Zasiłek chorobowy – Vademecum

Kto ma prawo do zasiłku chorobowego

Zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy, nie dłużej niż przez 182 dni, a w przypadku gruźlicy nie dłużej niż przez 270 dni. Za czas niezdolność do pracy, która przypada na okres ciąży ubezpieczone mają prawo do zasiłku chorobowego przez okres do 270 dni.

Zobacz także: Komu i na jakich zasadach przysługuje zasiłek chorobowy

Zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który jest ubezpieczony ubezpieczeniem chorobowym lub wypadkowym. W związku z tym osoba nieubezpieczona nie może liczyć na zasiłek chorobowy.

Ponadto prawo do zasiłku chorobowego nie przysługuje między innymi:

• jeżeli niezdolność do pracy przypada w czasie urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego lub w czasie pobierania zasiłku macierzyńskiego,
• jeżeli niezdolność do pracy przypada w czasie odbywania czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego,
• za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony zachowuje prawo do wynagrodzenia,
• za cały okres niezdolności do pracy, jeżeli niezdolność ta spowodowana została w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia popełnionego przez tego ubezpieczonego oraz za okres pierwszych 5 dni niezdolności do pracy jeżeli została spowodowana została nadużyciem alkoholu.

Zobacz także: Kiedy nie mamy prawa do zasiłku chorobowego

Osoba ubezpieczona ma prawo do zasiłku chorobowego w razie niezdolności do pracy po tak zwanym okresie oczekiwania. Długość okresu oczekiwania jest zróżnicowana ze względu na rodzaj ubezpieczenia chorobowego. Ubezpieczony podlegający ubezpieczeniu chorobowemu obowiązkowo ma prawo do zasiłku chorobowego po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego. W jego wypadku okres wyczekiwania wynosi 30 dni. Dłuższy, bo 90 dniowy okres wyczekiwania obowiązuje osoby podlegające ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnie.

Do okresu ubezpieczenia zalicza się poprzednie okresy ubezpieczenia chorobowego, jeżeli przerwa w ubezpieczeniu nie przekracza 30 dni lub jest spowodowana urlopem wychowawczym, bezpłatnym lub odbywaniem czynnej służby wojskowej.

Zobacz także: Czym jest okres wyczekiwania na zasiłek chorobowy

Zasiłek chorobowy przysługuje tylko ubezpieczonym

Zasiłek chorobowy może przysługiwać tylko osobom ubezpieczonym. Zasiłek przysługuje albo z ubezpieczenia chorobowego albo z ubezpieczenia wypadkowego. Prawo do zasiłku chorobowego mamy z ubezpieczenia wypadkowego, w przypadku niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Natomiast osoby objęte ubezpieczeniem chorobowym mają prawo do zasiłku w razie wystąpienia niezdolności do pracy spowodowanej innym wydarzeniem.

Obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu podlegają: pracownicy, z wyłączeniem prokuratorów, członkowie rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz osoby odbywające służbę zastępczą.

Możliwe jest również, aby osoba sama na swój wniosek podlegała ubezpieczeniu chorobowemu, jest to tak zwane dobrowolne ubezpieczenie chorobowe. Mogą mu podlegać osoby, które są objęte obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym i:

• wykonują pracę nakładczą,
• wykonują pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia oraz osoby z nimi współpracujące,
• prowadzą pozarolniczą działalność oraz osoby z nimi współpracujące,
• wykonują pracę odpłatnie, na podstawie skierowania do pracy, w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania,
• są duchownymi.

Obowiązkowo ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

Zobacz także: Kto podlega ubezpieczeniu chorobowemu i wypadkowemu

Wniosek o zasiłek chorobowy

Dokumenty, niezbędne do otrzymania zasiłku chorobowego pracownicy, których pracodawcy zatrudniają mniej niż 20 pracowników, osoby prowadząca pozarolniczą działalność oraz duchowni składają w jednostce ZUS właściwej ze względu na siedzibę płatnika składek. Pracownicy, których pracodawcy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 pracowników, występują o zasiłek chorobowy do swojego pracodawcy.

Zobacz także: Jak złożyć wniosek o zasiłek chorobowy

Podstawowym dokument, który należy złożyć w celu uzyskania prawa do zasiłku chorobowego jest zaświadczenie lekarskie. To w właśnie w zaświadczeniu lekarz stwierdza naszą niezdolność do pracy, która jest podstawą wypłaty zasiłku chorobowego.

Zobacz także: Kto ma prawo do wystawiania zaświadczeń lekarskich

Zobacz także: Co powinno znajdować się w zaświadczeniu lekarskim

Wysokość zasiłku chorobowego

Wysokość zasiłku chorobowego wynosi:

• 80 proc. wynagrodzenia lub przychodu stanowiącego podstawę jego wymiaru.
• 70 proc. podstawy wymiaru za okres pobytu w szpitalu .
• 100 proc. podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność do pracy lub niemożność wykonywania pracy wynika z przyczyn takich jak: wypadek przy pracy, wypadek w drodze do pracy lub z pracy, choroba zawodowa, okres ciąży, wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów albo zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów.

Zobacz także: Jaka jest wysokość zasiłku chorobowego

Zobacz także: Wysokość zasiłku chorobowego za pobyt w szpitalu

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego dla pracownika jest jego przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających powstanie niezdolności do pracy. W przypadku, jeśli niezdolność do pracy powstała przed upływem tego okresu przyjmuje się wynagrodzenie z faktycznego okresu zatrudnienia za pełne kalendarzowe miesiące. Co ważne do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego przyjmuje się przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe lub wypadkowe, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne.

Zobacz także: Jakie są zasady ustalania podstawy wymiaru i wysokości zasiłku chorobowego