Sprzedawcy obciążają klientów opłatą za płatność kartą. Aby było to dozwolone, muszą być spełnione te warunki

• Usługa finansowa na paragonie budzi niepokój
• Płatności bezgotówkowe nie są darmowe i wciąż rosną
• Nabywcę trzeba odpowiednio poinformować o dodatkowym koszcie

Usługa finansowa na paragonie budzi niepokój

Wielkimi krokami zbliżają się wakacje i letnie wyjazdy urlopowe. Będziemy się częściej przemieszczać, zwiedzać i jadać w barach, jadłodajniach i restauracjach. To zaś sprawi, że w sposób naturalny rozpocznie się dyskusjach na temat cen w polskich regionach wypoczynkowych, a w mediach społecznościowych pojawią się zdjęcia „paragonów grozy”. Co uważniejsi zwrócą na nich uwagę nie tylko na same ceny, ale również na niejasne dla nich pozycje składające się na ogólną wartość do zapłaty. O co chodzi? O tzw. usługę finansową, czyli opłatę za płatność kartą wynoszącą pomiędzy 0,5 a 2 proc. wartości rachunku.

Płatności bezgotówkowe nie są darmowe i wciąż rosną

Już od wielu miesięcy przedsiębiorcy głośno mówią o tym, że koszty związane z korzystaniem z terminali płatniczych rosną. Wielu z nich rezygnuje z tego powodu z przyjmowania płatności przy użyciu terminali i wprost mówią o tym, że znacznie korzystniejsze jest dla nich korzystanie z gotówki lub blika. Co oczywiste, taką decyzję trudniej jest podjąć tym podmiotom, które świadczą usługi na rzecz szerokiego i zmiennego grona odbiorców, czyli m.in. w przypadku świadczenia usług gastronomicznych. I to właśnie w takich przypadkach pojawia się pomysł przerzucenia na konsumentów całości lub części kosztów pod postacią usługi finansowej, czyli opłaty za płatność kartą. Co zrozumiałe, reakcja klientów nie jest w takiej sytuacji pozytywna. Ceny rosną, a koszty urlopu spędzanego w Polsce w wielu przypadkach przekraczają koszty wypoczynku w tzw. ciepłych krajach. Pojawia się więc uzasadnione pytanie, czy przedsiębiorcy mają prawo przerzucać na konsumentów tego rodzaju obciążenia finansowe?

Nabywcę trzeba odpowiednio poinformować o dodatkowym koszcie

Odpowiedź na to pytanie odnajdziemy w przepisach ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. Wynika z nich, że w przypadku transakcji płatniczych realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w obrocie z państwami członkowskimi innymi niż Rzeczpospolita Polska płatnik i odbiorca ponoszą opłaty określone w umowie zawartej przez każdego z nich ze swoim dostawcą, jeżeli zarówno dostawca płatnika, jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca danej transakcji płatniczej wykonują działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego. Przepisy nie uniemożliwiają odbiorcy żądania od płatnika opłaty, oferowania mu zniżki lub kierunkowania jego wyboru w inny sposób, tak aby skorzystał z określonego instrumentu płatniczego. Jednak co istotne, ewentualne opłaty, które zostaną w takiej sytuacji pobrane nie mogą przekraczać kosztów bezpośrednich ponoszonych przez odbiorcę z tytułu korzystania z określonego instrumentu płatniczego. Innymi słowy, nie można pobrać od konsumenta (płatnika) opłaty wyższej niż ta, którą jest zobowiązany zapłacić sam sprzedawca. Dodatkowo, aby cały proceder pozostawał w zgodzie z obowiązującymi przepisami, nabywca musi zostać poinformowany o tym, że opłata zostanie pobrana jeszcze przed zainicjowaniem transakcji. Jeżeli takiej informacji nie otrzyma, nie ma obowiązku jej uiszczenia.