczególności Francji i Niemiec.

Zobacz: Notariat na ziemiach Polskich

Przewaga notariatu papieskiego

W okresie średniowiecza duże znaczenie należy również przypisać notariatowi kościelnemu (papieskiemu), którego rozwój był związany z ogromnym rozwojem w tych czasach sądownictwa duchownego.

W wielu krajach europejskich notariat kościelny uzyskał nawet pozycję dominującą wobec „cywilnego” notariatu cesarskiego, którego był niejako konkurentem.

Oprócz notariatu w Italii najwyższy stopień rozwoju osiągnął w tamtym czasie notariat niemiecki, zarówno kościelny jak i cesarski, jednakże u schyłku średniowiecza, na skutek rozbicia feudalnego Niemiec, rozproszeniu uległy kompetencje do mianowania notariuszy. Skutkiem tego obniżył się poziom profesjonalny notariuszy gdyż urząd notariusza można było kupić nie posiadając odpowiednich kwalifikacji.

Wykwalifikowany notariusz

Reforma notariatu niemieckiego – zapoczątkowana uchwałą Reichstagu z 1512 roku – wprowadziła obowiązek posiadania odpowiednich kwalifikacji przez notariuszy, a także obowiązek opiniowania kandydatów przez Sąd Kameralny Rzeszy. Niemiecki notariat utrzymał się w swoim podstawowym zarysie do okresu wojen napoleońskich.

Zobacz serwis: Notariusz