Odpis na ZFŚS – jak obliczyć przeciętną liczbę zatrudnionych? Stanowisko pracy to nie musi być jedne etat

• Odpis na ZFŚS – jak obliczyć przeciętną liczbę zatrudnionych?
• Stanowisko pracy to nie musi być jedne etat

Odpis na ZFŚS – jak obliczyć przeciętną liczbę zatrudnionych?

Do ustalenia odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych na dany rok kalendarzowy pracodawcy niezbędne są: przeciętna liczba zatrudnionych, liczba emerytów i rencistów (fakultatywne zwiększenie), liczba osób posiadających znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności (fakultatywne zwiększenie), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub w drugim półroczu roku poprzedniego (potocznie: kwota bazowa). Podstawą obliczeń jest w tej sytuacji rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 9 marca 2009 r. w sprawie sposobu ustalania przeciętnej liczby zatrudnionych w celu naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (Dz. U. Nr 43 poz. 349).
Podstawę naliczania odpisu na ZFŚS stanowi przeciętna planowana w danym roku kalendarzowym liczba zatrudnionych u pracodawcy, skorygowana w końcu roku do faktycznej przeciętnej liczby zatrudnionych, obejmująca pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy (po przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy). Przy obliczaniu przeciętnej liczby zatrudnionych w danym roku kalendarzowym (obrachunkowym) dodaje się przeciętne liczby zatrudnionych w poszczególnych miesiącach i otrzymaną sumę dzieli się przez 12. Przeciętne zatrudnienie ustalamy odrębnie dla różnych grup pracowników: zatrudnionych w tzw. normalnych warunkach pracy, wykonujących prace w szczególnych warunkach lub prace o szczególnym charakterze.

Stanowisko pracy to nie musi być jedne etat

Aby ustalić przeciętne zatrudnienie należy:
- ustalić liczbę zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy,
- przeliczyć zatrudnionych w niepełnym wymiarze na pełne etaty,
- zsumować pełne etaty z przeliczonymi niepełnymi etatami.

Co istotne, bierzemy pod uwagę etaty, a nie stanowiska pracy. Dla przykładu, jeśli pracownica zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy korzysta z urlopu macierzyńskiego, a pracodawca zatrudnił na ten okres inną osobę na podstawie umowy na zastępstwo, to w tej sytuacji mamy na jednym stanowisku pracy dwa etaty zaliczane do przeciętnego zatrudnienia. W obliczeniach należy uwzględnić wszystkich pracowników, w tym: zatrudnionych na czas nieokreślony, zatrudnionych na czas określony, zatrudnionych na zastępstwo, zatrudnionych na okres próbny. Należy brać pod uwagę każdy stosunek pracy: umowę o pracę, powołanie, mianowanie, wybór. Nie ma znaczenia okres zatrudnienia, należy uwzględniać zarówno pracowników zatrudnionych przez cały rok, jak i tylko przez jego część. Uwzględniamy również pracowników korzystających z uprawnień rodzicielskich, w tym urlopów: macierzyńskich, ojcowskich, rodzicielskich, wychowawczych. Należy brać pod uwagę również osoby korzystające z urlopu opiekuńczego i bezpłatnego, choć ta kwestia czasami budzi kontrowersje. Obliczając przeciętne zatrudnienie nie uwzględniamy: pracowników młodocianych (mimo że ustalamy na nich odpisy), pracowników tymczasowych, byłych pracowników (innych niż emerytów i rencistów), praktykantów, stażystów, zleceniobiorców, wykonawców dzieła, współpracowników w ramach B2B.